Je hoeft helemaal niet ergens te laat voor te zijn om haast te hebben.
Dat vind ik misschien wel het vreemde eraan.
Je kunt thuis zijn.
Geen afspraak.
Niemand die op je wacht.
En toch beweeg je alsof er ergens een stopwatch loopt.
Snel douchen.
Even boodschappen.
Terwijl je koffie zet alvast de vaatwasser uitruimen.
Tijdens het eten een bericht beantwoorden.
Als je ergens vijf minuten moet wachten, meteen je telefoon pakken.
Volgende.
Volgende.
Volgende.
En op een gegeven moment is haast niet meer iets wat je doet.
Het wordt het tempo waarin je leeft.
Altijd haast hebben voelt na een tijdje normaal
Dat maakt het lastig om te herkennen.
Je rent misschien niet letterlijk door het huis.
Maar vanbinnen staat alles vooruit.
Wat moet hierna?
Wat kan ik alvast doen?
Wat mag ik niet vergeten?
Hoe laat moet ik weg?
Je aandacht is zelden helemaal bij wat je nu doet.
Er zit altijd al een stukje van jou bij het volgende.
Je lichaam kan daar prima in meegaan
Tot op zekere hoogte.
Je loopt.
Werkt.
Praat.
Regelt.
Je lichaam doet alles wat je ervan vraagt.
Maar als je aandacht voortdurend vooruitloopt, merk je veel minder van wat er ondertussen in je lichaam gebeurt.
Dat je schouders strak zijn.
Dat je moe bent.
Dat je honger hebt.
Dat je eigenlijk even wilt zitten.
Of dat iets juist ontzettend fijn voelt.
Voelen heeft tijd nodig
Niet altijd veel.
Maar wel een beetje.
Om te merken hoe iets voelt, moet je er lang genoeg bij zijn.
Dat geldt voor een yogahouding.
Voor eten.
Voor aanraking.
Voor emoties.
Voor verlangen.
Als je alweer onderweg bent naar het volgende voordat de ervaring werkelijk binnenkomt, blijft veel aan de oppervlakte.
Je kunt eten zonder echt te proeven
Je bord is leeg.
Maar als iemand vraagt hoe het smaakte, moet je bijna nadenken.
Je hebt ondertussen gepraat.
Je telefoon bekeken.
Alvast bedacht wat er na het eten moet gebeuren.
Je lichaam heeft gegeten.
Maar jij was er maar gedeeltelijk bij.
Dat is een heel simpel voorbeeld van hoe tempo invloed heeft op ervaren.
Hetzelfde gebeurt met vermoeidheid
Zolang je bezig bent, kun je soms verrassend lang doorgaan.
Je hebt een taak.
Adrenaline.
Een planning.
Er moet iets af.
En pas wanneer je eindelijk op de bank zit, voel je:
Mijn hemel, ik ben moe.
Die vermoeidheid ontstond waarschijnlijk niet precies op het moment dat je ging zitten.
Je had alleen eindelijk genoeg ruimte om haar te merken.
Dat is waarom rust soms juist confronterend kan zijn
Je denkt dat je verlangt naar rust.
Maar zodra je stopt, voel je ineens van alles.
Moeheid.
Onrust.
Een vol hoofd.
Misschien irritatie.
En dan is het verleidelijk om weer iets te gaan doen.
In waarom rust nemen zo moeilijk is als je gewend bent om altijd bezig te zijn schreef ik uitgebreider over waarom stilvallen soms helemaal niet onmiddellijk ontspannen voelt.
Snelheid houdt je aan de buitenkant
Niet per se bewust.
Je aandacht moet gewoon voortdurend reageren.
Daar is de volgende mail.
De volgende taak.
De volgende afspraak.
Iemand vraagt iets.
Je telefoon piept.
Je schakelt.
En iedere keer beweegt je aandacht weer naar buiten.
Daardoor hoor je subtiele signalen minder goed
Je lichaam schreeuwt meestal niet meteen.
Het begint veel kleiner.
Een zucht.
Een behoefte om je even terug te trekken.
Een gespannen buik.
Een gevoel van:
Eigenlijk wil ik dit niet.
Of:
Hier heb ik juist heel veel zin in.
Dat soort signalen verdwijnen gemakkelijk wanneer je voortdurend haast hebt.
Vooral verlangen is niet erg luid
Verlangen komt zelden binnen als een dringende Outlookmelding.
Het kan heel subtiel beginnen.
Ik zou daar eigenlijk wel heen willen.
Ik mis dit.
Hier word ik blij van.
Ik wil meer van dat gevoel.
Maar als je dag vooral bestaat uit reageren op wat noodzakelijk is, krijgt verlangen weinig prioriteit.
