Je zit eindelijk.
De dag is klaar.
Niemand hoeft ergens meer naartoe.
Het eten is op.
Je zou nu dus kunnen ontspannen.
En toch denk je:
Ik zal nog even de vaatwasser uitruimen.
Je loopt naar de keuken.
Ziet dat er nog iets op het aanrecht ligt.
Ruimt dat ook op.
Loopt naar boven.
Ziet een wasmand.
Nou ja, als je toch loopt.
Tien minuten later ben je alweer bezig.
Niet omdat iemand het vroeg.
Niet omdat het allemaal nú moet.
Maar omdat stoppen soms veel moeilijker is dan doorgaan.
Je kunt moe zijn en toch niet kunnen stoppen
Dat is zo’n vreemde combinatie.
Je verlangt de hele dag naar rust.
Je zegt tegen jezelf:
Vanavond doe ik echt niets.
Maar zodra dat moment er is, ontstaat er onrust.
Je pakt je telefoon.
Staat weer op.
Bedenkt iets wat nog moet.
Of je lichaam zit eindelijk stil terwijl je hoofd gewoon doorgaat.
Morgen.
Volgende week.
Dat gesprek.
Die afspraak.
Dat ene ding dat je absoluut niet mag vergeten.
Je bent gestopt met lopen.
Maar vanbinnen ren je nog steeds.
Altijd ‘aan’ staan ziet er niet altijd druk uit
Je hoeft helemaal geen agenda met vijftien afspraken per dag te hebben.
Het kan veel subtieler zijn.
Altijd bereikbaar zijn.
Je telefoon steeds controleren.
In een gesprek al nadenken over wat straks moet.
De sfeer in een ruimte meteen opmerken.
Vooruitdenken.
Controleren of iedereen alles heeft.
Nog even iets regelen voordat iemand erom vraagt.
Je kunt rustig op een stoel zitten en ondertussen volledig ‘aan’ staan.
Soms weet je niet eens meer dat je het doet
Omdat het normaal is geworden.
Je bent gewoon iemand die veel denkt.
Iemand die dingen ziet.
Iemand die snel reageert.
Iemand die graag alles geregeld heeft.
En daar is op zichzelf niets mis mee.
Het wordt pas interessant wanneer je merkt dat je ook niet meer goed weet hoe je níét bezig moet zijn.
Dan kan een yogamat behoorlijk confronterend zijn
Want daar valt ineens veel weg.
Je hoeft niets te regelen.
Niemand heeft je nodig.
Je telefoon ligt niet naast je.
Je hoeft niet te bedenken wat hierna komt.
En dan merk je soms pas hoeveel activiteit je in jezelf meedraagt.
Je ligt stil.
Maar je hoofd denkt:
Wat nu?
Daarom begint rust voor mij niet bij stil liggen
Als je de hele dag op snelheid hebt geleefd, vind ik het helemaal niet vreemd dat je niet onmiddellijk kunt ontspannen.
Je lichaam heeft tijd nodig om van tempo te veranderen.
Dat is één van de redenen waarom ik Slow Flow zo fijn vind.
Je hoeft niet ineens van honderd naar nul.
Je beweegt.
Maar langzamer.
Je volgt je adem.
Je aandacht komt steeds meer bij je lichaam.
En zonder dat je het echt doorhebt, begint het tempo te zakken.
Je hoeft jezelf niet rustig te krijgen
Dat verschil vind ik belangrijk.
Yoga is niet:
Ik ben gestrest en nu moet ik mezelf ontspannen.
Dan heb je er gewoon weer een taak bij.
Je hoeft helemaal niets te produceren.
Ook geen rust.
Je begint gewoon waar je bent.
Druk hoofd?
Prima.
Onrustig lichaam?
Kom maar.
Moe?
Ook goed.
Je hoeft niet eerst een rustige versie van jezelf te worden voordat je op je mat mag liggen.
Eerst merk je misschien juist hoeveel onrust er is
Dat kan gebeuren.
Zolang je bezig bent, valt het niet zo op.
Maar zodra het stiller wordt, voel je het.
Je wilt bewegen.
Je denkt aan van alles.
