Als iemand vraagt wie je bent, is de kans groot dat je antwoord al snel gaat over wat je doet.
Je bent moeder.
Partner.
Ondernemer.
Collega.
Dochter.
Vriendin.
Mantelzorger.
Degene die op woensdag rijdt.
Degene die de vakanties boekt.
Degene die weet wanneer de tandarts weer gebeld moet worden.
Degene die altijd even vraagt of iedereen veilig thuis is gekomen.
We bewegen de hele dag tussen rollen.
En daar is niets mis mee.
Veel van die rollen zijn zelfs ontzettend dierbaar.
Maar er zit ergens ook nog een vrouw onder.
Niet de moeder van.
Niet de partner van.
Niet degene met die functie.
Gewoon jij.
En misschien is dát wel één van de meest bijzondere kanten van een vrouwen retraite in Nederland.
Je stapt een paar dagen een omgeving binnen waar niemand jouw gewone rol kent.
Niemand weet wie jij thuis bent
Dat besefte ik laatst weer.
Wanneer je alleen op retraite aankomt, weet niemand daar hoe jij thuis bent.
Ze weten niet dat jij degene bent die altijd alles organiseert.
Ze weten niet dat je op je werk degene bent die rustig blijft wanneer iedereen in paniek raakt.
Ze weten niet dat je vriendinnen jou altijd bellen voor advies.
Ze weten niet dat jij thuis automatisch als eerste opstaat als iemand iets nodig heeft.
Ze kennen je nog niet.
En daardoor hoef je die versie van jezelf ook niet meteen te zijn.
Je mag gewoon binnenkomen.
Met je tas.
Zoals je op dat moment bent.
Hoe vaak krijg je die kans eigenlijk?
Niet vaak.
Want bijna overal waar je komt, bestaat er al een beeld van jou.
Thuis kennen ze je.
Op je werk kennen ze je.
Je familie kent je al jaren.
Je vriendinnen weten precies wat ze van je kunnen verwachten.
Dat is fijn.
Maar het betekent ook dat we ongemerkt in bekende patronen blijven bewegen.
Iemand vraagt iets.
Jij reageert zoals je altijd reageert.
Iemand heeft iets nodig.
Jij doet wat je gewend bent te doen.
Tijdens een retraite valt een deel daarvan weg.
Niet omdat je ineens iemand anders wordt.
Maar omdat niemand al heeft besloten wie jij daar bent.
Je hoeft niet de gezellige vrouw te zijn
Misschien ben jij normaal degene die een stilte opvult.
Die een vraag stelt wanneer niemand praat.
Die zorgt dat iedereen zich prettig voelt.
Dat hoef je op een retraite niet te doen.
Je mag stil zijn.
Je mag aan tafel zitten en gewoon luisteren.
Je hoeft niet te zorgen dat de vrouw naast je het naar haar zin heeft.
Dat is niet jouw taak.
En andersom geldt hetzelfde.
Als jij normaal wat stiller bent, mag je juist ontdekken dat je zin hebt om met iemand te praten.
Er ligt geen vast script.
Je hoeft ook niet de sterke vrouw te zijn
Misschien horen mensen vaak:
Jij redt je wel.
En waarschijnlijk is dat ook zo.
Je kunt veel.
Je regelt veel.
Je hebt al vaker moeilijke dingen opgelost.
Maar het feit dat je sterk bent, betekent niet dat je altijd sterk hoeft te dóén.
Tijdens een retraite voor vrouwen hoef je niemand te overtuigen van wat je aankunt.
Je hoeft überhaupt niets te bewijzen.
Niet dat je zelfstandig bent.
Niet dat je alles onder controle hebt.
Niet dat je heel bewust leeft.
Je mag gewoon drie dagen niet zo bezig zijn met hoe je overkomt.
En nee, dat betekent niet dat je drie dagen over jezelf moet praten
Juist niet.
Een vrouwenretraite wordt soms voorgesteld alsof je onmiddellijk in een kring terechtkomt waarin iedereen haar diepste verhaal vertelt.