Want verlangen heeft meestal geen deadline.
Wat moet wint bijna altijd van wat wil
Er moet gewerkt worden.
De was moet.
De kinderen moeten ergens zijn.
De boodschappen moeten gedaan.
Daarna heb je misschien nog tijd voor wat je wilt.
Alleen ben je tegen die tijd vaak moe.
Dus morgen.
En zo kan een leven langzaam heel functioneel worden.
Dat betekent niet dat je verkeerd leeft
Er zijn gewoon dingen die moeten gebeuren.
Je kunt niet iedere dag alleen maar voelen waar je zin in hebt.
En sommige fases zijn simpelweg druk.
Dat is het echte leven.
Maar er zit verschil tussen een drukke periode hebben en niet meer weten hoe je uit de haaststand komt wanneer er wél ruimte is.
Kun je langzaam bewegen als je nergens naartoe hoeft?
Probeer het eens.
Niet als therapeutische oefening.
Gewoon tijdens iets alledaags.
Je koffie maken.
Douchen.
Aankleden.
Merk je dat je vanzelf wilt versnellen?
Dat je denkt:
Kom, door.
Ook al is daar eigenlijk geen reden voor?
Dat kan interessant zijn.
Je lichaam kan gewend raken aan tempo
Niet in de zin dat haast een vaste eigenschap wordt.
Maar routines worden vertrouwd.
Als je jarenlang snel schakelt, voelt langzaam bewegen misschien vreemd.
Een lege agenda kan onrust geven.
Tien minuten niets doen voelt lang.
Dan hoef je jezelf niet onmiddellijk te dwingen tot uren stilte.
Je kunt kleiner beginnen.
Laat één ding iets langer duren
Niet alles.
Anders maak je vertragen weer tot een opdracht.
Drink één kop koffie zonder tegelijkertijd iets anders te doen.
Blijf na het douchen even staan.
Loop naar de winkel zonder ondertussen iemand te bellen.
Zet één liedje op en doe drie minuten niets anders dan luisteren.
Dat is genoeg.
Langzamer leven betekent niet dat alles langzaam moet
Daar geloof ik niet in.
Snelheid kan heerlijk zijn.
Een dag waarop je bergen werk verzet.
Een stevige wandeling.
Veel energie.
Nieuwe ideeën.
Je hoeft jezelf niet in een traag leven te persen omdat dat zogenaamd beter of vrouwelijker is.
Het gaat om kunnen schakelen.
Er is verschil tussen energie en gejaagdheid
Dat verschil voel je vaak wel.
Energie kan bruisen.
Je wilt bewegen.
Maken.
Doen.
Het geeft iets.
Gejaagdheid voelt eerder alsof je achter iets aanrent.
Zelfs als je niet precies weet waarachter.
Je kunt veel energie hebben zonder haast.
En weinig energie hebben terwijl je jezelf toch voortdurend opjaagt.
Vraag jezelf eens: waar ren ik eigenlijk naartoe?
Niet als groot filosofisch onderzoek.
Letterlijk.
Je bent snel aan het opruimen.
Waarom?
Moet je weg?
Nee.
Je schrijft haastig die mail.
Is hij urgent?
Nee.
Je loopt van de ene kamer naar de andere alsof er brand is.
Waarom eigenlijk?
Soms is er geen reden.
Alleen gewoonte.
Haast kan ook een manier worden om niets te hoeven voelen
Niet altijd.
Maar soms wel.
Als je voortdurend bezig bent, is er weinig ruimte voor ongemakkelijke gedachten.
Verdriet.
Twijfel.
Eenzaamheid.
Ontevredenheid.
Je hoeft jezelf daar niet onmiddellijk van te verdenken.
Maar het kan interessant zijn om te merken wat er gebeurt zodra je wél stilvalt.
Misschien merk je vooral dat je moe bent
Dat is al genoeg.
Je hoeft geen diep onverwerkt stuk te vinden.
Misschien heeft je lichaam gewoon al weken behoefte aan rust.
We hoeven niet van ieder signaal persoonlijke ontwikkeling te maken.
Misschien merk je juist dat je iets mist
Dat gebeurt ook.
Als de haast even wegvalt, kan de vraag verschijnen:
Vind ik mijn leven eigenlijk nog leuk?
Dat is meteen een grote.
Je hoeft hem niet onmiddellijk te beantwoorden.
Misschien is de betere vraag:
Waar krijg ik momenteel plezier van?
Dat is kleiner.
Plezier heeft aandacht nodig
Een moment kan heel fijn zijn en toch nauwelijks binnenkomen als je alweer verder wilt.