Je adem voelt gejaagd.
Je kunt moeilijk je aandacht bij één ding houden.
Dan zou je kunnen denken:
Zie je wel, yoga werkt niet voor mij.
Terwijl je misschien voor het eerst die dag werkelijk merkt hoe hoog je tempo lag.
Dat is geen mislukte yogales
Je hoeft na vijf minuten niet zen te zijn.
Je hoeft na een uur trouwens ook niet zen te zijn.
Soms is het al heel waardevol dat je een uur niet hebt gereageerd op iedere impuls.
Je dacht aan je telefoon.
Maar pakte hem niet.
Je bedacht iets wat moest gebeuren.
Maar deed het niet.
Je voelde onrust.
En bleef nog even liggen.
Dat lijkt klein.
Maar als je gewend bent onmiddellijk in actie te komen, is het dat niet.
Altijd ‘aan’ staan zit ook in je lichaam
Misschien merk je dat aan je schouders.
Je kaken.
Je buik.
Je adem.
Zelfs wanneer er niets gebeurt, blijft je lichaam een beetje klaar voor actie.
Je ligt op de mat en merkt dat je handen nog gespannen zijn.
Je trekt je buik in zonder reden.
Je tong zit strak tegen je gehemelte.
Je voorhoofd fronst.
Je hoeft dat niet allemaal bewust te doen.
Je lichaam is gewoon gewend geraakt aan een bepaalde hoeveelheid spanning.
Tijdens yoga ga je het verschil weer voelen
Dat vind ik zo belangrijk.
Spanning en ontspanning.
Bewegen en stoppen.
Inademen en uitademen.
Iets doen en daarna niets doen.
Als je altijd in ongeveer dezelfde versnelling leeft, merk je die verschillen minder goed.
Yoga vergroot het contrast.
Je spant je benen aan in een houding.
Daarna laat je los.
Je beweegt.
Daarna lig je.
Je ademt in.
En helemaal uit.
Je lichaam krijgt steeds opnieuw de ervaring dat het niet voortdurend hetzelfde hoeft te doen.
Yin vraagt vervolgens iets heel anders
Bij Yin blijven we langer in een houding.
En daar kun je jezelf behoorlijk tegenkomen als je gewend bent om bezig te zijn.
Na een minuut denkt je hoofd:
Oké, volgende.
Maar we gaan nog niet naar de volgende.
We blijven.
Niet om je te plagen.
Maar omdat er iets gebeurt wanneer je niet onmiddellijk reageert op de behoefte om verder te gaan.
Je ontdekt dat je niet iedere impuls hoeft te volgen.
Dat kun je ook buiten yoga gebruiken
Je telefoon trilt.
Je hoeft niet meteen te kijken.
Er komt een mail binnen.
Die hoeft niet binnen dertig seconden beantwoord te worden.
Je ziet iets in huis wat nog moet.
Het kan misschien een uur blijven liggen.
Iemand stelt een vraag.
Je hoeft niet onmiddellijk een antwoord te hebben.
Die kleine ruimte tussen iets opmerken en erop reageren kan enorm veel verschil maken.
Want ‘aan’ staan wordt gevoed door alles wat onmiddellijk lijkt
Alles voelt urgent.
Even reageren.
Even kijken.
Even regelen.
Even afmaken.
Maar heel veel dingen zijn helemaal niet urgent.
Ze voelen alleen zo omdat je eraan gewend bent geraakt meteen te handelen.
Yoga oefent bijna het tegenovergestelde.
Voelen.
Wachten.
Ademen.
En dan pas kijken wat nodig is.
Je hoeft niet overal bovenop te zitten
Misschien herken je dat gevoel.
Als ik het niet doe, wie dan?
Als ik er niet aan denk, wordt het vergeten.
Als ik niet oplet, gaat het mis.
En soms is dat natuurlijk ook gewoon waar.
Er zijn dingen waarvoor jij verantwoordelijk bent.
Maar niet voor alles.
Niet altijd.
Niet ieder moment.
Je lichaam hoeft niet vierentwintig uur per dag stand-by te staan voor alles wat eventueel zou kunnen gebeuren.
