Er zijn vrouwen die heel goed zijn geworden in weinig ruimte innemen.
Niet letterlijk.
Al gebeurt dat soms ook.
Benen bij elkaar.
Armen dicht tegen het lichaam.
Schouders iets naar voren.
Maar vooral in het leven.
Niet te moeilijk doen.
Niet te veel vragen.
Even wachten tot iedereen voorzien is.
Je aanpassen.
Je mening iets zachter maken.
Nog wel even inschikken.
“Geeft niet, ik pas me wel aan.”
En vaak merk je nauwelijks dat je het doet.
Totdat je op een yogamat staat en ik zeg:
“Zet je voeten wat wijder.”
“Open je armen.”
“Maak ruimte.”
En je lichaam ineens veel groter voelt dan je gewend bent.
Ruimte innemen begint soms heel letterlijk
Ga maar eens staan.
Voeten stevig op de grond.
Iets uit elkaar.
Armen naast je.
Kijk recht vooruit.
Niets bijzonders.
Maar voel eens hoeveel ruimte je lichaam eigenlijk inneemt.
Je bent hier.
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken.
Je hoeft nergens naartoe.
Je hoeft niet opzij.
Dat klinkt simpel.
En toch kan zo staan verrassend krachtig voelen.
We denken bij yoga vaak aan lenigheid
Maar ik vind dit minstens zo interessant.
Hoe sta je?
Hoe beweeg je?
Durf je je armen helemaal uit te strekken?
Kun je stevig op beide voeten staan?
Of trek je jezelf automatisch een beetje terug?
Je lichaam vertelt niet je complete levensverhaal.
Zo simpel ligt het natuurlijk niet.
Maar bewegen kan wel zichtbaar maken wat je gewend bent.
Sommige vrouwen maken zelfs hun yogahoudingen klein
Niet omdat hun lichaam niet verder kan.
Maar omdat ze voorzichtig bewegen.
Een beetje alsof ze niemand in de weg willen zitten.
Armen half omhoog.
Stap niet te groot.
Niet te veel geluid.
Niet te aanwezig.
Dan zeg ik soms:
“Je hebt een hele mat. Gebruik hem maar.”
En alleen die zin kan al iets veranderen.
Je hebt een hele mat
Eigenlijk vind ik dat een prachtige gedachte.
Dit stukje vloer is van jou.
Je hoeft het niet te delen.
Niemand anders hoeft erop.
Je mag naar voren.
Naar achteren.
Je armen spreiden.
Liggen.
Staan.
Bewegen.
Voor dat uur hoef je niet eerst te kijken hoeveel ruimte er voor anderen overblijft.
Hoe vaak doe je dat buiten yoga wel?
Je denkt aan iedereen.
Wie wil wat?
Wat komt voor de ander goed uit?
Wie heeft hulp nodig?
Kan iedereen mee?
Is dit niet vervelend?
Vraag ik niet te veel?
Natuurlijk is rekening houden met anderen iets moois.
We leven niet alleen op de wereld.
Maar er is verschil tussen rekening houden met iemand…
en jezelf standaard als laatste meenemen.
Dat verschil merk je soms pas wanneer iemand jou ruimte geeft
“Ga maar liggen.”
“Neem je tijd.”
“Kies wat voor jou prettig voelt.”
En dan weet je ineens niet wat je moet kiezen.
Omdat je veel vaker hebt geoefend in voelen wat anderen nodig hebben dan in voelen wat jij nodig hebt.
Yoga kan daar een kleine oefenplek voor worden.
Niet door jezelf ineens op nummer één te zetten
Dat vind ik weer zo’n uiterste.
Het hoeft niet van:
Iedereen eerst.
naar:
Alleen ik tel.
Er zit ontzettend veel tussen.
Je kunt van anderen houden én jezelf meenemen.
Je kunt zorgen én een grens hebben.
Je kunt rekening houden met iemand én iets anders willen.
Je kunt zacht zijn zonder jezelf weg te laten vallen.
Op een yogamat wordt dat heel praktisch
Ik geef een houding.
Jij voelt.
Past dit?
Misschien wel.
