“Ik weet niet of ik het wel kan.”
Dat is misschien wel de zin die ik het vaakst hoor.
Niet:
“Ik weet niet of ik het wil.”
Maar:
“Ik weet niet of het iets voor mij is.”
En eerlijk?
Bijna alle vrouwen die uiteindelijk meegaan, hebben dat ooit gedacht.
“Ik ben niet zo’n type voor een retreat”
Wat dat type precies is, weet eigenlijk niemand.
Toch hebben veel vrouwen er een beeld bij.
Dat je heel spiritueel moet zijn.
Dat je goed moet kunnen mediteren.
Dat je lenig moet zijn.
Dat je uren stil moet kunnen zitten.
Dat je jezelf al helemaal gevonden moet hebben.
Maar niets daarvan is waar.
De vrouwen die bij mij komen, zijn gewoon vrouwen.
Met een druk leven.
Een druk hoofd.
Veel verantwoordelijkheden.
En vaak een diep verlangen naar rust.
Misschien denk je dat je eerst helemaal op moet zijn
Ook dat hoor ik regelmatig.
“Ik red me nog wel.”
“Er zijn mensen die het veel zwaarder hebben.”
“Zo erg is het allemaal niet.”
Maar waarom wachten tot je lichaam aan de noodrem trekt?
Waarom zou rust pas mogen wanneer je volledig bent uitgeput?
Ik geloof daar niet in.
Rust is geen beloning voor hard werken.
Rust is iets wat je onderweg nodig hebt.
Alleen gaan voelt spannend
Dat snap ik heel goed.
Je kent niemand.
Je weet niet precies wat je kunt verwachten.
Je vraagt je misschien af of je wel in de groep past.
En toch zie ik iedere retreat hetzelfde gebeuren.
Aan het begin zit iedereen nog een beetje in haar eigen wereld.
Een paar uur later ontstaan de eerste gesprekken.
Niet omdat het moet.
Maar omdat herkenning verbindt.
Je ontdekt dat je niet de enige bent.
Dat andere vrouwen dezelfde twijfels, dezelfde vermoeidheid en hetzelfde verlangen kennen.
En dat voelt vaak als een opluchting.
Er hoeft niets opgelost te worden
Misschien is dat wel het grootste misverstand.
Dat je naar een retreat gaat om jezelf te verbeteren.
Om antwoorden te vinden.
Om ergens vanaf te komen.
Zo kijk ik er niet naar.
Je hoeft niet gerepareerd te worden.
Je hoeft niet een betere versie van jezelf te worden.
Je mag simpelweg een paar dagen uit de stroom van alledag stappen.
Zodat je weer kunt voelen hoe het eigenlijk met je gaat.
Je hoeft niet de hele tijd te praten
Sommige vrouwen denken dat een retreat vooral bestaat uit delen.
Vertellen.
Open zijn.
Maar ook dat is niet mijn ervaring.
Er is ruimte voor gesprekken.
En er is ruimte voor stilte.
Voor yoga.
Voor ademwerk.
Voor wandelen.
Voor gewoon even voor je uit kijken.
Je bepaalt zelf wat je nodig hebt.
Misschien is dit precies waarom je twijfelt
Vaak zeggen vrouwen achteraf:
“Ik had dit veel eerder moeten doen.”
Niet omdat het leven daarna ineens perfect is.
Maar omdat ze zich realiseren hoe lang ze al over hun eigen grenzen heen leefden.
En misschien is dat ook waarom je deze blog leest.
Niet omdat je toevallig op zoek was naar een retreat.
Maar omdat er ergens een stemmetje is dat zegt:
Ik heb behoefte aan iets anders.
Er is geen perfect moment
We wachten graag.
Tot de agenda leger is.
Tot het rustiger wordt.
Tot de kinderen groter zijn.
Tot het werk minder druk is.
Maar het leven blijft doorgaan.
Er komt altijd weer iets nieuws.
Misschien is de vraag daarom niet:
Wanneer heb ik tijd voor een retreat?
Maar:
Wanneer maak ik tijd voor mezelf?
Misschien hoef je het nog niet zeker te weten
Je hoeft vandaag niet direct te boeken.
Je hoeft ook niet precies te weten wat je zoekt.
Soms is nieuwsgierig zijn al genoeg.
Omdat juist nieuwsgierigheid de eerste stap kan zijn naar iets waar je al veel langer naar verlangt.
Voel je tijdens het lezen dat er iets in jou zachtjes “ja” zegt?
Kijk dan eens rustig naar de retreats van Mindpiece.
Niet om direct een beslissing te nemen.
Maar om te ontdekken of dit het moment is waarop jij jezelf eindelijk dezelfde aandacht geeft als alle mensen voor wie je iedere dag zo goed zorgt.