Het gekke is dat rust in het begin soms helemaal niet fijn voelt
Als je gewend bent aan veel prikkels, kan stilte leeg voelen.
Als je gewend bent nodig te zijn, kan niets hoeven vreemd voelen.
Als je gewend bent vooruit te denken, kan alleen maar hier zijn bijna ongemakkelijk zijn.
Dat betekent niet dat je meer drukte nodig hebt.
Het betekent soms gewoon dat rust weer even wennen is.
Je hoeft rust niet te verdienen
Dit is misschien één van de hardnekkigste.
Eerst alles af.
Dan mag ik zitten.
Eerst werken.
Dan rust.
Eerst zorgen.
Dan ik.
Maar het leven werkt niet zo netjes.
Alles is nooit af.
Er komt altijd een nieuwe mail.
Een nieuwe was.
Een nieuwe werkdag.
Een nieuwe vraag.
Als rust pas mag wanneer werkelijk alles klaar is, komt je beurt nooit.
Yoga zet dat patroon even stil
Niet omdat je agenda leeg is.
Niet omdat thuis alles gedaan is.
Maar omdat jij hebt besloten:
Dit uur niet.
Dat vind ik zo krachtig aan een vaste yogales.
Je hoeft niet te wachten tot er toevallig tijd overblijft.
Je maakt tijd.
En vervolgens hoef je er een uur niets nuttigs mee te doen.
Soms merk je het effect pas later
Niet tijdens Savasana.
Niet meteen wanneer je opstaat.
Maar thuis.
Je komt binnen en ziet iets liggen.
Normaal zou je het meteen opruimen.
Nu denk je:
Morgen.
Of je zit op de bank en pakt niet automatisch je telefoon.
Je merkt dat je moe bent en gaat naar bed.
Heel kleine dingen.
Maar daarin zie je dat er iets verandert.
Je reageert niet meer op alles alsof het onmiddellijk moet.
Dat is voor mij veel interessanter dan ‘helemaal zen worden’
Ik hoef je niet te veranderen in iemand die altijd rustig is.
Dat lijkt me ook behoorlijk onrealistisch.
Je mag enthousiast zijn.
Veel ideeën hebben.
Hard werken.
Zorgen.
Ondernemen.
Dansen.
Leven.
Het gaat er niet om dat je altijd in een lage versnelling zit.
Het gaat erom dat je ook nog weet hoe je terugschakelt.
Want er is niets mis met ‘aan’ kunnen staan
Het is ontzettend handig.
Totdat je niet meer uit kunt.
Daarom vind ik yoga zo waardevol.
Niet omdat het je leert om de hele dag rustig te zijn.
Maar omdat je lichaam steeds opnieuw ervaart:
Ik kan bewegen.
En stoppen.
Ik kan inspannen.
En loslaten.
Ik kan bezig zijn.
En daarna niets doen.
Je hoeft niet te kiezen tussen leven en rust.
Je hebt allebei nodig.
Misschien is dat wat je op die mat opnieuw leert
Dat niet alles een reactie van jou nodig heeft.
Niet iedere gedachte.
Niet iedere impuls.
Niet ieder geluid.
Niet ieder ding dat nog gedaan kan worden.
Soms mag je iets zien…
en laten liggen.
Soms mag je iets bedenken…
en er morgen op terugkomen.
Soms mag je moe zijn…
zonder jezelf weer op gang te helpen.
En soms mag je gewoon op een yogamat liggen terwijl de rest van de wereld een uur zonder jou doorgaat.
Dat doet ze echt.
En jij mag ondertussen even uit.
Heb je het gevoel dat je altijd ‘aan’ staat, ook wanneer je eindelijk tijd hebt om te rusten?
Tijdens mijn Mindpiece yogalessen hoef je niet te proberen jezelf rustig te krijgen. We beginnen waar je bent en bewegen langzaam van doen naar voelen en van inspanning naar rust.
Ik geef Slow Flow en Yin Yoga in Benthuizen en Slow Flow in Boskoop. Je kunt eerst een proefles volgen en zelf ervaren hoe het voelt om een uur lang niet overal op te hoeven reageren.