Dat hoeft voor mij helemaal niet.
Je mag delen.
Natuurlijk.
Maar je mag ook iets voor jezelf houden.
Je hoeft geen verklaring te geven voor waarom je er bent.
Ik had hier zin in is een prima antwoord.
Er hoeft geen groot thema onder te liggen.
Wat wil jij als niemand iets van je nodig heeft?
Dat is eigenlijk een interessante vraag.
Stel dat niemand op dit moment iets van je nodig heeft.
Wat doe je dan?
Ga je liggen?
Wil je naar buiten?
Wil je praten?
Muziek luisteren?
Bewegen?
Slapen?
Weet je het eigenlijk?
Soms zijn we zo gewend geraakt aan reageren op wat er om ons heen gebeurt, dat deze simpele vraag verrassend lastig wordt.
Tijdens een retraite krijg je hem niet op een werkblad.
Maar je komt hem vanzelf tegen.
Er is een vrij moment.
En ineens mag jij bepalen wat je ermee doet.
Misschien merk je dat je automatisch blijft zorgen
Dat kan ook.
Misschien zit je aan tafel en zie je dat iemand geen water heeft.
Je staat al bijna op.
Misschien vraagt iemand iets en voel jij meteen de neiging om te helpen.
Misschien ben je degene die na het eten automatisch kopjes bij elkaar zet.
Niet omdat iemand dat van je verwacht.
Maar omdat dat is wat je doet.
Het mooie is:
je hoeft dat niet fout te vinden.
Je hoeft jezelf niet te corrigeren.
Je kunt het alleen even zien.
Oh ja. Dit doe ik dus.
Dat soort kleine observaties vind ik vaak interessanter dan grote inzichten.
Een retraite geeft ruimte om weer voorkeuren te voelen
Weet jij eigenlijk altijd waar jij zin in hebt?
Of ben je goed geworden in:
Maakt mij niet uit.
Zeg jij maar.
Ik vind alles goed.
Soms is dat gewoon makkelijk.
Maar soms raken we zo gewend aan aanpassen dat we nauwelijks meer stilstaan bij onze eigen voorkeur.
Tijdens een retreat zitten er allerlei kleine momenten waarop je opnieuw kunt kiezen.
Wil ik nog bij de groep zitten?
Wil ik naar mijn kamer?
Wil ik praten?
Wil ik alleen zijn?
Wil ik buiten lopen?
Wil ik vroeg slapen?
Niemand thuis hoeft daar rekening mee te houden.
Je hoeft het niet te overleggen.
Dat is óók vrouwelijke energie
Bij vrouwelijke energie denken we soms aan zachtheid.
Vertragen.
Ontvangen.
Maar voor mij hoort er nog iets bij.
Voelen wat jij wilt.
Niet alleen wat prettig is voor iedereen om je heen.
Niet alleen wat verstandig is.
Niet alleen wat er van je verwacht wordt.
Maar:
Waar heb ik nu behoefte aan?
Dat kan rust zijn.
Maar ook beweging.
Lachen.
Muziek.
Een goed gesprek.
Alleen zijn.
Sensualiteit.
Plezier.
Vrouwelijke energie hoeft niet stil te zijn.
Waarom een retraite met alleen vrouwen?
Omdat er iets gebeurt wanneer die dagelijkse rollen even minder aanwezig zijn en je met vrouwen bent die hetzelfde doen.
Iedereen heeft thuis een ander leven.
Andere verantwoordelijkheden.
Andere verhalen.
Maar op die plek ben je niet ‘de moeder van’.
Je bent niet ‘de vrouw van’.
Je bent niet je functietitel.
Je bent gewoon één van de vrouwen die daar dat weekend is.
Dat geeft een andere basis voor contact.
Je hoeft niet hetzelfde te zijn om verbinding te voelen
De vrouwen die komen hoeven niet allemaal dezelfde leeftijd te hebben.
