Soms zeggen vrouwen tegen mij:
“Met mij valt het eigenlijk nog wel mee.”
En bijna altijd hoor ik daarna een heel ander verhaal.
Dat ze al maanden slecht slapen.
Dat ze zich voortdurend opgejaagd voelen.
Dat ze sneller geïrriteerd zijn.
Dat ze nergens echt meer energie voor hebben.
Maar omdat ze nog naar hun werk gaan…
Omdat ze nog voor hun gezin zorgen…
Omdat ze nog functioneren…
denken ze dat het allemaal wel meevalt.
We vergelijken onze vermoeidheid
Dat doen we opvallend vaak.
“Anderen hebben het veel zwaarder.”
“Ik mag niet klagen.”
“Er zijn mensen die echt een burn-out hebben.”
Alsof jouw behoefte aan rust pas geldig is wanneer je volledig bent vastgelopen.
Maar vermoeidheid is geen wedstrijd.
Je hoeft niet eerst op de bodem terecht te komen voordat je goed voor jezelf mag zorgen.
Je lichaam geeft vaak eerder signalen
Voordat je uitvalt, gebeurt er meestal al van alles.
Je concentratie wordt minder.
Je vergeet kleine dingen.
Je hebt minder geduld.
Je voelt je sneller overprikkeld.
Je wordt wakker en bent eigenlijk nog steeds moe.
Dat zijn geen zwakke plekken.
Dat zijn signalen.
Niet om bang van te worden.
Wel om serieus te nemen.
Doorgaan is niet altijd kracht
We bewonderen vrouwen die alles aankunnen.
Die blijven doorgaan.
Die altijd klaarstaan.
Maar eerlijk?
Soms vraagt doorgaan minder moed dan stoppen.
Want stoppen betekent dat je moet voelen hoe het werkelijk met je gaat.
En dat is niet altijd gemakkelijk.
Een pauze is geen teken van opgeven
Dat beeld zou ik graag veranderen.
Rust nemen betekent niet dat je zwak bent.
Het betekent ook niet dat je minder ambitie hebt.
Of dat je anderen in de steek laat.
Het betekent dat je begrijpt dat je geen eindeloze energiebron bent.
Dat je lichaam herstel nodig heeft.
Net zoals je spieren herstellen na een intensieve training.
Kleine keuzes maken een groot verschil
We denken vaak dat alles rigoureus anders moet.
Maar herstel begint meestal veel kleiner.
Tien minuten wandelen.
Een avond zonder laptop.
Eerder naar bed.
Een yogales.
Een middag zonder plannen.
Of een weekend waarin je even niets hoeft te regelen.
Juist die kleine momenten voorkomen dat je steeds verder van jezelf verwijderd raakt.
Een retreat is geen laatste redmiddel
Ik zie een retreat niet als iets wat je doet wanneer het echt misgaat.
Ik zie het als onderhoud.
Net zoals je een auto niet pas naar de garage brengt wanneer de motor vastloopt.
Waarom zouden we met onszelf wachten tot we niet meer kunnen?
Goed voor jezelf zorgen hoeft geen noodmaatregel te zijn.
Het mag een vanzelfsprekend onderdeel van je leven worden.
Je hoeft niets te bewijzen
Niet aan je omgeving.
Niet aan je werkgever.
Niet aan je gezin.
En ook niet aan jezelf.
Je hoeft niet eerst te laten zien hoeveel je aankunt voordat je een stap terug mag doen.
Je mag eerder luisteren.
Eerder vertragen.
Eerder kiezen.
Dat is geen luxe.
Dat is wijsheid.
Misschien is dit het moment
Niet omdat je opgebrand bent.
Niet omdat alles misgaat.
Maar juist omdat je voelt dat je jezelf niet wilt kwijtraken in alle drukte.
Misschien is dat voldoende.
Misschien heb je geen grotere reden nodig dan het verlangen om goed voor jezelf te zorgen.
Voel je dat je al een tijdje verlangt naar meer rust, zonder dat je eerst hoeft vast te lopen?
De Mindpiece Retreats zijn er voor vrouwen die niet willen wachten tot hun lichaam hen dwingt om te stoppen.
Voor vrouwen die zichzelf de ruimte willen geven om op adem te komen, voordat het te laat voelt.
