Hard werken is duidelijk.
Je voelt je spieren.
Je hartslag gaat omhoog.
Je zweet.
Je weet:
Ik ben iets aan het doen.
Daar kunnen we vaak goed mee overweg.
Nog één keer.
Nog iets verder.
Nog even volhouden.
Maar dan kom je in een yogales en zeg ik:
“Doe eens iets minder.”
En ineens wordt het ingewikkeld.
Want hoeveel is minder?
Wanneer is iets genoeg?
En wat moet je doen als je technisch gezien verder kúnt…
maar dat niet hoeft?
Zachter bewegen klinkt makkelijk.
Maar soms vraagt het veel meer aandacht dan gewoon doorgaan.
We zijn behoorlijk gewend aan meer
Meer stappen.
Meer gewicht.
Meer herhalingen.
Meer resultaat.
Meer bereik.
Meer productiviteit.
Als je iets wilt verbeteren, doe je er iets bij.
Dat principe zit diep in hoe we naar beweging kijken.
Dus ook tijdens yoga kan de automatische gedachte zijn:
Als ik verder in de houding kom, doe ik het beter.
Maar zo hoeft yoga helemaal niet te werken.
Verder is niet automatisch beter
Je zit in een vooroverbuiging.
Je voelt een prima rek.
Maar je kunt nog verder.
Dus ga je verder.
Waarom eigenlijk?
Omdat het kan?
Omdat degene naast je verder zit?
Omdat je denkt dat je anders niet genoeg doet?
Dat zijn interessante momenten.
Niet omdat je nooit verder mag.
Maar omdat je jezelf kunt afvragen:
Wat probeer ik hier eigenlijk te bereiken?
Je lichaam kent geen yogaprestatie
Je hamstrings weten niet dat je graag met je neus bij je knieën wilt.
Je heupen weten niet hoe een houding eruitziet op Instagram.
Je lichaam reageert gewoon op wat je doet.
Druk.
Rek.
Kracht.
Balans.
Vermoeidheid.
Daarom vind ik voelen belangrijker dan het eindpunt van een houding.
Zachter bewegen betekent niet slap bewegen
Dat wordt soms door elkaar gehaald.
Zacht is niet hetzelfde als krachteloos.
Je kunt heel stevig staan en toch niet forceren.
Je kunt je spieren gebruiken zonder je kaken op elkaar te zetten.
Je kunt krachtig bewegen en tegelijkertijd blijven voelen wat er gebeurt.
Dat is juist behoorlijk verfijnd.
Slow Flow laat dat heel mooi zien
We bewegen langzaam.
Maar je lichaam werkt wel degelijk.
Je staat in een lunge.
Je beweegt gecontroleerd.
Je gebruikt je benen.
Je buik.
Je armen.
Alleen hoef je nergens doorheen te jagen.
Je hebt tijd om onderweg te voelen.
En daardoor merk je sneller hoeveel kracht je eigenlijk gebruikt.
Soms ontdek je dat je veel meer doet dan nodig is
Je staat in een houding waarbij vooral je benen werken.
Maar ondertussen span je ook je gezicht aan.
Je handen.
Je schouders.
Je tenen.
Alles doet mee.
Alsof je lichaam denkt:
Als we dan toch bezig zijn, zetten we gewoon alles aan.
Dan kan één kleine vraag veel veranderen:
“Waar kun je vijf procent minder doen?”
Niet alles loslaten.
Vijf procent.
Dat verschil kan enorm voelen
Je laat je schouders zakken.
Ontspant je handen.
Je adem krijgt meer ruimte.
En toch sta je nog steeds.
De houding is er nog.
Je hoeft dus niet altijd alles in te zetten om iets te kunnen dragen.
Dat vind ik een mooie ervaring.
Ook buiten yoga.
Want hoeveel doe je daar wat eigenlijk niet nodig is?
Je denkt alvast voor iemand anders.
Controleert iets voor de derde keer.
Probeert te voorkomen dat iemand teleurgesteld raakt.
