Er is iets wat me steeds weer opvalt.
Veel vrouwen schrijven zich niet in voor een retreat omdat ze verlangen naar rust.
Ze schrijven zich in omdat het niet meer anders kan.
Ze zijn moe.
Slapen slecht.
Voelen zich opgejaagd.
Kunnen minder hebben.
Hun lichaam trekt aan de bel.
En pas dan ontstaat de gedachte:
“Misschien moet ik eens iets voor mezelf doen.”
Alsof rust pas een optie wordt wanneer alles te veel is geworden.
We wachten vaak veel te lang
Vraag een vrouw hoe het gaat en je krijgt vaak hetzelfde antwoord.
“Druk.”
Maar druk is een vreemd woord.
Want het zegt eigenlijk niets.
Druk kan betekenen dat je veel leuke dingen doet.
Maar het kan ook betekenen dat je jezelf al maanden voorbijloopt.
En dat verschil voelen we lang niet altijd.
We wennen aan moe zijn.
Aan een vol hoofd.
Aan weinig energie.
Aan altijd doorgaan.
Tot het normaal voelt.
Je lichaam fluistert voordat het gaat schreeuwen
Ik geloof dat ons lichaam ontzettend geduldig is.
Het begint klein.
Je wordt wat sneller moe.
Je slaapt minder diep.
Je raakt sneller geïrriteerd.
Je merkt dat je behoefte hebt aan stilte.
Dat zijn geen vervelende eigenschappen.
Dat zijn signalen.
Alleen luisteren we daar vaak pas naar wanneer ze niet meer te negeren zijn.
Waarom wachten we eigenlijk?
Misschien omdat we denken dat anderen het harder nodig hebben.
Misschien omdat we vinden dat we niet moeten zeuren.
Of omdat we geloven dat het vanzelf wel weer overgaat.
Maar wat als je niet hoeft te wachten tot je volledig leeg bent?
Wat als je ook voor jezelf mag kiezen terwijl het eigenlijk nog best goed gaat?
Een retreat is geen laatste redmiddel
Dat is iets wat ik graag anders zou willen zien.
Een retreat is geen plek waar je pas naartoe gaat als je bent vastgelopen.
Voor mij is het juist een plek waar je voorkomt dat je vastloopt.
Waar je even uitzoomt.
Stilstaat.
Voelt.
En weer contact maakt met jezelf voordat je lichaam harder moet gaan praten.
We onderhouden van alles, behalve onszelf
We brengen de auto naar de garage.
We gaan naar de tandarts.
We laten onze cv-ketel controleren.
Omdat we begrijpen dat onderhoud problemen voorkomt.
Maar onszelf?
Daar wachten we vaak mee.
Tot we niet meer kunnen.
Eigenlijk is dat best bijzonder.
Je hoeft niets te bewijzen
Misschien herken je dat gevoel.
Dat je eerst nog even doorzet.
Nog één drukke periode.
Nog één project.
Nog één vakantie regelen.
Nog één maand.
En daarna…
Maar daarna komt meestal weer iets nieuws.
Het leven wacht niet tot jouw agenda leeg is.
Dus waarom zou jij blijven wachten met goed voor jezelf zorgen?
Gun jezelf eerder een pauze
Niet omdat je hebt opgegeven.
Niet omdat je zwak bent.
Maar juist omdat je graag goed voor jezelf wilt blijven zorgen.
Ik denk dat we zelfzorg vaak veel te laat inzetten.
Alsof het alleen nodig is wanneer er iets misgaat.
Terwijl zelfzorg juist bedoeld is om gezond, energiek en verbonden te blijven.
Misschien is vandaag al een goed moment
Niet omdat alles perfect uitkomt.
Dat doet het bijna nooit.
Maar omdat jij het waard bent om aandacht aan jezelf te geven.
Niet pas wanneer je leeg bent.
Niet pas wanneer je lichaam protesteert.
Maar gewoon…
omdat je ook belangrijk bent.
Voel je dat je al een tijd verlangt naar een moment waarop je niet hoeft te zorgen, plannen of doorgaan?
Bekijk dan eens de Mindpiece Retreats.
Niet omdat je eerst volledig uitgeput moet zijn.
Maar juist omdat je jezelf die rust eerder mag gunnen dan je misschien gewend bent.
