“Ik voel me schuldig.”
Het is misschien wel de zin die ik het vaakst hoor wanneer vrouwen zich aanmelden voor een retreat.
Niet omdat ze twijfelen of ze het nodig hebben.
Maar omdat ze thuis mensen achterlaten.
Een partner.
Kinderen.
Ouders.
Werk.
Een eindeloze lijst met verantwoordelijkheden.
En ergens ontstaat dan de gedachte:
Kan ik dit eigenlijk wel maken?
We zorgen vaak eerst voor iedereen om ons heen
Veel vrouwen zijn daar ontzettend goed in.
Ze onthouden verjaardagen.
Regelen afspraken.
Vangen anderen op.
Denken vooruit.
Zien wat er nodig is voordat iemand het uitspreekt.
Dat doen ze vaak zonder erbij stil te staan.
Totdat ze zelf iets nodig hebben.
Dan voelt het ineens ingewikkeld.
Voor jezelf kiezen voelt soms ongemakkelijk
Niet omdat je het niet wilt.
Maar omdat je het niet gewend bent.
Je bent gewend om rekening te houden met iedereen.
Dus zodra jij een weekend weggaat, komt er misschien direct een stemmetje dat zegt:
“Dat kan later ook nog.”
“Ze hebben me nodig.”
“Eerst alles thuis maar op orde.”
Alleen is er altijd wel iets dat aandacht vraagt.
Als je daarop blijft wachten, komt dat weekend er waarschijnlijk nooit.
Je bent meer dan alle rollen die je vervult
Je bent misschien moeder.
Partner.
Dochter.
Collega.
Ondernemer.
Vriendin.
Maar daaronder ben jij ook gewoon een mens.
Iemand die moe kan zijn.
Die behoefte heeft aan rust.
Die soms even niets wil organiseren, oplossen of dragen.
Dat maakt je niet egoïstisch.
Dat maakt je mens.
Rust werkt door
Wat me opvalt na een retreat, is dat vrouwen vaak niet alleen zelf iets ervaren.
Hun omgeving merkt het ook.
Ze reageren minder gehaast.
Hebben meer geduld.
Zijn zachter.
Kunnen beter aangeven wat ze nodig hebben.
Niet omdat ze iemand anders zijn geworden.
Maar omdat ze weer wat ruimte in zichzelf voelen.
En vanuit die ruimte geef je anders.
Niet vanuit leegte.
Maar vanuit overvloed.
Je hoeft je plek niet steeds te verdienen
Veel vrouwen hebben het gevoel dat ze eerst genoeg moeten doen.
Genoeg zorgen.
Genoeg werken.
Genoeg geven.
Pas daarna mag er ruimte zijn voor henzelf.
Maar rust is geen beloning.
Het is geen luxe die je verdient nadat alles af is.
Het is een basisbehoefte.
Net als slapen.
Eten.
Ademen.
Wat geef je eigenlijk door?
Kinderen leren niet alleen van wat je zegt.
Ze leren vooral van wat je doet.
Als jij nooit tijd voor jezelf neemt…
Als jij altijd doorgaat…
Als jij jezelf steeds op de laatste plaats zet…
Dan wordt dat onbewust ook een voorbeeld.
Hoe mooi is het als zij juist zien dat goed voor jezelf zorgen normaal mag zijn?
Misschien heeft niemand jouw toestemming nodig
Soms wachten we op iemand die zegt:
“Ga maar.”
“Ik red me wel.”
“Je hebt dit verdiend.”
Maar misschien komt die toestemming nooit.
Misschien ben jij degene die die keuze mag maken.
Niet omdat iemand anders dat goedkeurt.
Maar omdat jij voelt dat het nodig is.
Voor jezelf kiezen is ook kiezen voor de mensen van wie je houdt
Je gaat niet weg omdat je hen wilt ontlopen.
Je gaat omdat je jezelf niet wilt verliezen.
Omdat je wilt opladen.
Omdat je wilt voelen hoe het met je gaat.
Omdat je niet alleen wilt overleven, maar ook wilt leven.
En dat is misschien wel het mooiste cadeau dat je jezelf én de mensen om je heen kunt geven.
Twijfel je al een tijd of je jezelf een weekend weg mag gunnen?
Misschien is de vraag niet of je het mag.
Maar of je nog langer wilt wachten.
Tijdens de Mindpiece Retreats hoef je nergens voor te zorgen.
Een paar dagen lang mag alle aandacht even naar jou gaan.
