Soms weet je precies wat je denkt.
Maar totaal niet wat je voelt.
Je kunt uren nadenken over een keuze.
Voors en tegens op een rij zetten.
Scenario’s maken.
Overleggen.
Nog een keer terugdenken aan wat iemand zei.
En toch blijft er iets knagen.
Niet omdat je informatie mist.
Maar omdat je gevoel zich niet altijd netjes laat vangen in een lijstje.
Je gevoel praat niet altijd in woorden
Dat is misschien waarom luisteren naar je gevoel zo lastig kan zijn.
Je hoofd is duidelijk.
Het zegt:
Dit is verstandig.
Dit is logisch.
Dit is veilig.
Dit is wat anderen waarschijnlijk zouden doen.
Je gevoel is vaak veel subtieler.
Een kleine spanning.
Opluchting.
Onrust.
Een verlangen.
Iets wat trekt.
Iets wat juist wegduwt.
Dat soort signalen zijn minder makkelijk te verklaren.
En dus vertrouwen we vaak meer op ons hoofd
Dat is logisch.
Ons hoofd kan onderbouwen.
Argumenteren.
Verklaren.
Je gevoel komt soms niet verder dan:
Ik weet het niet, maar dit voelt niet goed.
En daar kunnen we moeilijk mee omgaan.
We willen bewijs.
Redenen.
Zekerheid.
Maar niet alles wat belangrijk is, komt met een sluitende onderbouwing.
Toch betekent luisteren naar je gevoel niet dat je elk gevoel blind moet volgen
Dat wil ik meteen duidelijk maken.
Je kunt je ergens angstig bij voelen en tóch besluiten dat iets goed voor je is.
Je kunt weerstand voelen omdat iets spannend is.
Je kunt ergens veel zin in hebben en later merken dat het niet bij je past.
Een gevoel is informatie.
Geen bevel.
De kunst is dus niet: altijd doen wat je voelt
Maar wel:
merken wat er in jou gebeurt.
Dat verschil is groot.
Je hoeft niet onmiddellijk te handelen.
Je hoeft alleen jezelf niet meer over te slaan.
Begin bij simpele voorkeuren
We maken het soms meteen groot.
Wat wil ik met mijn leven?
Wat is mijn waarheid?
Wat verlangt mijn ziel?
Dat kan allemaal.
Maar als je al een tijd weinig contact met jezelf voelt, zijn kleinere vragen vaak veel fijner.
Waar heb ik vandaag zin in?
Wil ik eigenlijk alleen zijn of mensen zien?
Wil ik bewegen of rust?
Waar wil ik zitten?
Welke muziek wil ik horen?
Dat zijn kleine keuzes.
Maar ze helpen je voelen dat jij ook ergens een voorkeur in hebt.
Let op opluchting
Dat vind ik vaak een heel duidelijk signaal.
Je hebt een afspraak staan en iemand zegt hem af.
En je eerste reactie is:
Oh lekker.
Interessant.
Blijkbaar had je misschien minder zin dan je dacht.
Of je besluit dat je iets niet hoeft te doen en je hele lichaam ontspant.
Opluchting vertelt soms meer dan eindeloos nadenken.
Let ook op weerstand
Niet om die meteen te vermijden.
Maar gewoon om hem op te merken.
Je denkt aan een gesprek.
Je buik spant aan.
Je ziet tegen iets op.
Je wilt uitstellen.
Dat kan van alles betekenen.
Angst.
Geen zin.
Een grens.
Vermoeidheid.
Onzekerheid.
Je hoeft het niet meteen te weten.
Maar je kunt wel denken:
Hier gebeurt iets.
Je lichaam kan helpen
Niet omdat je lichaam altijd de waarheid spreekt.
Maar omdat veel gevoelens lichamelijk merkbaar zijn.
Spanning.
Ruimte.
Zwaarte.
Warmte.
Onrust.
Een knoop in je buik.
Een diepe uitademing.
Je kunt jezelf simpelweg vragen:
Wat gebeurt er in mijn lichaam als ik aan keuze A denk?
En daarna bij keuze B.
Niet om een magisch antwoord te krijgen.
Maar om meer informatie mee te nemen.
Soms voel je helemaal niets
Ook goed.
Dat hoeft niet te betekenen dat je contact met jezelf kwijt bent.
Misschien ben je moe.
Misschien weet je het gewoon echt niet.
Misschien komt het antwoord later.
We kunnen ook weer teveel druk zetten op voelen.
Alsof je binnen tien seconden een duidelijk lichamelijk ja of nee moet krijgen.
Zo werkt het niet altijd.
Geef jezelf tijd
Sommige antwoorden komen pas als je even stopt met zoeken.
