Er is een moment tijdens yoga dat voor sommige vrouwen verrassend lastig is.
Niet wanneer we in een stevige houding staan.
Niet wanneer de benen beginnen te werken.
Maar wanneer ik zeg:
“Je hoeft even niets.”
Je ligt.
Je bent ondersteund.
Er hoeft nergens meer naartoe bewogen te worden.
En toch voelt het alsof je iets zou moeten doen.
Je been een beetje anders leggen.
Je dekentje verschuiven.
Nog een keer diep ademen.
Kijken hoe lang het nog duurt.
Iets.
Dat vind ik interessant.
Want we zeggen vaak dat we zo naar rust verlangen.
Maar zodra we haar krijgen, weten we soms helemaal niet wat we ermee aan moeten.
Misschien ben je helemaal niet gewend aan ruimte
Niet aan vrije tijd.
Die hebben we best weleens.
Maar aan échte ruimte.
Een moment zonder taak.
Zonder scherm.
Zonder iemand die iets van je nodig heeft.
Zonder dat jij alvast bezig bent met straks.
Die momenten zijn schaars geworden.
Zelfs wanneer we niets doen, vullen we de ruimte.
We luisteren iets.
Kijken iets.
Lezen iets.
Scrollen iets.
Rust is daardoor vaak nog steeds behoorlijk vol.
Op een yogamat valt veel daarvan weg
Je telefoon ligt ergens anders.
Je hoeft niet te reageren.
Je hoeft geen gesprek gaande te houden.
Je hoeft niet te bedenken wat je straks gaat doen.
En dan blijft er ineens iets over waar je normaal minder aandacht aan geeft.
Jezelf.
Niet als groot spiritueel concept.
Gewoon jij.
Hoe je ligt.
Hoe je ademt.
Hoe moe je bent.
Hoeveel gedachten er eigenlijk langskomen.
Dat kan eerst helemaal niet rustig voelen
Dat is denk ik belangrijk om te weten.
Rust voelt niet altijd meteen als rust.
Soms voelt ze eerst leeg.
Saai.
Onwennig.
Of zelfs een beetje irritant.
Je denkt:
Wat moet ik hier nou mee?
En het antwoord is eigenlijk:
Niets.
Maar dat is precies het antwoord waar we slecht in geoefend zijn.
We zijn veel beter in doen
Daar krijgen we ook de hele dag waardering voor.
Je hebt iets afgemaakt.
Goed.
Je hebt iemand geholpen.
Fijn.
Je hebt gesport.
Goed bezig.
Je hebt je huis opgeruimd.
Lekker productief.
Maar wat krijg je terug voor twintig minuten voor je uit kijken?
Helemaal niets.
Er is geen vinkje.
Geen compliment.
Geen zichtbaar resultaat.
En toch kan juist dat iets zijn wat je lichaam nodig heeft.
Niets doen kan daardoor bijna nutteloos voelen
Ik denk dat daar een deel van de onrust zit.
Als je veel gewend bent te doen, koppel je tijd al snel aan resultaat.
Zelfs yoga kan daar onderdeel van worden.
Dan moet de les iets opleveren.
Minder stress.
Meer soepelheid.
Een beter gevoel.
Dieper slapen.
En als je tijdens een rustige les vooral onrust voelt, kun je denken:
Nou, dit schiet lekker op.
Maar rust hoeft niet altijd onmiddellijk iets op te leveren.
Je hoeft niet goed te zijn in rust
Dat klinkt bijna gek.
Maar we kunnen zelfs daar weer een prestatie van maken.
De vrouw naast je ligt doodstil.
Dus jij denkt:
Waarom ben ik nog zo onrustig?
Misschien slaapt zij bijna.
Misschien denkt ze aan haar boodschappen.
Je weet het niet.
En het doet er ook niet toe.
Er bestaat geen perfecte manier om rustig op een yogamat te liggen.
Jouw lichaam komt binnen met de dag die jij hebt gehad
Misschien zat je tien minuten geleden nog in de auto.
Had je daarvoor gewerkt.
Kwam er thuis nog van alles tussendoor.
Was iemand boos.
Moest je haasten.
Had je vijf dingen tegelijk in je hoofd.
En dan lig je ineens in een stille ruimte.
Je lichaam heeft geen afstandsbediening waarmee je van stand druk naar stand rust schakelt.
Het mag even duren.
Soms wil je eerst bewegen
Daarom vind ik het ook niet vreemd dat sommige vrouwen beter ontspannen na beweging.
Je lijf wil eerst iets kwijt.
Stijfheid.
Onrust.
De behoefte om nog even te bewegen.
Na een rustige flow voelt stil liggen soms totaal anders dan wanneer je rechtstreeks uit de auto op je rug gaat liggen.
Je bent er naartoe gegaan.
Niet geforceerd.
Maar stap voor stap.
En soms blijft het gewoon onrustig
Ook dan is er niets mis.
Misschien speelt er iets.
Misschien ben je moe.
Misschien heb je gewoon zo’n dag waarop je gedachten blijven komen.
Je hoeft daar geen strijd van te maken.
De les hoeft niet gered te worden.
Je hoeft niet koste wat kost ontspannen naar huis.
Je kunt ook een uur rust hebben genomen terwijl je onrustig was.