Lost iets op voordat er überhaupt een probleem is.
Gaat nog even door terwijl morgen ook prima is.
Het zijn allemaal kleine beetjes extra.
En bij elkaar kunnen die behoorlijk veel energie kosten.
Minder doen vraagt vertrouwen
Dat is misschien waarom het soms zo moeilijk is.
Als jij minder doet…
blijft alles dan wel overeind?
In een yogahouding kun je dat letterlijk testen.
Je ontspant iets.
En merkt:
O.
Ik val helemaal niet om.
Mijn benen kunnen dit dragen zonder dat mijn hele lichaam zich ermee bemoeit.
Dat is een heel andere vorm van kracht
Niet:
Hoeveel kan ik verdragen?
Maar:
Hoe efficiënt kan ik aanwezig zijn?
Niet overal spanning gebruiken.
Alleen waar het nodig is.
De rest mag zachter.
Dat vind ik eigenlijk veel interessanter dan zo diep mogelijk in een houding komen.
Bij Yin wordt minder doen nog belangrijker
Daar hoef je juist niet actief naar je maximale grens.
Je zoekt een plek waar je iets voelt.
En dan blijf je.
Het lichaam krijgt tijd.
Maar dat betekent ook dat je niet iedere dertig seconden verder hoeft.
Je hoeft niet steeds te denken:
Kan ik nu dieper?
Je kunt ook gewoon blijven waar je bent.
Dat is verrassend lastig
Want niets veranderen voelt soms alsof je niets doet.
Na twee minuten denk je:
Ik kan nog wel iets verder.
Misschien.
Maar hoeft het?
Dat is een vraag die we weinig stellen.
Niet:
Kan het?
Maar:
Is het nodig?
Je hoeft niet iedere mogelijkheid te benutten
Dat geldt eigenlijk voor veel meer dan yoga.
Je kunt nog een afspraak in je agenda zetten.
Maar hoeft het?
Je kunt nog even doorwerken.
Maar hoeft het?
Je kunt die taak vandaag afmaken.
Maar hoeft het?
Er zit een wereld van verschil tussen wat mogelijk is en wat nodig is.
Je lichaam helpt je dat verschil voelen
Je hoofd kan eindeloos argumenteren.
“Ach, dit kan nog wel.”
Je lichaam is vaak eenvoudiger.
Je merkt vermoeidheid.
Spanning.
Een adem die kleiner wordt.
Of juist het tegenovergestelde.
Je voelt dat er nog ruimte is.
Dat je sterk staat.
Dat iets prettig voelt.
Je hoeft niet altijd minder te doen.
Je leert vooral bewuster kiezen hoeveel je doet.
Soms is meer precies wat je nodig hebt
Ook dat hoort erbij.
Zachter bewegen betekent niet dat we alleen maar voorzichtig zijn.
Sommige dagen wil je kracht.
Je wilt staan.
Bewegen.
Je benen voelen.
Je lichaam gebruiken.
Heerlijk.
Daar is niets mis mee.
Zachtheid betekent voor mij niet dat alles rustig moet.
Het betekent dat je niet voortdurend tegen jezelf hoeft te werken.
Je mag kracht gebruiken zonder jezelf te overschreeuwen
Dat vind ik een belangrijk onderscheid.
Je kunt stevig bewegen en toch verbonden blijven met wat je voelt.
Je hoeft jezelf niet uit te schakelen om door te zetten.
En je hoeft ook niet bij ieder beetje ongemak te stoppen.
Je blijft luisteren.
Dat is eigenlijk de hele oefening.
Misschien ben je gewend dat hard werken beloond wordt
Waarschijnlijk zelfs.
Op school.
Op je werk.
In sport.
In het dagelijks leven.
Degene die doorgaat krijgt waardering.
Degene die veel kan dragen wordt sterk genoemd.
Degene die altijd klaarstaat is fijn om in de buurt te hebben.
Maar er zit een keerzijde aan als je nooit leert wanneer iets genoeg is.