Tijdens een wandeling.
Onder de douche.
In de auto.
Na yoga.
In bed.
Niet omdat je daar harder denkt.
Juist omdat je even minder probeert.
Je gevoel laat zich niet altijd onder druk naar boven halen.
Stilte helpt, maar hoeft niet groots te zijn
Je hoeft geen uur te mediteren.
Vijf minuten zonder telefoon kan al anders voelen.
Een stukje wandelen zonder podcast.
Koffie drinken zonder iets te lezen.
Even zitten na een drukke dag.
Ruimte waarin niet meteen nieuwe informatie binnenkomt.
Want als er altijd iets binnenkomt van buiten, wordt het lastig om te horen wat van binnen komt.
Vraag minder snel om advies
Dit is een lastige.
Want advies vragen voelt veilig.
Je belt iemand.
Stuurt een appje.
Vraagt wat zij zouden doen.
Prima.
Maar probeer eerst eens te voelen wat jouw eerste reactie was vóór je iedereen om een mening vroeg.
Wat wilde jij eigenlijk?
Ook als je daarna alsnog advies vraagt.
Want andermans helderheid kan jouw gevoel overstemmen
Sommige mensen klinken heel overtuigend.
Ze weten precies wat jij zou moeten doen.
En voor je het weet denk je:
Ja, dat is waarschijnlijk beter.
Misschien wel.
Maar check daarna nog eens bij jezelf.
Voelt dit ook voor mij kloppend?
Je hoeft niet altijd de meest verstandige keuze te maken
Ook dat is interessant.
Soms is een keuze logisch.
Veilig.
Praktisch.
Maar je wordt er totaal niet blij van.
Dan hoef je niet meteen het tegenovergestelde te doen.
Maar je kunt wel serieus nemen dat er iets mist.
Misschien heb je meer plezier nodig.
Creativiteit.
Vrijheid.
Beweging.
Verbinding.
Je gevoel kan informatie geven over wat in je leven onderbelicht is.
Soms zit je gevoel onder een laag ‘horen’
Je hoort loyaal te zijn.
Dankbaar.
Verstandig.
Volwassen.
Niet moeilijk.
Niet egoïstisch.
Niet impulsief.
Dat soort overtuigingen kunnen behoorlijk luid zijn.
En daaronder zit misschien iets veel eenvoudigers:
Ik wil dit niet meer.
Of:
Ik verlang ergens anders naar.
Dat kan schrikken.
Je hoeft niet meteen iets te veranderen
Dat maakt luisteren veiliger.
Je mag iets voelen zonder dat er direct consequenties aan zitten.
Je kunt erkennen:
Ik ben hier niet gelukkig mee.
Zonder morgen ontslag te nemen.
Je kunt voelen:
Ik verlang naar meer vrijheid.
Zonder meteen te verhuizen.
Je kunt merken:
Ik wil meer afstand.
Zonder dezelfde dag een relatie te verbreken.
Eerst voelen.
Daarna pas beslissen.
Je gevoel krijgt vaak meer ruimte als het niet meteen alles hoeft op te blazen
Dat vind ik belangrijk.
We onderdrukken soms gevoelens omdat we bang zijn voor wat ze betekenen.
Als ik toegeef dat ik dit niet wil…
moet ik dan alles veranderen?
Nee.
Niet automatisch.
Je mag eerlijk zijn zonder onmiddellijk te handelen.
Leer het verschil tussen angst en een grens
Dat kost tijd.
Soms voelt iets spannend omdat het nieuw is.
En als je altijd op spanning reageert met stoppen, mis je misschien dingen waar je juist naar verlangt.
Andersom kun je jezelf ook jarenlang vertellen dat je iets ‘spannend’ vindt terwijl je lichaam eigenlijk al heel lang nee zegt.
Er is geen simpele truc voor.
Je leert het vooral door terug te kijken.
Vraag jezelf achteraf eens af: wanneer wist ik het eigenlijk al?
Na een beslissing.
Een relatie.
Een baan.
Een samenwerking.
Een afspraak.
Vaak kun je achteraf beter zien waar de eerste signalen zaten.
Misschien wist je het al.
Niet volledig.
Maar ergens.
Dat soort terugkijken kan je helpen je eigen signalen beter te leren kennen.
Je gevoel heeft ook plezier nodig
Luisteren naar jezelf gaat niet alleen over moeilijke keuzes.
Het gaat ook over:
Ja, hier wil ik meer van.
Een bepaalde muziek.
Een plek.
Een persoon.
Een activiteit.
Een kledingstuk.
Een manier van bewegen.
Een idee.
Dat soort kleine ja’s zijn vaak net zo belangrijk.
