Er is iets wat me steeds opnieuw opvalt.
Niet tijdens een retreat.
Maar ervoor.
Vrouwen zeggen vaak:
“Ik kijk er zó naar uit.”
En bijna in dezelfde adem:
“Eigenlijk kan ik het helemaal niet maken.”
Ze noemen de redenen op.
Het werk.
De kinderen.
Hun partner.
De agenda.
De hond.
De was.
Er is altijd wel iets.
En ergens klinkt steeds dezelfde boodschap door.
Iedereen mag rust nodig hebben. Behalve ik.
We zijn ontzettend goed geworden in doorgaan
Dat begint vaak niet vandaag.
Misschien leerde je al vroeg dat je flink moest zijn.
Dat anderen op je konden rekenen.
Dat je eerst gaf en daarna pas keek wat er voor jezelf overbleef.
Misschien kreeg je daar zelfs complimenten voor.
“Wat ben jij toch sterk.”
“Wat fijn dat jij alles regelt.”
En ongemerkt werd doorgaan een deel van wie je bent.
Rust voelt soms alsof je iemand teleurstelt
Dat vind ik misschien wel het moeilijkste.
Niet het plannen van een retreat.
Niet een dag vrij nemen.
Maar het gevoel dat daarbij kan ontstaan.
Alsof je egoïstisch bent.
Alsof je iemand in de steek laat.
Alsof je jezelf moet verantwoorden omdat je een weekend voor jezelf kiest.
Terwijl niemand zich hoeft te verantwoorden voor een vergadering.
Of een werkweek.
Of een volle agenda.
Maar zodra het over jezelf gaat…
voelt het ineens anders.
Er is altijd nog iets dat eerst moet
Ik herken dat ook.
Dat stemmetje dat zegt:
“Nog even dit afmaken.”
“Volgende maand wordt het rustiger.”
“Na de vakantie.”
“Na dit project.”
Alleen is er daarna meestal weer iets nieuws.
Het perfecte moment komt zelden vanzelf.
Misschien ben jij degene die zichzelf geen toestemming geeft
We wachten vaak op een teken van buitenaf.
Dat iemand zegt:
Neem maar rust.
Ik red me wel.
Ga maar.
Maar misschien komt die toestemming nooit.
Misschien ben jij degene die haarzelf die ruimte mag geven.
En eerlijk?
Dat is soms spannender dan een volle agenda.
Vertragen betekent niet dat je opgeeft
Sommige vrouwen zijn bang dat ze achterop raken.
Dat ze kansen missen.
Dat alles instort wanneer zij even stoppen.
Maar ik zie juist het tegenovergestelde.
Wanneer vrouwen vertragen, worden ze helderder.
Ze voelen beter waar hun grens ligt.
Ze maken bewustere keuzes.
Ze reageren minder vanuit haast.
Niet omdat ze minder doen.
Maar omdat ze niet meer overal tegelijk proberen te zijn.
De wereld draait ook als jij even stilstaat
Dat klinkt misschien heel eenvoudig.
Maar voel die zin eens echt.
De wereld draait door.
De zon komt morgen gewoon op.
De was is er volgende week ook nog.
Je mailbox loopt niet weg.
En de mensen die van je houden…
houden niet minder van je omdat jij een dag voor jezelf kiest.
Misschien is moed iets anders dan we denken
We denken vaak dat moed betekent:
Doorzetten.
Volhouden.
Niet opgeven.
Maar soms vraagt iets heel anders moed.
Nee zeggen.
Een weekend vrijhouden.
Je telefoon uitzetten.
Hulp aannemen.
Rust nemen voordat je lichaam je daartoe dwingt.
Dat is misschien wel de moeilijkste vorm van moed.
Gun jezelf wat je iedereen gunt
Als een vriendin tegen je zou zeggen dat ze moe is…
zou je waarschijnlijk zeggen:
“Doe rustig aan.”
“Zorg goed voor jezelf.”
“Je hoeft niet altijd alles te doen.”
Waarom is het zo moeilijk om diezelfde zachtheid aan jezelf te geven?
Misschien begint vertragen daar.
Niet bij een lege agenda.
Maar bij de keuze om jezelf net zo serieus te nemen als de mensen voor wie je iedere dag klaarstaat.
Voel je dat je al een tijd verlangt naar een moment waarop niets van je verwacht wordt?
De Mindpiece Retreats zijn er niet om je leven te ontvluchten.
Ze zijn er om je eraan te herinneren hoe het voelt wanneer jij niet voortdurend hoeft te zorgen, regelen of doorgaan.
Misschien is dat precies de pauze waar je al zo lang naar verlangt.