Een warm bad terwijl je twintig minuten door Instagram scrolt.
Een wandeling terwijl je drie telefoongesprekken voert.
Een mooie maaltijd terwijl je je mail leest.
De activiteit is ontspannend.
Je aandacht niet noodzakelijk.
Dat is waarom sensualiteit en tempo zoveel met elkaar te maken hebben
Sensualiteit gaat over ervaren via je zintuigen.
Voelen.
Proeven.
Ruiken.
Horen.
Dat kan alleen wanneer je aandacht op zijn minst even blijft.
Je kunt in wat is sensualiteit eigenlijk als het niet over seks gaat? meer lezen over hoe sensualiteit veel breder is dan seksualiteit en juist in gewone momenten kan zitten.
Je hoeft niet méér sensuele dingen te doen
Dat is het mooie.
Je doucht al.
Eet al.
Draagt kleding.
Luistert muziek.
Loopt buiten.
De vraag is vooral:
ben je erbij?
Of ben je in gedachten alweer drie stappen verder?
Je lichaam voelt ook plezier veel subtieler dan pijn
Pijn trekt aandacht.
Een lichaam dat protesteert krijgt je uiteindelijk wel zover dat je luistert.
Plezier is makkelijker te missen.
Een zachte stof.
De zon.
De geur van iets.
Een beweging die prettig voelt.
Daar hoef je niets mee.
Het zijn gewoon kleine momenten waarop je lichaam zegt:
Dit is fijn.
Die signalen zijn belangrijk
Niet omdat ze allemaal richting moeten geven aan grote levenskeuzes.
Maar omdat een leven niet alleen bestaat uit voorkomen wat vervelend voelt.
Het mag ook bewegen richting wat prettig, interessant en levendig voelt.
Haast verkleint die wereld
Je kiest dan vooral op efficiëntie.
De snelste route.
De handigste maaltijd.
De praktischste kleding.
De oplossing waarmee je door kunt.
Dat is soms precies wat nodig is.
Maar als efficiëntie iedere dag wint, kan het leven ook een beetje vlak worden.
Je kunt alles gedaan krijgen en toch het gevoel hebben dat je niet echt hebt geleefd
Dat vind ik een vreemde gewaarwording.
Je lijst was vol.
Dag voorbij.
Je was productief.
Maar wat heb je ervan ervaren?
Soms nauwelijks iets.
Dat betekent niet dat je minder moet bereiken.
Misschien wil je juist iets meer aanwezig zijn terwijl je het doet.
Contact met je lichaam kan daarbij helpen
Niet omdat je lichaam je voortdurend wijze boodschappen moet geven.
Maar omdat je lichaam altijd in het huidige moment is.
Je voeten staan nú op de grond.
Je adem gebeurt nú.
Een aanraking voel je nú.
Je kunt met je gedachten gisteren of morgen zijn.
Je lichaam niet.
Als je meer wilt oefenen met die lichamelijke aandacht, lees dan waarom je lichaam voelen soms moeilijker is dan erover nadenken.
Yoga kan het tempo tijdelijk veranderen
Dat vind ik fijn aan vooral rustigere vormen.
Je hoeft niet onmiddellijk van A naar B.
Je beweegt.
Voelt.
Blijft.
Een houding duurt langer dan de drie seconden waarin je hoofd alweer door wil.
En dan merk je soms pas hoeveel haast er eigenlijk in je zat.
Niet omdat je slecht bent in ontspannen
Maar omdat je normale leven een ander tempo heeft.
Je lichaam komt binnen uit verkeer.
Werk.
Gezin.
Telefoon.
En dan verwacht je misschien dat je binnen twee minuten helemaal rustig op je mat ligt.
Zo snel schakelen we niet altijd.
Daar mag tijd tussen zitten.
Ademhaling kan hetzelfde laten zien
Niet om hem te veranderen.
Merk maar eens hoe je ademt wanneer je gehaast bent.
Snel?
Hoog?
Houd je soms je adem vast terwijl je iets doet?
En hoe verandert dat wanneer je eindelijk gaat zitten?
Dat verschil alleen al kan je iets leren over je eigen tempo.
Je hoeft niet de hele dag bewust te ademen
Gelukkig niet.
Dat zou ook weer een taak worden.
Maar één moment waarop je merkt:
Ik ben mezelf alweer aan het opjagen.
kan genoeg zijn.
Uitademen.
Schouders los.
En doorgaan.
Misschien iets minder snel.
Je hoofd hoeft niet stil te worden voordat jij kunt voelen
Dat is ook belangrijk.
Veel vrouwen denken:
Als ik minder gedachten zou hebben, zou ik beter kunnen voelen.
