We zijn behoorlijk goed geworden in doorgaan zonder steeds te checken of iets nog klopt.
Je staat op.
Je doet wat er moet gebeuren.
Je gaat naar je werk.
Je zegt ja op afspraken.
Je regelt.
Je zorgt.
Je maakt plannen.
En ondertussen beweegt de dag vanzelf verder.
Soms zo vanzelf…
dat je pas veel later denkt:
Wilde ik dit eigenlijk nog wel?
We maken veel keuzes op de automatische piloot
Niet omdat we geen eigen mening hebben.
Maar omdat het praktisch is.
Je kunt onmogelijk bij iedere beslissing een half uur stilstaan.
Dus je ontwikkelt gewoontes.
Je zegt ja.
Je doet wat je altijd doet.
Je kiest wat logisch is.
En meestal werkt dat prima.
Totdat je merkt dat je jezelf in sommige keuzes helemaal niet meer tegenkomt.
Je weet vaak eerder wat moet dan wat je wilt
Vraag iemand wat er deze week moet gebeuren en het antwoord komt waarschijnlijk snel.
Werk.
Boodschappen.
Afspraken.
Administratie.
Kinderen ergens naartoe brengen.
Een verjaardag.
Maar stel de vraag:
Waar heb jij behoefte aan?
Dan kan het ineens stil worden.
Niet omdat je niets nodig hebt.
Maar omdat je jezelf die vraag misschien minder vaak stelt.
Op een yogamat kan die vraag niet helemaal verdwijnen
Want tijdens yoga moet je steeds kleine keuzes maken.
Hoe ver ga ik in deze houding?
Wil ik vandaag iets aanpassen?
Heb ik behoefte aan meer beweging?
Of aan rust?
Kan ik hier blijven?
Wil ik hier blijven?
Niemand anders kan die antwoorden voor je geven.
Ik kan je begeleiden.
Maar ik kan niet voelen wat jij voelt.
Dat maakt yoga soms verrassend eerlijk
Je kunt heel goed denken:
Ik moet dit kunnen.
Maar je lichaam zegt misschien:
Vandaag niet.
Of andersom.
Je denkt:
Ik ben moe, dus ik zal wel weinig kunnen.
En vervolgens voel je tijdens de les hoeveel kracht er juist in je zit.
Er klopt niet altijd een rechtstreeks lijntje tussen wat je denkt en wat je ervaart.
Daar kom je pas achter wanneer je de tijd neemt om te voelen.
We zijn gewend om buiten onszelf te kijken
Hoe doet iemand anders het?
Wat hoort?
Wat wordt er verwacht?
Wat is verstandig?
Wat vinden anderen?
Dat zijn niet per se verkeerde vragen.
Maar als ze altijd als eerste komen, raakt je eigen antwoord gemakkelijk ondergesneeuwd.
Yoga geeft je een uur waarin het nauwelijks uitmaakt wat de ander doet.
Jij staat op jouw mat.
In jouw lichaam.
Met jouw dag.
De vrouw naast je kan verder komen
Prima.
Dat zegt niets over jou.
Ze kan haar handen misschien op de grond leggen.
Misschien kun jij dat niet.
Of juist wel.
Het doet er niet toe.
Veel interessanter is:
Hoe voelt jouw lichaam?
Dat is een vraag waar je niet voor opzij hoeft te kijken.
Het antwoord zit niet op de andere mat.
Je leert steeds eerder voelen wat past
In het begin merk je misschien pas iets wanneer het heel duidelijk is.
Een houding doet pijn.
Je bent compleet uitgeput.
Je kunt echt niet verder.
Maar hoe vaker je aandacht geeft aan je lichaam, hoe subtieler de signalen worden.
Je merkt eerder:
Iets minder.
Of:
Hier wil ik juist nog even blijven.
Dat is bewustwording voor mij.
Niet ingewikkeld.
Wel heel waardevol.
Soms zit het antwoord in een uitademing
Je ligt ergens.
Je twijfelt of je verder wilt.
Je past de houding iets aan.
En ineens komt er zo’n diepe uitademing.
Je hele lichaam wordt zachter.
Daar hoef je geen spiritueel verhaal van te maken.
Je kunt ook gewoon denken:
Oké. Dit was fijner.
Je lichaam gaf je informatie.
Jij luisterde.
Klaar.
Luisteren betekent niet dat je altijd doet waar je zin in hebt
Dat wordt soms door elkaar gehaald.
Luisteren naar jezelf betekent niet:
Ik heb nergens zin in, dus ik doe niets.
Soms voel je weerstand tegen iets wat juist goed voor je is.
Soms ben je lui.
Soms ben je bang.
Soms vraagt iets inspanning.
Het interessante zit in leren onderscheiden.
Is dit een echte nee?
Of vind ik het gewoon spannend?
Ben ik moe?
Of heb ik vooral geen zin om van de bank te komen?
Dat wordt niet altijd meteen duidelijk.
Maar je kunt er wel steeds beter in worden.
Je lichaam geeft geen volledig levensadvies
Ook dat wil ik niet groter maken dan het is.
Je staat niet in Warrior II en ineens vertelt je lichaam welke baan je moet nemen.
Zo werkt het meestal niet.
Bewustwording ontstaat eerder in kleine momenten.
Je merkt hoe snel je jezelf pusht.
Hoe vaak je vergelijkt.
