Het viel me pas echt op tijdens een retreat.
Niet tijdens een oefening.
Niet tijdens yoga.
Maar aan tafel.
Ik schonk een kop thee in.
Een vrouw zei bijna automatisch:
“Laat mij dat maar doen.”
Even later wilde iemand de tafel afruimen.
Een ander liep alvast naar de keuken.
Weer iemand vroeg of ze nog ergens mee kon helpen.
Het was lief.
Oprecht.
En toch dacht ik:
Wat zijn we gewend om te geven.
Zelfs op een plek waar je niets hoeft te doen.
Zorgen voelt vaak vanzelfsprekend
Veel vrouwen hoeven daar niet eens over na te denken.
Je ziet wat er nodig is.
Je springt op.
Je regelt.
Je helpt.
Nog voordat iemand iets heeft gevraagd.
Het zit bijna in je systeem.
En daar is op zichzelf niets mis mee.
Zorgen is een prachtige kwaliteit.
Tot het de enige manier wordt waarop je jezelf kent.
Ontvangen voelt ineens ongemakkelijk
Vraag een vrouw eens hoe het met haar gaat.
Vaak zegt ze:
“Goed hoor.”
Vraag haar of ze hulp nodig heeft.
Dan volgt meestal:
“Nee, dat lukt wel.”
Maar waarom eigenlijk?
Waarom voelt geven zo vanzelfsprekend…
en ontvangen soms alsof je iemand tot last bent?
We zijn gewend geraakt aan de rol van degene die het oplost
Misschien ben jij ook degene die altijd alles onthoudt.
De verjaardagen.
De boodschappen.
De afspraken.
Wie waar moet zijn.
Wie ergens mee zit.
En misschien merk je pas hoe vermoeiend dat is wanneer iemand ineens tegen je zegt:
“Ga jij maar eens zitten.”
Want eerlijk?
Kun jij dat?
Gewoon blijven zitten?
Een retreat haalt dat patroon vaak voorzichtig naar boven
Niet omdat iemand je erop wijst.
Maar omdat je ineens niets hoeft te regelen.
Het eten staat klaar.
De ruimte is verzorgd.
Het programma loopt vanzelf.
Je hoeft alleen maar aan te schuiven.
En juist dat kan verrassend onwennig voelen.
Alsof je handen iets zoeken om te doen.
Ontvangen vraagt vertrouwen
Wanneer je altijd degene bent die zorgt, houd je veel controle.
Je weet wat er gebeurt.
Je houdt overzicht.
Je bent nodig.
Ontvangen is anders.
Dan laat je iemand anders even voor jou zorgen.
En dat vraagt vertrouwen.
Niet alleen in de ander.
Maar ook in het idee dat jij dat waard bent.
Misschien hoef je niet altijd degene te zijn die sterk is
Dat vind ik misschien wel één van de mooiste momenten tijdens een retreat.
Wanneer een vrouw langzaam stopt met zorgen.
Wanneer ze niet meer als eerste opstaat.
Wanneer ze haar thee rustig opdrinkt.
Wanneer ze merkt:
“Ik hoef even helemaal niets.”
Dat lijkt klein.
Maar voor iemand die jarenlang vooral heeft gegeven…
kan dat een enorme stap zijn.
Ontvangen is geen egoïsme
We maken daar soms iets ingewikkelds van.
Alsof ontvangen betekent dat je minder geeft.
Maar het tegenovergestelde is vaak waar.
Wanneer je zelf weer oplaadt…
heb je ook meer te geven.
Niet vanuit leegte.
Maar vanuit overvloed.
Misschien mag jij vandaag oefenen
Niet met meer doen.
Maar met minder.
Laat iemand anders eens koken.
Zeg eens geen “dat doe ik wel.”
Blijf eens zitten wanneer iemand je iets aanbiedt.
Voel eens wat er gebeurt.
Misschien ontdek je dat ontvangen niet betekent dat je zwak bent.
Misschien betekent het juist dat je jezelf dezelfde zorg gunt die je zo vanzelfsprekend aan anderen geeft.
Tijdens de Mindpiece Retreats hoef je nergens voor te zorgen.
Je hoeft niets te organiseren.
Niets op te lossen.
Niets te dragen.
Je mag ervaren hoe het voelt wanneer jij degene bent die ontvangt.
Rust.
Aandacht.
Tijd.
En de ruimte om even alleen voor jezelf te zorgen.