Hetzelfde leven.
Dezelfde interesses.
Of dezelfde reden om er te zijn.
De één komt voor rust.
De ander omdat ze nieuwsgierig is naar ademwerk.
Iemand wil graag alleen weg.
Een ander verlangt naar meer contact met haar lichaam.
En iemand heeft simpelweg zin in een fijn weekend.
Dat hoeft niet bij elkaar te passen.
Juist niet.
Het programma helpt je uit je hoofd
Tijdens het Mindpiece Retreat praten we niet drie dagen over wie je bent.
We gaan ervaren.
Op vrijdagavond beginnen we met Yin Yoga.
Op zaterdagochtend doen we verbonden ademhaling.
Later die dag Womb Healing.
’s Avonds Slow Flow Yoga.
Op zondagochtend opnieuw verbonden ademhaling.
En we sluiten af met Sensual Dance.
Iedere vorm brengt je op een andere manier terug naar je lichaam.
Tijdens Yin hoef je even nergens heen
Je ligt op je mat.
Je hoeft geen gesprek gaande te houden.
Niemand heeft een antwoord van je nodig.
Je hoeft niet te onthouden wat er straks nog moet gebeuren.
Je blijft wat langer in een houding.
Ademt.
En merkt misschien pas dan hoe druk het in je hoofd nog is.
Dat is niet erg.
Je hoeft jezelf niet rustig te maken.
Je mag eerst gewoon merken hoe het eigenlijk met je is.
Ademwerk laat zich niet plannen
Dat vind ik er mooi aan.
Je kunt vooraf bedenken wat je uit een ademsessie wilt halen.
Maar je lichaam leest je planning niet.
Misschien voel je veel.
Misschien juist weinig.
Misschien merk je vooral fysieke sensaties.
Misschien ontstaat er rust.
Je hoeft niet te sturen naar een bepaald resultaat.
Dat is voor veel vrouwen op zichzelf al anders.
Niet alles hoeft onder controle.
Womb Healing: aandacht naar een plek die we vaak vergeten
Tijdens Womb Healing brengen we aandacht naar het bekken en vrouwelijke energie.
Niet omdat daar een geheim antwoord ligt dat je moet vinden.
Maar omdat we zoveel tijd bovenin ons lichaam doorbrengen.
Hoofd.
Gedachten.
Schermen.
Woorden.
Plannen.
Het kan interessant zijn om de aandacht eens lager te brengen.
Naar voelen.
Naar je bekken.
Naar je lijf.
Zonder meteen te hoeven begrijpen wat iets betekent.
En dan gaan we dansen
Sensual Dance is misschien wel het onderdeel waarin het verschil tussen bekeken worden en voelen heel duidelijk wordt.
We zijn gewend ons lichaam van buitenaf te zien.
Hoe ziet het eruit?
Doe ik dit goed?
Wat denkt iemand anders?
Maar wat gebeurt er als dat even niet belangrijk is?
Als je niet danst om mooi te zijn.
Niet om aantrekkelijk gevonden te worden.
Niet om pasjes goed uit te voeren.
Maar gewoon omdat bewegen lekker kan voelen.
Dat is de richting.
Je hoeft je vrouwelijkheid niet te bewijzen
Je hoeft geen jurk te dragen.
Je hoeft niet zacht te praten.
Je hoeft niet sensueel te bewegen.
Je hoeft geen bepaald soort vrouw te worden.
Er bestaat geen examen vrouw-zijn.
Een vrouwenretraite mag juist een plek zijn waar je even minder bezig bent met hoe het hoort.
Misschien ben je zacht.
Misschien luid.
Misschien moe.
Misschien uitbundig.
Misschien heb je zin om met iedereen te praten.
Misschien helemaal niet.
Alles daarvan kan van jou zijn.
De momenten tussen het programma zijn minstens zo interessant
Na een sessie is er tijd.
En dan gebeurt het gewone leven in het klein.
Je zit met thee.
Iemand maakt een grap.