Hoe moeilijk je rust vindt.
Hoe vaak je denkt dat je nog nét iets verder moet.
Dat zijn patronen die je misschien ook buiten de mat herkent.
Yoga kan een soort spiegel worden
Niet omdat de houding iets over je karakter voorspelt.
Maar omdat jouw manier van reageren zichtbaar wordt.
Wil je alles meteen goed doen?
Raak je gefrustreerd als iets niet lukt?
Blijf je altijd te lang?
Geef je juist snel op?
Kun je lachen als je uit balans valt?
Dat is interessant.
Niet om jezelf te beoordelen.
Maar om jezelf beter te leren kennen.
Je hoeft daar tijdens de les niets mee op te lossen
Dat vind ik belangrijk.
Stel dat je merkt:
Ik ben eigenlijk ontzettend streng voor mezelf.
Dan hoef je niet midden in de les te bedenken waar dat vandaan komt.
Je merkt het.
Dat is al iets.
Een week later gebeurt misschien hetzelfde.
En ineens herken je het sneller.
Bewustwording groeit vaak niet in één groot inzicht.
Het ontstaat door dezelfde kleine dingen vaker op te merken.
Dat gebeurt ook buiten de yogamat
Je zegt automatisch ja.
En ineens voel je:
Wacht even.
Je wilt alweer iets afmaken terwijl je moe bent.
En je merkt het.
Je praat streng tegen jezelf.
En hoort ineens hoe streng eigenlijk.
Dat zijn kleine pauzes in de automatische piloot.
Je hebt nog niets veranderd.
Maar je ziet wat je doet.
En zonder dat zien is veranderen sowieso lastig.
Je hoeft niet voortdurend aan jezelf te werken
Dat wil ik er echt bij zeggen.
Zelfbewustzijn hoeft geen eindeloos verbeterproject te worden.
Je hoeft niet ieder gedrag te analyseren.
Niet ieder patroon op te lossen.
Niet steeds bezig te zijn met de beste versie van jezelf.
Dat lijkt mij nogal vermoeiend.
Soms is het genoeg om te weten:
Dit doe ik vaak.
En dan te kijken of het nog bij je past.
Misschien past iets wat ooit werkte nu niet meer
Dat gebeurt.
Je verandert.
Je leven verandert.
Wat tien jaar geleden logisch was, hoeft vandaag niet meer te kloppen.
Maar als je altijd blijft doorgaan in hetzelfde tempo, krijg je weinig gelegenheid om dat te merken.
Je doet gewoon wat je altijd deed.
Daarom vind ik vertragen zo waardevol.
Niet omdat langzaam altijd beter is.
Maar omdat je bij een lager tempo meer ziet.
Yoga creëert letterlijk een pauze
Tussen twee bewegingen.
Tussen inspanning en rust.
Tussen voelen en reageren.
En uiteindelijk misschien ook tussen:
Dit wordt van mij gevraagd…
en:
Wil ik dit eigenlijk?
Dat laatste neem je niet in één les mee naar huis.
Maar het kan wel beginnen op een mat.
Je eigen stem klinkt meestal niet het hardst
Die hoeft niet te roepen.
Vaak is het veel subtieler.
Een gevoel van opluchting.
Weerstand.
Een klein verlangen.
Het idee:
Zo wil ik het eigenlijk niet meer.
Of juist:
Hier wil ik meer van.
Zulke signalen verdwijnen makkelijk in een volle dag.
Je moet er soms letterlijk voor stoppen om ze te horen.
En daarom gaat yoga voor mij veel verder dan bewegen
Natuurlijk bewegen we.
Je lichaam wordt sterker.
Misschien soepeler.
Je adem verandert.
Dat zijn allemaal mooie onderdelen.
Maar wat ik minstens zo waardevol vind, is dat je een uur oefent in aandacht.
Niet alleen voor de houding.
Maar voor jezelf.
Hoe gaat het?
Wat voel ik?
Wat heb ik nodig?
Wat is genoeg?
Waar krijg ik energie van?
Dat zijn vragen waar je ook na de les iets aan hebt.
Misschien weet je veel meer dan je denkt
Je hoeft niet altijd iemand anders om antwoorden te vragen.
Niet altijd nog een boek te lezen.
Niet altijd nog een mening toe te voegen.
Soms weet je lichaam al iets.
Niet als grote waarheid.
Maar als klein signaal.
Je moet alleen lang genoeg stoppen met praten, regelen en vooruitdenken om het op te merken.
En misschien is dat wel wat yoga je uiteindelijk leert.
Niet hoe je het perfecte antwoord vindt.
Maar hoe je jezelf weer hoort wanneer er iets te zeggen is.
Tijdens een yogales krijg je een uur om te vertragen.
Tijdens het Mindpiece Retreat gaan we een paar dagen nog een stap verder.
Geen volle agenda thuis die na een uur alweer op je wacht. Geen boodschappen, werk of dagelijkse dingen die tussendoor om aandacht vragen.
Met yoga, ademwerk, meditatie, womb healing, sensual dance en ruimte om niets te hoeven ontstaat er tijd om jezelf weer beter te horen.
Niet omdat ik je ga vertellen wat je nodig hebt.
Maar omdat er eindelijk genoeg rust is om dat zelf weer te voelen.
→ Bekijk het Mindpiece Retreat en ontdek hoe drie dagen ruimte voor jezelf kunnen voelen.
