Yoga wordt vaak neergezet als iets ontspannends.
Rustige muziek.
Mooie houdingen.
Diepe ademhaling.
Een dekentje tijdens Savasana.
En ja, yoga kan heerlijk zijn.
Maar soms ook helemaal niet.
Soms stap je op je mat en merk je juist hoe onrustig je bent.
Hoe streng je tegen jezelf praat.
Hoe snel je opgeeft.
Of hoe moeilijk je het vindt om een keer níét door te zetten.
Dan voelt yoga ineens een stuk minder zen.
Maar eerlijk?
Juist dat vind ik interessant.
Je hebt ineens minder afleiding
Overdag kun je behoorlijk goed om jezelf heen leven.
Werk.
Telefoon.
Mensen.
Boodschappen.
Gesprekken.
Er is altijd iets.
Op een yogamat valt daar veel van weg.
Je hoeft niets op te lossen.
Nergens heen.
En dan wordt zichtbaar wat er al was.
Niet omdat yoga iets veroorzaakt.
Maar omdat er eindelijk minder tussen jou en jezelf in zit.
Je merkt bijvoorbeeld hoe snel je jezelf beoordeelt
Je valt uit een balanshouding.
En meteen:
Zie je wel.
Ik kan dit echt niet.
Of je komt minder ver dan vorige week.
Wat is dit nou weer?
We kunnen ontzettend streng zijn.
Vaak zonder dat we het doorhebben.
Yoga maakt die toon soms hoorbaar.
De houding is dan niet het probleem
Je been wiebelt.
Prima.
Het interessante is wat jij daar vervolgens van maakt.
Word je boos?
Ga je harder je best doen?
Vergelijk je jezelf?
Of kun je denken:
Vandaag is dit gewoon wat het is.
Dat verschil zegt vaak meer dan de houding zelf.
Je kunt ook merken dat je altijd wilt volhouden
Dit zie ik vaak.
Een houding wordt te intens.
Je adem verandert.
Je lichaam geeft aan dat het genoeg is.
En toch blijf je.
Nog even.
Want stoppen voelt als opgeven.
Dat patroon kan heel bekend zijn.
Niet alleen op de mat.
Of je gaat juist meteen weg zodra iets lastig wordt
Ook dat kan.
Je voelt iets ongemakkelijks.
En hup.
Uit de houding.
Niets mis mee.
Maar soms is het interessant om te voelen:
Is dit echt een grens?
Of vind ik het gewoon spannend om hier even te blijven?
Yoga geeft je tijd om dat onderscheid te oefenen.
Confronterend betekent niet verkeerd
Dat vind ik belangrijk.
Als je tijdens yoga iets merkt wat je niet leuk vindt, betekent dat niet dat de les slecht ging.
Het kan juist betekenen dat je aandacht erbij was.
Je zag iets.
Dat is alles.
Je hoeft het ook niet meteen te veranderen.
Niet alles hoeft een groot inzicht te zijn
Soms is het iets heel kleins.
Je merkt dat je haast hebt.
Terwijl er nergens haast voor is.
Je merkt dat je wilt presteren.
Terwijl niemand iets van je verwacht.
Je merkt dat je naar anderen kijkt.
Terwijl jouw mat gewoon voor je ligt.
Dat soort kleine momenten vind ik vaak veel interessanter dan grote doorbraken.
Yoga kan laten zien hoe weinig ruimte je jezelf geeft
Je bent moe.
Maar toch neem je de zwaarste optie.
Je lichaam vraagt om rust.
Maar je vindt dat je moet meedoen.
Je wilt een houding aanpassen.
Maar je denkt dat dat niet hoort.
En dan zie je ineens:
Ik ben zelfs hier nog aan het voldoen.
Dat kan best confronterend zijn.
Want yoga zou juist de plek mogen zijn waar dat even niet hoeft
Je hoeft niet te bewijzen dat je sterk bent.
Niet dat je lenig bent.
Niet dat je alles aankunt.
Je hoeft niet de beste leerling van de klas te zijn.
Je hoeft alleen te merken wat er gebeurt.
Soms voelt stilte confronterender dan inspanning
Bij een actieve houding weet je wat je moet doen.
Spieren aanspannen.
Balans zoeken.
Bewegen.
In stilte valt dat weg.
En dan hoor je ineens je gedachten.
Je voelt vermoeidheid.
Of verdriet.
Of helemaal niets.
Ook dat kan ongemakkelijk zijn.
Niet voelen kan trouwens óók confronterend zijn
Sommige vrouwen verwachten dat yoga heel veel losmaakt.
En dan voelen ze weinig.
Dat kan bijna teleurstellen.
Maar ook dat hoeft niets te betekenen.
Misschien heb je gewoon een rustige les.
Misschien is je lichaam vandaag niet met iets groots bezig.
Niet iedere yogales hoeft diep te zijn.
Je hoeft jezelf niet open te breken
Dat wil ik echt benadrukken.
Yoga hoeft geen manier te worden om per se bij emoties te komen.
