“Heb je alles?”
“Hoe laat moet je weg?”
“Zal ik dat wel even doen?”
“Heb je al gegeten?”
“Ik regel het wel.”
Sommige vrouwen zeggen dit soort zinnen de hele dag.
Niet omdat iemand ze heeft aangesteld als hoofdverantwoordelijke van de wereld.
Het gaat vanzelf.
Je ziet wat er nodig is.
Je denkt vooruit.
Je regelt.
Je onthoudt.
Je zorgt.
En vaak ben je daar ook ontzettend goed in.
Maar er is één persoon die in dat hele systeem nogal makkelijk naar achteren schuift.
Jij.
Zorgen zit vaak in de kleinste dingen
We denken bij zorgen al snel aan grote zorgtaken.
Voor kinderen.
Voor ouders.
Voor iemand die ziek is.
Maar zorgen zit ook in al die kleine dingen waar bijna niemand bij stilstaat.
Weten wanneer de tandartsafspraak is.
Bedenken wat er gegeten wordt.
Zien dat de shampoo bijna op is.
Een verjaardag onthouden.
Vragen hoe dat belangrijke gesprek ging.
Nog even iets meenemen voor iemand.
De was aanzetten omdat je toch langsloopt.
Een bericht sturen omdat je weet dat iemand een moeilijke dag heeft.
Het zijn allemaal kleine dingen.
Maar bij elkaar is het veel.
Vooral omdat je hoofd nooit helemaal klaar is
Je hoeft niet daadwerkelijk iets te doen om ermee bezig te zijn.
Je kunt op de bank zitten en ondertussen denken aan morgen.
Je kunt met iemand koffie drinken en ineens bedenken dat je nog iets moet regelen.
Je kunt in bed liggen en je herinneren dat iemand vrijdag iets mee moet nemen.
Het is die voortdurende achtergrondactiviteit.
Alsof er ergens in je hoofd altijd een klein tabblad openstaat met:
Wat moet er nog?
En dan kom je naar yoga
Je zet je tas neer.
Trekt je schoenen uit.
Rolt je mat uit.
En het bijzondere is:
niemand heeft iets van je nodig.
Echt niemand.
Je hoeft niet te kijken of de vrouw naast je lekker ligt.
Dat regel ik wel.
Je hoeft niet te bedenken welke houding hierna komt.
Ook geregeld.
Je hoeft niet te zorgen dat iemand anders het naar haar zin heeft.
Je hoeft alleen op jouw mat te blijven.
Dat klinkt misschien klein
Maar als je gewend bent om voortdurend met anderen bezig te zijn, is dat helemaal niet klein.
Een uur waarin je aandacht niet naar buiten hoeft.
Waarin de vraag niet is:
Wat heeft iemand anders nodig?
Maar:
Wat voel ik?
Dat kan bijna onwennig zijn.
Want weet jij eigenlijk meteen wat jij nodig hebt?
Die vraag is soms moeilijker dan hij klinkt.
Als ik vraag:
“Wat heeft jouw lichaam vandaag nodig?”
kan het antwoord best even op zich laten wachten.
We weten vaak precies wat iedereen om ons heen nodig heeft.
Maar onszelf?
Geen idee.
Rust?
Beweging?
Ruimte?
Warmte?
Even helemaal niets?
We zijn soms zo gewend geraakt aan afstemmen op anderen dat afstemmen op onszelf bijna opnieuw geleerd moet worden.
Je lichaam is daar een fijne ingang voor
Je hoeft namelijk niet meteen je hele leven te analyseren.
Je begint veel kleiner.
Hoe voelt mijn rug?
Ben ik moe?
Wil ik vandaag diep in deze houding?
Of eigenlijk helemaal niet?
Voelt dit prettig?
Kan ik hier nog rustig ademen?
Wil ik bewegen?
Of juist liggen?
Dat zijn eenvoudige vragen.
Maar je stelt ze eindelijk aan jezelf.
Yoga is één van de weinige momenten waarop je niets voor iemand anders hoeft te doen
Dat vind ik zelf zo waardevol.
Niet omdat voor anderen zorgen verkeerd is.
Helemaal niet.
Zorgen kan ontzettend mooi zijn.
Liefdevol.
Verbindend.
Het probleem ontstaat vooral wanneer jij nergens meer voorkomt in alles wat je geeft.
Dan kan zelfs één uur waarin je aandacht terugkomt naar jezelf al anders voelen.
En toch kan zelfs dát schuldgevoel geven
Misschien herken je het.
Je bent naar yoga en denkt:
Eigenlijk had ik thuis nog…
Stop maar.
Dat ligt er straks ook nog.
Of iemand thuis zegt:
“Ga maar lekker.”
En ergens voelt het alsof je toestemming hebt gekregen.
Terwijl je helemaal geen toestemming nodig hebt om een uur voor jezelf te nemen.
Maar zo kan het wel voelen.
We wachten vaak tot alles geregeld is
Eerst dit afmaken.
Eerst zorgen dat thuis alles loopt.
Eerst nog boodschappen.
Eerst iedereen eten.
Eerst dat mailtje.
En dán mag ik zitten.
Alleen komt er altijd iets nieuws.
Dat is het irritante aan een huishouden, werk en een leven.
Het raakt nooit definitief af.
De wasmand geeft je geen certificaat waarop staat:
Gefeliciteerd. Vanaf nu mag je voor jezelf zorgen.