Je loopt even naar buiten.
Je ligt op bed.
Er ontstaat een gesprek dat niemand gepland had.
Of er gebeurt helemaal niets.
Dat hoeft ook niet.
Niet ieder moment van een retraite hoeft betekenisvol gemaakt te worden.
Soms is een uur niets doen gewoon een uur niets doen.
Heerlijk.
Alleen komen maakt dit soms nog sterker
Als je met een vriendin komt, neem je automatisch een stukje van je gewone leven mee.
Jullie kennen elkaar.
Je stemt af.
Je kijkt naar elkaar.
Dat kan heel fijn zijn.
Maar alleen komen geeft iets anders.
Je hoeft je aan niemand vast te houden.
Je hoeft ook niemand in de gaten te houden.
Je kunt een weekend lang iets vaker bij jezelf beginnen.
Waar heb ík nu zin in?
Dat is misschien spannend.
Maar ook behoorlijk vrij.
En als je introvert bent?
Dan hoef je niet ineens extravert te worden.
Het retreat is voor maximaal 16 vrouwen.
Je kunt deelnemen aan de gezamenlijke sessies en je tussendoor terugtrekken.
Je hoeft niet ieder gesprek aan te gaan.
Je hoeft niet tot laat in de avond met de groep te blijven zitten.
Je mag naar bed.
Naar buiten.
Naar je kamer.
Een groep betekent niet dat je voortdurend beschikbaar moet zijn.
Wat gebeurt er zondag?
Op een gegeven moment pak je je tas weer in.
En dan komen al die rollen langzaam terug.
Je rijdt naar huis.
Je bent weer partner.
Moeder.
Collega.
Vriendin.
Ondernemer.
Of welke rollen bij jouw leven horen.
En daar is niets mis mee.
Misschien ben je zelfs blij om iedereen weer te zien.
Het doel is niet om die rollen kwijt te raken.
Maar misschien zit er iets meer ruimte tussen
Dat is wat ik interessant vind.
Misschien merk je thuis dat je niet onmiddellijk hoeft op te staan.
Dat iemand anders ook iets kan pakken.
Dat je niet automatisch ja hoeft te zeggen.
Dat je ineens beter merkt waar je zelf zin in hebt.
Niet omdat je op retreat een compleet ander mens bent geworden.
Maar omdat je drie dagen even hebt ervaren dat jij ook bestaat buiten alles wat je voor anderen betekent.
Vrouwen retraite Nederland: 16–18 oktober 2026
Van 16 t/m 18 oktober 2026 vindt het Mindpiece Retreat plaats bij De Wierschuur in Hippolytushoef, Noord-Holland.
Een kleinschalige retraite voor maximaal 16 vrouwen.
Met:
- Yin Yoga;
- twee sessies verbonden ademhaling;
- Womb Healing;
- Slow Flow Yoga;
- Sensual Dance;
- twee overnachtingen;
- verzorgde maaltijden;
- verschillende kamermogelijkheden;
- ruimte om je terug te trekken.
Je kunt alleen komen.
Je hebt geen ervaring nodig met yoga, ademwerk of dans.
En je hoeft geen groot verhaal mee te nemen.
Wie ben je als je even niets hoeft te zijn voor iemand anders?
Misschien is dat geen vraag waarop je een antwoord hoeft te vinden.
Misschien hoef je hem alleen maar een paar dagen te ervaren.
Niet stoppen met moeder zijn.
Niet stoppen met houden van de mensen thuis.
Niet weglopen van je leven.
Gewoon even je tas pakken.
Ergens anders slapen.
Bewegen.
Ademen.
Lekker eten.
Nieuwe vrouwen ontmoeten.
Alleen zijn wanneer je daar behoefte aan hebt.
En drie dagen niet automatisch beginnen bij wat iemand anders nodig heeft.
Je hoeft je rollen niet kwijt te raken.
Maar het kan heel fijn zijn om af en toe weer te voelen wie eronder zit.