Misschien niet.
Je hoeft niet te kiezen wat ik zou kiezen.
Je hoeft niet te doen wat degene naast je doet.
Je mag letterlijk je eigen plek innemen.
Dat is geen groot statement.
Het is gewoon jouw lichaam op jouw mat.
En soms betekent ruimte innemen juist minder doen
Dat vind ik belangrijk.
We associëren ruimte innemen vaak met groter.
Luider.
Sterker.
Meer zichtbaar.
Maar soms neem je ruimte in door te zeggen:
“Vandaag niet.”
Door in Child’s Pose te gaan terwijl de rest doorbeweegt.
Door een blok te pakken.
Door niet voor de zwaarste optie te kiezen.
Door te rusten.
Je hoeft niet groot te worden om jezelf serieus te nemen.
Soms betekent het juist wél groter bewegen
Je armen helemaal openen.
Je borst ruimte geven.
Een grote stap naar achteren.
Stevig staan.
Je hele lichaam gebruiken.
Niet omdat zo’n houding je automatisch zelfverzekerder maakt.
Maar omdat het fijn kan zijn om te ervaren:
Ik mag hier volledig staan.
Niet half.
Niet voorzichtig.
Hier.
Je lichaam kan iets oefenen voordat je er woorden voor hebt
Dat vind ik mooi aan yoga.
Je hoeft niet eerst een complete theorie over jezelf te begrijpen.
Je kunt iets ervaren.
Je staat stevig.
Je ademt.
Je armen zijn open.
Je voelt je benen.
Misschien gebeurt er verder helemaal niets.
Maar je hebt wel een paar minuten ervaren hoe het is om jezelf niet kleiner te maken.
Warrior II is daar zo’n houding voor
Voeten stevig.
Benen actief.
Armen wijd.
Blik vooruit.
Je neemt behoorlijk wat ruimte in.
Je kunt deze houding natuurlijk gewoon zien als een fysieke yogahouding.
Dat is hij ook.
Je benen werken.
Je heupen bewegen.
Je schouders zijn actief.
Maar ik vind het soms ook gewoon lekker om zo te staan.
Breed.
Stevig.
Niet verontschuldigend.
Je hoeft daar geen affirmatie bovenop te plakken
Je hoeft niet te denken:
“Ik ben een krachtige vrouw en ik neem mijn ruimte in.”
Als dat bij je past: prima.
Maar het hoeft niet.
Je kunt ook gewoon voelen:
Mijn voeten staan hier.
Mijn armen zijn daar.
Mijn adem beweegt.
Ik ben hier.
Dat is al genoeg.
Ruimte innemen zit ook in je adem
Niet doordat je zo groot mogelijk moet ademen.
Maar merk eens wat er gebeurt wanneer je gespannen bent.
Soms wordt alles kleiner.
Je borst.
Je buik.
Je beweging.
Je adem.
En wanneer je ontspant, ontstaat er vanzelf iets meer ruimte.
Een zucht.
Een diepere uitademing.
Je schouders zakken.
Je hoeft die ruimte niet altijd te maken.
Soms hoef je alleen te stoppen met haar tegenhouden.
Dat geldt misschien ook buiten yoga
Je hoeft niet ineens een totaal ander mens te worden.
Je hoeft niet de luidste in de kamer te zijn.
Je hoeft niet overal je mening overheen te gooien.
Ruimte innemen kan veel subtieler zijn.
Niet meteen ja zeggen.
Een voorkeur uitspreken.
Vertellen wat jij wilt eten.
Een avond voor jezelf houden.
Niet uitleggen waarom je moe bent.
Hulp vragen.
Een prijs vragen voor je werk zonder hem meteen te verdedigen.
Kleine dingen.
Voor sommige vrouwen voelt dat behoorlijk groot
Vooral als je gewend bent jezelf aan te passen.
Dan kan een simpele zin als:
“Dat komt mij niet uit.”
bijna onbeleefd voelen.
Terwijl het gewoon informatie is.
Hetzelfde gebeurt op een yogamat.
“Deze houding werkt niet voor mij.”
Prima.
