Je staat in een houding.
Alles gaat prima.
Tot je been ineens begint te trillen.
Eerst een klein beetje.
Dan steeds duidelijker.
En natuurlijk denk je meteen:
Wat gebeurt hier nou weer?
Misschien probeer je je been nog strakker te houden.
Alsof niemand het mag zien.
Maar geloof me…
je bent echt niet de enige.
Trillen tijdens yoga gebeurt regelmatig.
En meestal is het veel minder mysterieus dan we soms denken.
Soms werken je spieren gewoon hard
Dat is eigenlijk de meest simpele verklaring.
Je staat bijvoorbeeld in Warrior II.
Je voorste been is gebogen.
Je blijft een tijdje.
Je spieren zijn aan het werk.
Op een gegeven moment raken ze vermoeid.
En dan kan er trilling ontstaan.
Niet omdat er iets mis is.
Je spieren moeten gewoon harder werken om de houding stabiel te houden.
Vooral langzaam bewegen kan verrassend zwaar zijn
Dat onderschatten mensen vaak.
Een Slow Flow ziet er misschien rustig uit.
Maar rustig betekent niet automatisch makkelijk.
Als je langzaam beweegt, kun je minder gebruikmaken van snelheid.
Je moet een beweging echt dragen.
Dat voel je.
Vooral in je benen.
Je buik.
Je armen.
En juist daardoor kan een spier beginnen te trillen.
Balanshoudingen kunnen hetzelfde doen
Je staat op één been.
Alles in je lichaam probeert kleine correcties te maken.
Je voet.
Je enkel.
Je been.
Je romp.
Die bewegingen zijn soms nauwelijks zichtbaar.
Maar je spieren zijn voortdurend bezig.
En dan kan er ineens een soort bibber ontstaan.
Dat betekent niet dat je balans slecht is.
Je lichaam is juist hard aan het werk om je overeind te houden.
Trillen hoeft dus niet meteen iets emotioneels te betekenen
Dit vind ik belangrijk.
Rondom lichaamswerk wordt trillen soms meteen gekoppeld aan het loslaten van emoties of trauma.
Maar een trillende spier tijdens yoga kan ook gewoon een trillende spier zijn.
Je bent moe.
Je spieren werken hard.
Je bent niet gewend aan de beweging.
Of je hebt de dag ervoor gesport.
Niet iedere lichamelijke reactie heeft een diepere verklaring nodig.
Je hoeft het trillen ook niet koste wat kost te stoppen
Soms begint een been te bibberen en span je automatisch nog harder aan.
Dat maakt het vaak alleen maar vermoeiender.
Probeer eerst eens te voelen.
Is het simpelweg inspanning?
Kun je nog rustig ademen?
Voelt de houding verder goed?
Dan hoeft een beetje trillen helemaal geen probleem te zijn.
Maar je hoeft ook niets te bewijzen
Dit is minstens zo belangrijk.
Je bent niet dapperder omdat je blijft staan totdat je benen het bijna begeven.
Je hoeft een houding niet uit te zitten omdat de docent nog niet heeft gezegd dat je eruit mag.
Misschien maak je de houding iets kleiner.
Strek je je been even.
Kom je uit de houding.
En probeer je daarna opnieuw.
Dat is geen falen.
Dat is luisteren.
Je adem vertelt vaak veel
Je been trilt.
Prima.
Maar wat gebeurt er verder?
Kun je nog ademen?
Of houd je je adem vast?
Span je je kaken aan?
Trek je je schouders omhoog?
Wordt je hele lichaam één grote poging om vol te houden?
Dan kan dat een goed moment zijn om iets minder te doen.
Niet omdat trillen fout is.
Maar omdat de rest van je lichaam laat zien dat je behoorlijk hard werkt.
Soms ben je gewoon vermoeid
Misschien heb je slecht geslapen.
Een drukke dag gehad.
Veel gelopen.
Gesport.
Of je lichaam heeft simpelweg minder energie dan vorige week.
Dan kan een houding die normaal prima voelt ineens veel zwaarder zijn.
Ook dat is informatie.
Je hoeft vandaag niet hetzelfde te kunnen als vorige keer.
“Maar vorige week trilde ik helemaal niet”
Dat zegt weinig.
Je lichaam is vandaag niet exact hetzelfde lichaam als vorige week.
Je energie is anders.
Je slaap.
Je stressniveau.
Wat je gegeten hebt.
Hoeveel je hebt bewogen.
Dus ook je yogales mag anders voelen.
Je hoeft niet iedere week dezelfde prestatie neer te zetten.
Beginners merken het soms sneller
Niet omdat ze iets verkeerd doen.
Maar omdat bepaalde spieren nog niet gewend zijn aan de houdingen.