Plezier is ook informatie
Als iets je energie geeft, zegt dat iets.
Niet dat je er meteen je beroep van moet maken.
Maar misschien dat je daar meer ruimte voor wilt.
We zoeken vaak vooral naar wat niet goed voelt.
Maar je gevoel spreekt ook via enthousiasme.
Nieuwsgierigheid.
Zin.
Verlangen kan heel stil beginnen
Niet als:
Ik moet mijn leven veranderen.
Meer als:
Ik zou dat eigenlijk wel weer eens willen.
Of:
Daar denk ik steeds aan.
Of:
Iedere keer als ik iemand dat zie doen, voel ik iets.
Je hoeft niet alles serieus te maken.
Maar je kunt wel nieuwsgierig worden.
Waarom blijft dit terugkomen?
Je intuïtie is niet altijd mystiek
Soms is het gewoon opgebouwde ervaring.
Je hebt door de jaren heen ontzettend veel informatie verzameld.
Over mensen.
Situaties.
Wat bij je past.
Je hoofd kan niet altijd precies uitleggen waarom iets niet klopt.
Maar ergens registreer je wel iets.
Dat kan als gevoel naar boven komen.
Maar ook intuïtie kan gekleurd zijn
Door angst.
Oude ervaringen.
Verwachtingen.
Daarom vind ik het belangrijk om niet ieder gevoel automatisch als ‘intuïtie’ te bestempelen.
Je kunt nieuwsgierig blijven.
Wat voel ik?
Waar zou dit vandaan kunnen komen?
Is er feitelijke informatie die ik ook mee moet nemen?
Gevoel en verstand kunnen prima samenwerken.
Het hoeft geen strijd te zijn tussen hoofd en hart
Dat beeld vind ik eigenlijk te simpel.
Je hoofd is niet de vijand.
Het helpt je risico’s inschatten.
Plannen.
Praktische keuzes maken.
Je gevoel geeft andere informatie.
Je lichaam ook.
Waarom zou je moeten kiezen?
Je kunt ze allemaal meenemen.
Misschien is luisteren naar jezelf gewoon een completer gesprek voeren
Niet alleen:
Wat is logisch?
Maar ook:
Wat voel ik?
Wat wil ik?
Waar ben ik bang voor?
Wat heb ik nodig?
Wat zijn de gevolgen?
En vanuit al die informatie kies je.
Dat is volwassen zelfvertrouwen voor mij.
Niet altijd zeker weten.
Maar jezelf wel meenemen.
Je hoeft je gevoel niet altijd te vertrouwen om het te horen
Dat is misschien een fijne eerste stap.
Als je jarenlang vooral rationeel hebt geleefd, hoef je niet ineens te besluiten dat ieder buikgevoel heilig is.
Begin gewoon met luisteren.
Niet gehoorzamen.
Luisteren.
Dat is veel minder spannend.
En hoe vaker je dat doet, hoe beter je jouw eigen taal leert herkennen
Je merkt:
Als ik dit voel, ben ik meestal over mijn grens.
Als ik zo onrustig word, ben ik vaak moe.
Als ik dit soort energie voel, heb ik ergens echt zin in.
Als ik steeds dezelfde gedachte terugkrijg, wil ik daar blijkbaar iets mee.
Je leert jezelf kennen door ervaring.
Niet door één test.
Soms heb je daarvoor afstand nodig
Het is lastig om jezelf te horen als je midden in de drukte zit.
Als iedere dag gevuld is.
Als je voortdurend nodig bent.
Als je agenda bepaalt wat er gebeurt.
Dan blijft je gevoel vaak achter al het praktische staan.
Afstand kan helpen.
Een wandeling.
Een yogales.
Een dag alleen.
Een weekend weg.
Een retreat.
Niet om antwoorden af te dwingen.
Maar om weer genoeg ruimte te hebben om iets te merken.
The Return Method™
In The Return Method™ gaat het daarom niet om leren wat je zou moeten voelen.
Je krijgt geen nieuw lijstje met regels over intuïtief leven of vrouwelijkheid.
De beweging is juist terug naar jezelf.
Naar je lichaam.
Je grenzen.
De delen van jou die zich hebben aangepast.
Je verlangens.
Je sensualiteit.
Je relaties.
En de vraag:
Wat is van mij?
Niet om impulsiever te worden.
Maar om niet langer alleen te leven vanuit wat verstandig, veilig of verwacht voelt.
The Return Method™ helpt je om opnieuw ruimte te maken voor je eigen signalen, zodat je niet altijd iemand anders nodig hebt om te vertellen wat goed voor je is.
→ Ontdek The Return Method™ en leer niet wat je moet voelen, maar hoe je jezelf weer beter kunt horen.