Niemand geeft je een medaille voor op tijd stoppen
Je inbox is niet leeg omdat je een grens voelde.
De was doet zichzelf niet omdat jij moe was.
Dus doorgaan heeft vaak een zichtbaar resultaat.
Rust niet.
Minder doen niet.
Dat maakt het makkelijker om de waarde ervan te onderschatten.
Op een yogamat hoeft het resultaat even niet zichtbaar te zijn
Je hoeft niet aan het einde soepeler te zijn.
Je hoeft niet meer calorieën verbrand te hebben.
Je hoeft geen moeilijkere houding te kunnen.
Je hebt bewogen.
Gevoeld.
Misschien ergens iets minder gedaan dan je automatisch zou doen.
Dat kan genoeg zijn.
Zachter worden is niet hetzelfde als jezelf kleiner maken
Sterker nog.
Soms is zachter bewegen juist een vorm van jezelf serieus nemen.
Je hoeft niet te bewijzen hoeveel je aankunt.
Je hoeft niet door te zetten zodat niemand denkt dat je opgeeft.
Je hoeft jezelf niet uit te putten voordat je mag stoppen.
Je mag eerder luisteren.
En dat kan behoorlijk nieuw voelen
Vooral als je lang hebt geleefd vanuit:
Kom op.
Nog even.
Niet zeuren.
Dit moet gewoon.
Dan kan:
Dit is genoeg voor vandaag.
bijna ongemakkelijk voelen.
Toch is dat óók een vorm van kracht.
Niet de kracht om nog verder te gaan.
Maar de kracht om niet automatisch te hoeven.
Misschien is dat wat zachtheid werkelijk is
Niet alleen rustig praten.
Kaarsjes.
Dekentjes.
Of langzame muziek.
Zachtheid kan ook heel duidelijk zijn.
Dit is mijn grens.
Vandaag kies ik hiervoor.
Ik hoef niet verder.
Ik hoef mezelf niet uit te putten om te bewijzen dat ik sterk ben.
Dat is niet passief.
Dat is aanwezig zijn bij jezelf.
Yoga geeft je een veilige plek om daarmee te oefenen
Je kunt proberen.
Meer doen.
Minder doen.
Een houding aanpassen.
Even rusten.
Opnieuw beginnen.
En iedere keer voelen:
Wat gebeurt er als ik mezelf niet forceer?
Vaak gebeurt er iets verrassends.
Je lichaam blijft gewoon bewegen.
Je bent nog steeds sterk.
Je doet nog steeds mee.
Alleen zonder dat gevecht erbovenop.
Misschien hoef je dus niet zachter te worden als persoon
Je hoeft niet minder ambitieus.
Minder enthousiast.
Minder krachtig.
Je hoeft jezelf niet in te houden.
Het gaat om iets anders.
Dat je niet altijd méér hoeft te geven dan nodig is.
Niet op de yogamat.
En misschien ook niet daarbuiten.
Soms is genoeg werkelijk genoeg.
En het lichaam weet dat vaak eerder dan je hoofd.
Mindpiece Retreat
Dat is ook iets waar tijdens het Mindpiece Retreat veel ruimte voor is.
Niet drie dagen volproppen met zoveel mogelijk sessies zodat je het gevoel hebt dat je alles uit je weekend hebt gehaald.
Er zijn momenten van yoga, verbonden ademhaling, Womb Healing, Sensual Dance en meditatie.
Maar er is ook ruimte ertussen.
Om te zitten.
Te eten.
Naar buiten te gaan.
Te slapen.
Of gewoon even helemaal niets te doen.
Je hoeft niet uit iedere sessie alles te halen.
Je hoeft niet dieper.
Verder.
Of meer.
Drie dagen lang mag je juist ervaren hoe het voelt wanneer je niet voortdurend maximaal hoeft te geven.
Niet minder leven.
Maar minder tegen jezelf in.
→ Bekijk het Mindpiece Retreat en het volledige programma.