Dan veranderen we hem.
Je hoeft geen toestemming te verdienen om iets anders nodig te hebben.
Je grens neemt ook ruimte in
Dat vergeten we soms.
Een grens is niet alleen een nee tegen iemand anders.
Het is ook een plek waar jij jezelf serieus neemt.
Hier stopt het.
Dit wil ik wel.
Dit niet.
Tot hier kan ik mee.
Daar ga ik niet in mee.
Je hoeft daar niet hard voor te worden.
Juist zachtheid kan heel duidelijk zijn
Dat vind ik een belangrijk onderdeel van yoga.
Kracht hoeft niet altijd hard te voelen.
Je kunt stevig staan zonder jezelf vast te zetten.
Je kunt duidelijk zijn zonder te duwen.
Je kunt ruimte innemen zonder iemand anders kleiner te maken.
Dat is een heel andere vorm van kracht.
Misschien is dat waarom ik yoga zo mooi vind voor vrouwen
Niet omdat vrouwen op een bepaalde manier zouden moeten bewegen.
Maar omdat zoveel vrouwen gewend zijn om veel te dragen.
Te zorgen.
Af te stemmen.
Te voelen wat er om hen heen gebeurt.
En daar kan iets heel eenvoudigs tegenover staan:
Een uur waarin jij jouw mat hebt.
Jouw lichaam.
Jouw tempo.
Jouw grens.
Niemand hoeft dat uur iets van jou
Je hoeft niet gezellig te zijn.
Geen gesprek gaande te houden.
Geen oplossing te bedenken.
Je hoeft niet te zorgen dat de ander zich prettig voelt.
Je mag gewoon bewegen.
Dat alleen al kan ruimte geven.
En misschien merk je daarna hoe weinig ruimte je jezelf normaal geeft
Niet als oordeel.
Meer als ontdekking.
Ik plan eigenlijk nooit iets alleen voor mezelf.
Ik zeg wel heel snel ja.
Ik maak mezelf vaak kleiner zodra iemand anders iets nodig heeft.
Daar hoef je niet onmiddellijk een compleet veranderplan van te maken.
Je hebt het gezien.
Dat is een begin.
Want ruimte innemen leer je niet alleen door erover te lezen
Je kunt honderd keer horen:
“Je mag voor jezelf kiezen.”
Maar uiteindelijk moet je ervaren hoe dat voelt.
Soms begint dat met iets kleins.
Je voeten wat wijder.
Je armen helemaal uitstrekken.
Je adem niet inhouden.
Je mat volledig gebruiken.
En merken:
Er gebeurt niets wanneer ik ruimte inneem.
Niemand hoeft daarvoor minder te worden.
Ik hoef alleen niet steeds degene te zijn die verdwijnt.
Misschien is dát de ruimte waar je eigenlijk naar verlangt
Niet meer ruimte in je agenda zodat je nóg iets kunt doen.
Maar ruimte waarin je niet hoeft te functioneren voor iemand anders.
Waar je niet onmiddellijk hoeft te reageren.
Waar jouw lichaam niet het laatste item op je lijst is.
Waar je niet hoeft te vragen:
Mag ik hier zijn?
Je bent er al.
Dat is genoeg.
Mindpiece Retreat
Dat is precies de ruimte die ik tijdens het Mindpiece Retreat wil creëren.
Niet alleen een paar uur yoga en daarna weer naar huis.
Maar drie dagen waarin jij niet steeds degene hoeft te zijn die nadenkt over wat er gegeten wordt, wat er geregeld moet worden of wat iemand anders nodig heeft.
Er wordt voor jou gezorgd.
En daardoor ontstaat er iets wat in het dagelijks leven verrassend schaars kan zijn:
ruimte voor jou.
Met Yin Yoga, Slow Flow, verbonden ademhaling, Womb Healing, Sensual Dance, meditatie, goed eten en momenten waarin helemaal niets hoeft.
Je hoeft die ruimte niet te verdienen.
Je hoeft haar ook niet nuttig te gebruiken.
Je mag haar gewoon innemen.
→ Bekijk het Mindpiece Retreat en het volledige programma.