Als je nooit lang in een lunge staat en ineens wel, is het logisch dat je benen daar iets van vinden.
Na verloop van tijd kan zo’n houding steviger gaan voelen.
Maar ook ervaren yogi’s trillen weleens.
Dat hoort gewoon bij een lichaam dat werkt.
Soms trilt je lichaam juist wanneer je stopt
Misschien merk je na een stevige houding dat je been nog even natrilt.
Dat kan ook.
Je spieren hebben net hard gewerkt.
Je komt uit de houding.
En het lichaam schakelt weer terug.
Je hoeft daar niet direct van te schrikken.
Geef het even tijd.
Beweeg rustig.
Voel wat er gebeurt.
Bij Yin ligt het iets anders
Yin is veel minder gericht op actieve spierinspanning.
Je probeert juist minder spierkracht te gebruiken.
Toch kun je daar ook kleine trillingen of bewegingen merken.
Misschien omdat je uit een houding komt.
Omdat een spier moe is.
Of omdat je lichaam een beetje moet wennen aan een nieuwe positie.
Ook daar geldt:
niet meteen een groot verhaal van maken.
Eerst gewoon voelen.
Trillen is niet hetzelfde als pijn
Dat verschil moet duidelijk blijven.
Een spier die trilt van inspanning kan heel anders voelen dan scherpe, stekende of brandende pijn.
Pijn is geen teken dat je “erdoorheen moet”.
Als iets niet goed voelt, stop je of pas je de houding aan.
Je hoeft nooit door pijn heen om yoga goed te doen.
En als je lichaam buiten yoga veel of onverklaarbaar trilt?
Dan is dat iets anders.
Als trillen vaak voorkomt, hevig is, nieuw ontstaat zonder duidelijke aanleiding of samengaat met andere lichamelijke klachten, is het verstandig om dat medisch te laten beoordelen.
Yoga hoeft niet overal de verklaring voor te zijn.
Dat vind ik belangrijk om eerlijk over te zijn.
Soms is de beste reactie heel simpel
Je staat.
Je been trilt.
Je merkt het.
Je ademt.
Je kijkt of de houding nog klopt.
Meer hoeft er niet.
Niet ieder signaal vraagt om paniek.
En ook niet om een diepe analyse.
Je lichaam geeft gewoon informatie.
Misschien is dat juist wat yoga je leert
Niet:
Hoe zorg ik dat mijn lichaam nooit meer trilt?
Maar:
Wat gebeurt er nu eigenlijk?
Is dit inspanning?
Is dit vermoeidheid?
Ben ik aan het forceren?
Kan ik iets minder doen?
Of kan ik hier nog prima blijven?
Dat soort vragen helpen je veel meer dan jezelf streng toespreken.
Je lichaam hoeft niet stil te zijn om sterk te zijn
Dat vind ik een mooie gedachte.
Sterkte ziet er niet altijd strak en gecontroleerd uit.
Soms trillen je benen.
Soms wiebel je.
Soms moet je een houding aanpassen.
Je lichaam is nog steeds bezig.
Nog steeds aanwezig.
Nog steeds aan het leren.
Yoga hoeft er niet perfect uit te zien om waardevol te zijn.
En soms mag je er gewoon om lachen
Je staat op één been.
Je hele lichaam bibbert.
Je valt eruit.
Kijkt om je heen.
En denkt:
Nou, lekker dan.
Prima.
Opnieuw.
Of niet.
We maken yoga soms veel te serieus.
Je lichaam hoeft niet altijd elegant te bewegen.
Het mag menselijk zijn.
Dus als je tijdens yoga begint te trillen…
Raak niet meteen in paniek.
Voel eerst wat er gebeurt.
Kun je rustig blijven ademen?
Voelt het als spierinspanning?
Is de houding nog prettig genoeg?
Dan kun je misschien nog even blijven.
Voelt het niet goed?
Pas aan.
Kom eruit.
Rust.
Je hoeft niet te bewijzen hoeveel je aankunt.
Je hoeft alleen te blijven luisteren naar het lichaam dat je op dat moment hebt.
Mindpiece Retreat
Tijdens het Mindpiece Retreat hoef je in yoga nergens doorheen te duwen.
Niet tijdens Yin.
Niet tijdens Slow Flow.
En ook niet tijdens verbonden ademhaling of de andere onderdelen van het programma.
Je hoeft niets te bewijzen met je lichaam.
We bewegen, ademen, rusten en voelen steeds opnieuw wat er op dat moment past.
Juist omdat er drie dagen ruimte is, hoeft je lichaam niet alles in één uur te doen.
Er is tijd om te bewegen.
Tijd om te herstellen.
En tijd om gewoon even niets te hoeven.
→ Bekijk het Mindpiece Retreat en het volledige programma.