Dat telt nog steeds.
Want rust is niet alleen een gevoel
Dat vind ik een belangrijk onderscheid.
Soms denken we dat rust alleen bestaat wanneer we ons ook daadwerkelijk kalm voelen.
Maar je kunt jezelf rust geven voordat je het voelt.
Je kunt gaan liggen.
Je telefoon wegleggen.
Niets doen.
Je lichaam ondersteunen.
Je agenda even laten wachten.
Misschien volgt het gevoel later.
Misschien niet.
De ruimte was er wel.
Je hoeft de stilte niet meteen op te vullen
Tijdens Yin merk je dat heel duidelijk.
Een houding is klaar.
Je komt eruit.
En dan liggen we soms gewoon even.
Dat stukje ertussen lijkt misschien overbodig.
Maar ik vind het juist mooi.
Niet meteen:
Volgende.
Niet onmiddellijk een nieuw doel.
Even niets.
Voelen hoe je lichaam nu ligt.
Hoe vaak gun je jezelf zo’n tussenruimte?
We gaan van vergadering naar vergadering.
Van werk naar boodschappen.
Van eten naar opruimen.
Van serie naar bed.
Van gesprek naar telefoon.
Er zit nauwelijks iets tussen.
Dus ja, het kan raar voelen wanneer er ineens wél iets tussen zit.
Een paar minuten waarin je niet vooruit hoeft.
Juist daar begint soms iets te zakken
Niet spectaculair.
Je merkt het bijna niet.
Je handen liggen stiller.
Je gezicht ontspant.
Je hebt drie minuten niet aan je telefoon gedacht.
Je ademt uit zonder dat je daar bewust mee bezig was.
Dat soort kleine dingen.
Rust kondigt zichzelf niet altijd groots aan.
Soms sluipt ze gewoon naar binnen zodra jij lang genoeg niet alweer iets nieuws begint.
De neiging om op te staan mag er ook zijn
Soms lig je en denk je:
Ik ben er wel klaar mee.
Prima.
Merk het op.
Je hoeft jezelf niet vast te plakken aan de mat.
Maar je hoeft ook niet onmiddellijk te reageren.
Je kunt één ademhaling wachten.
En dan nog eens voelen.
Wil ik echt bewegen?
Of ben ik gewoon niet gewend aan niets doen?
Dat verschil kun je niet bedenken.
Dat moet je ervaren.
Rust vraagt soms meer vertrouwen dan inspanning
Bij inspanning weet je wat je doet.
Je gebruikt je spieren.
Je voelt effect.
Je hebt controle.
Bij rust laat je juist een deel daarvan los.
Je hoeft niet te zorgen dat er iets gebeurt.
Dat kan spannend zijn als je gewend bent om altijd degene te zijn die iets in beweging houdt.
Maar je lichaam kan ook zonder jouw voortdurende bemoeienis.
Je hart klopt.
Je adem komt.
Je lichaam ligt.
Voor een paar minuten hoef jij werkelijk niets te regelen.
Misschien is dat waarom rust zo waardevol is
Niet omdat je altijd kalm moet zijn.
Maar omdat je ontdekt dat er ook momenten mogen bestaan waarin je niets hoeft toe te voegen.
Geen oplossing.
Geen prestatie.
Geen volgende stap.
Je hoeft de ruimte niet meteen weer dicht te maken.
Je mag haar laten bestaan.
En hoe vaker je dat ervaart, hoe minder vreemd het wordt
Niet ineens.
Maar langzaam.
Je komt binnen en merkt dat je sneller op je mat zakt.
Je hoeft niet meer drie keer te kijken waar je telefoon ligt.
Je ligt in Savasana en je hoofd maakt nog steeds gedachten, maar jij hoeft er niet allemaal achteraan.
Je weet inmiddels:
Ik hoef hier niets mee.
Dat is een ander soort rust.
Niet per se stilte in je hoofd.
Maar ruimte rondom alles wat er is.
Misschien is dat uiteindelijk wat je oefent
Niet ontspannen op commando.
Niet je hoofd leegmaken.
Niet jezelf zo rustig mogelijk krijgen.
Maar ruimte verdragen.
Stilte toelaten.
Even niet nodig zijn.
Niet onmiddellijk reageren.
En ontdekken dat er niets misgaat wanneer jij een tijdje niets doet.
De wereld draait door.
De les gaat verder.
Je adem komt vanzelf.
En jij mag voor één uur ophouden met overal achteraan lopen.
Dat kan in het begin onwennig voelen.
Maar soms is juist dat onwennige precies de plek waar je ontdekt hoeveel behoefte je eigenlijk aan rust had.
Voelt rust voor jou soms juist onrustig?
Dan hoef je niet eerst te leren hoe je beter ontspant voordat je naar yoga komt.
Tijdens mijn Mindpiece yogalessen mag je beginnen met precies wat er is. We bewegen, vertragen en geven je lichaam de tijd om op zijn eigen tempo rustiger te worden.
Ik geef Slow Flow en Yin Yoga in Benthuizen en Slow Flow in Boskoop. Je kunt eerst een proefles volgen en ervaren hoe het voelt wanneer je een uur lang niet steeds door hoeft naar het volgende.