Je hoeft niet dieper in een houding om iets los te maken.
Je hoeft niet te huilen om goed bezig te zijn.
Je hoeft alleen aanwezig te zijn bij wat er is.
Soms is dat gewoon irritatie
Ja.
Ook dat.
Je hebt geen zin in die houding.
De muziek stoort je.
Je lichaam voelt stijf.
Je vindt de les te langzaam.
Prima.
Je hoeft niet van iedere seconde yoga te genieten.
Je mag ook gewoon mens zijn.
En soms ontdek je iets waar je wél blij van wordt
Dat hoort er ook bij.
Je merkt:
Ik voel me eigenlijk sterk.
Of:
Dit durfde ik vorige maand nog niet.
Of:
Ik ben minder bang om mijn grens aan te geven.
Yoga confronteert je dus niet alleen met wat moeilijk is.
Het laat ook zien hoeveel er al veranderd is.
Je leert jezelf in beweging kennen
Dat vind ik misschien wel de kern.
Niet alleen wie je bent wanneer alles rustig is.
Maar ook wat je doet wanneer iets lastig wordt.
Wanneer je wiebelt.
Wanneer je moe bent.
Wanneer je iets niet kunt.
Wanneer je moet kiezen tussen doorzetten en luisteren.
Daar zit veel informatie.
Je hoeft die informatie niet meteen te gebruiken
Je hoeft na de les niet naar huis met een lijst:
Dit moet ik aan mezelf veranderen.
Daar maken we anders weer een project van.
Soms is het genoeg om te denken:
Hé, dat viel me op.
En de volgende week merk je het opnieuw.
Of niet.
Zo groeit bewustzijn vaak.
Niet door hard te werken.
Maar door vaker te zien wat er gebeurt.
Yoga is geen therapie
Ook dat is belangrijk.
Yoga kan je bewust maken van patronen, spanning en emoties.
Maar het vervangt geen psychologische of medische behandeling wanneer die nodig is.
Ik vind het juist belangrijk om yoga niet groter te maken dan het is.
Het is een manier om te bewegen, te voelen en aandacht te oefenen.
En soms levert dat verrassend veel zelfinzicht op.
Juist omdat je nergens heen hoeft
Je hoeft tijdens yoga niet slimmer te worden.
Niet succesvoller.
Niet rustiger.
Niet beter.
Dat haalt veel afleiding weg.
En dan blijft er soms iets heel eenvoudigs over:
Hoe ga ik eigenlijk met mezelf om wanneer niemand kijkt?
Dat is een interessante vraag.
Ben je zachter voor jezelf als iets niet lukt?
Kun je een grens respecteren?
Kun je iets opnieuw proberen zonder jezelf uit te schelden?
Kun je rust nemen zonder schuldgevoel?
Kun je een houding doen die er anders uitziet dan bij degene naast je?
Dat zijn geen yogadoelen.
Maar het zijn wel dingen die op een yogamat zichtbaar kunnen worden.
En daarom hoeft confronterend niet iets negatiefs te zijn
Het hoeft niet zwaar te worden.
Het hoeft niet te betekenen dat er iets mis is.
Soms zie je gewoon iets wat je eerder niet zag.
En vanaf dat moment heb je iets meer keuze.
Meer hoeft er niet te gebeuren.
Misschien is dat wel wat yoga zo eerlijk maakt
Je kunt jezelf niet altijd overtuigen met woorden.
Je lichaam reageert.
Je aandacht dwaalt af.
Je raakt geïrriteerd.
Je wilt te ver.
Of juist helemaal niet.
En daar ben je.
Niet de versie van jezelf die je graag zou willen zijn.
Gewoon jij.
Op die dag.
In dat lichaam.
Dat is eigenlijk heel verfrissend.
Je hoeft daar niets van te vinden
Je hoeft jezelf niet te verbeteren.
Je hoeft alleen te merken:
Zo reageer ik blijkbaar.
En dan weer ademen.
Weer bewegen.
Nog een houding.
Misschien kies je de volgende keer iets anders.
Misschien niet.
Dat is yoga voor mij.
Niet altijd ontspannend.
Niet altijd mooi.
Maar wel een plek waar je jezelf iets minder makkelijk voorbij kunt lopen.
Mindpiece Retreat
Tijdens het Mindpiece Retreat ontstaat diezelfde ruimte, maar dan niet voor één uur.
Je hoeft niet steeds terug naar je gewone agenda zodra de yogales voorbij is.
Er is tijd.
Voor yoga.
Verbonden ademhaling.
Meditatie.
Womb Healing.
Sensual Dance.
Stilte.
Rust.
En alles wat je onderweg wel of niet tegenkomt.
Niet om jezelf te analyseren.
En ook niet om in drie dagen een betere versie van jezelf te worden.
Maar om even genoeg afstand te hebben van de dagelijkse drukte om weer te merken hoe het eigenlijk met je gaat.
→ Bekijk het Mindpiece Retreat en het volledige programma.