Morgen ligt er gewoon weer was in.
Daarom helpt een vast moment
Dat is iets wat ik mooi vind aan een wekelijkse yogales.
Je hoeft niet iedere week opnieuw te beslissen of je tijd voor jezelf verdient.
Maandagavond is maandagavond.
Je gaat.
De rest mag een uur wachten.
Niet omdat het niet belangrijk is.
Maar omdat jij dat ook bent.
Soms komt de onrust gewoon mee
Dat is prima.
Je hoeft niet ontspannen binnen te komen.
Je kunt op je mat liggen en nog steeds denken:
Heeft iedereen thuis eigenlijk wel gegeten?
Of:
Ik moet straks echt nog even…
Je hoeft die gedachten niet weg te drukken.
Maar je hoeft er op dat moment ook niets mee.
Dat is het verschil.
De gedachte mag komen.
En jij blijft liggen.
Dat is soms al een hele oefening
Niet meteen reageren.
Niet meteen oplossen.
Niet meteen opstaan.
Je hoort misschien thuis een telefoon en denkt automatisch:
Wie belt er?
Tijdens yoga ligt die telefoon ergens anders.
Je kunt niets doen.
En de wereld draait gewoon door.
Dat is misschien nog wel het meest verrassende.
Mensen kunnen best een uur zonder jou
Ik zeg dat met liefde.
Want als je veel draagt, kan het soms voelen alsof alles instort wanneer jij stopt.
Maar meestal gebeurt er helemaal niets.
Misschien wordt de vaatwasser een uur later uitgeruimd.
Misschien moet iemand zelf iets zoeken.
Misschien wordt een vraag pas na de les beantwoord.
Het leven kan dat aan.
En jij misschien ook
Want er zit soms een diepere gewoonte onder voortdurend zorgen.
Bezig zijn voelt vertrouwd.
Nodig zijn voelt vertrouwd.
Alles onder controle hebben voelt vertrouwd.
Dan kan een uur waarin je nergens verantwoordelijk voor bent eerst vreemd voelen.
Je handen hoeven niets.
Je hoofd hoeft niets op te lossen.
Je mag gewoon bewegen.
En daarna liggen.
Je hoeft tijdens yoga ook niet voor je lichaam te zorgen alsof het een nieuw project is
Dat vind ik belangrijk.
Zelfzorg kan namelijk óók weer iets worden wat we goed moeten doen.
Genoeg bewegen.
Goed eten.
Mediteren.
Yoga.
Water drinken.
Acht uur slapen.
Voor je het weet staat er nóg een lijst naast je andere lijsten.
Zo bedoel ik yoga niet.
Je hoeft niet naar yoga omdat een goede versie van jezelf dat zou moeten doen.
Je mag ook gewoon komen omdat het fijn is
Omdat je graag beweegt.
Omdat je rug daarna lekker voelt.
Omdat je even niet hoeft te praten.
Omdat je een uur niet op je telefoon kijkt.
Omdat je na Savasana altijd denkt:
Waarom doe ik dit niet vaker?
Dat is reden genoeg.
Niet alles wat goed voor je is, hoeft onderdeel te zijn van een verbeterplan.
En soms merk je na een tijdje iets buiten de yogales
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.
Je begint eerder te voelen wanneer je moe bent.
Je merkt dat je alweer automatisch ja wilt zeggen.
Je ziet iets wat gedaan moet worden…
en denkt:
Dat kan ook straks.
Of:
Dat kan iemand anders doen.
Kleine dingen.
Maar voor iemand die gewend is overal verantwoordelijk voor te zijn, kunnen juist die kleine dingen enorm zijn.
Voor jezelf zorgen betekent niet dat je stopt met zorgen voor anderen
Dat wordt soms tegenover elkaar gezet.
Alsof je moet kiezen.
Of je bent zorgzaam.
Of je kiest voor jezelf.
Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Je kunt ontzettend veel van de mensen om je heen houden en tegelijkertijd ruimte voor jezelf nodig hebben.
Je kunt er voor iemand zijn zonder altijd beschikbaar te zijn.
Je kunt geven zonder jezelf voortdurend als laatste te zetten.
Die dingen kunnen naast elkaar bestaan.
Misschien hoeft yoga daarom niet nóg iets op je lijst te worden
Zie het liever als een plek waar die lijst even niet bestaat.
Een uur waarin niemand vraagt:
“Kun jij nog even…?”
Waar jij niet degene bent die alles bij elkaar hoeft te houden.
Waar je niet vooruit hoeft te denken.
Je hoeft alleen te voelen waar je voeten staan.
Je adem te volgen.
Te bewegen.
En uiteindelijk te liggen.
Dat is alles.
En als je normaal gesproken de hele dag voor iedereen zorgt…
is dat eigenlijk al behoorlijk veel.
Ben jij vaak degene die denkt, regelt, zorgt en onthoudt?
Dan mag yoga juist een moment zijn waarop je even niets voor iemand anders hoeft te doen.
Tijdens mijn Mindpiece yogalessen hoef je niet te presteren en hoef je nergens goed in te zijn. Je mag een uur bewegen, vertragen en je aandacht weer terugbrengen naar jezelf.
Ik geef Slow Flow en Yin Yoga in Benthuizen en Slow Flow in Boskoop. Je kunt eerst een proefles volgen en gewoon ervaren hoe het voelt wanneer er een uur lang even niemand iets van je nodig heeft.