Maar je gedachten mogen er zijn.
Je kunt je voeten voelen terwijl je denkt.
Je kunt spanning in je buik merken terwijl je hoofd plannen maakt.
Het hoeft niet perfect rustig.
Het gaat om aandacht verdelen
Je hoeft niet alleen maar naar binnen.
Je leeft in de wereld.
Met verantwoordelijkheden.
Maar misschien kan er af en toe tien procent aandacht terug naar jou.
Hoe zit ik?
Hoe adem ik?
Ben ik moe?
Dat kan al genoeg zijn om jezelf niet volledig kwijt te raken in het tempo van je dag.
Meer voelen kan ook betekenen dat je eerder merkt dat iets genoeg is
Je werkt.
En ineens voel je:
Mijn concentratie is weg.
Je hoeft niet per se meteen te stoppen.
Maar je hebt het tenminste gemerkt.
Misschien neem je vijf minuten pauze.
Misschien ga je nog door.
Het verschil is dat de keuze bewust wordt.
Je merkt ook eerder wanneer je ergens juist energie van krijgt
Dat is minstens zo waardevol.
Dit gesprek.
Deze wandeling.
Dat project.
Deze persoon.
Hier word ik wakker van.
Daar mag je ook naar luisteren.
Lichaamsbewustzijn gaat niet alleen over grenzen en vermoeidheid.
Ook over levendigheid.
Misschien wil je uiteindelijk helemaal niet minder doen
Dat kan.
Misschien houd je van een vol leven.
Van ondernemen.
Mensen.
Plannen.
Reizen.
Creëren.
Heerlijk.
Je hoeft jezelf niet langzamer te maken als dat niet bij je past.
De vraag is alleen:
kan je leven vol zijn zonder dat jij er zelf doorheen raast?
Je kunt veel doen en toch aanwezig zijn
Niet ieder moment natuurlijk.
Soms is een ochtend gewoon chaos.
Maar over een hele week kunnen er momenten zijn waarop je niet hoeft te haasten.
Waarin je daadwerkelijk proeft.
Voelt.
Praat.
Luistert.
Beweegt.
Niet om mindful te leven.
Maar omdat dit ook je leven is.
Je hoeft niet te wachten op vakantie om te vertragen
Dat doen we makkelijk.
Nog even.
Straks weekend.
Straks vakantie.
Straks rustig.
Maar een paar minuten vandaag zijn ook van jou.
Niet alles hoeft uitgesteld tot er drie lege weken in je agenda verschijnen.
Die komen misschien nooit.
Vertragen betekent soms alleen stoppen met twee dingen tegelijk doen
Eten zonder telefoon.
Wandelen zonder bellen.
Koffie zonder mail.
Een gesprek zonder ondertussen je scherm te bekijken.
Eén ding.
Dat kan al ontzettend anders voelen.
Misschien ontdek je daardoor iets wat al lang aanwezig was
Vermoeidheid.
Plezier.
Een verlangen.
Een grens.
Of gewoon het feit dat je eigenlijk een fijne dag hebt.
Dat laatste missen we ook makkelijk als we voortdurend vooruitlopen.
Haast haalt je niet alleen weg bij moeilijke gevoelens
Het kan je ook weghalen bij mooie momenten.
Een kind dat iets vertelt.
Iemand die je aankijkt.
De zon buiten.
Een lekker bord eten.
Je eigen lichaam dat fijn voelt.
Het moment is voorbij voordat je aandacht er werkelijk was.
En misschien is dat wel de grootste reden om soms iets langzamer te gaan.
Niet om rustiger te worden.
Maar om meer mee te krijgen van je eigen leven.
The Return Method™
Binnen The Return Method™ draait vertragen daarom niet om een leven waarin je voortaan alles langzaam doet.
Je hoeft je ambitie niet kwijt.
Je hoeft je agenda niet leeg te maken.
En je hoeft al helemaal niet de hele dag bezig te zijn met voelen.
Het gaat om weer kunnen schakelen.
Uit het automatische doen.
Terug naar je lichaam.
Naar wat je grens aangeeft.
Waar je plezier van ervaart.
Wat je verlangt.
Wat je eigenlijk niet meer wilt.
Binnen The Return Method™ werken we met regulatie en veiligheid, oude overlevingspatronen, womb wisdom, sensualiteit, verlangen, innerlijke balans en relaties.
Niet zodat je minder leeft.
Juist zodat je niet zo snel door je eigen leven heen beweegt dat je nauwelijks nog merkt hoe het voelt.
→ Ontdek The Return Method™ en maak de beweging van altijd doorgaan naar weer werkelijk aanwezig zijn bij het leven dat je aan het leiden bent.
