Je partner heeft een slechte dag.
En ineens heb jij ook een slechte dag.
Hij is stil.
Dus jij begint te denken.
Is er iets?
Heb ik iets gedaan?
Waarom doet hij zo?
Je voelt dat de sfeer anders is en nog voordat hij iets heeft gezegd, ben jij al aan het scannen.
Moet ik iets vragen?
Hem met rust laten?
Iets oplossen?
De sfeer luchtiger maken?
Misschien herken je dat.
Dat je zo afgestemd kunt zijn op de ander dat je bijna niet meer merkt wat er bij jou gebeurt.
Verbonden zijn met iemand is iets moois
Natuurlijk beïnvloeden mensen elkaar.
Als iemand van wie je houdt verdrietig is, raakt dat je.
Als je partner enthousiast thuiskomt, kan zijn energie jou meenemen.
Als er spanning tussen jullie is, voel je dat.
We zijn geen losse eilandjes.
Een relatie betekent juist dat je betrokken bent bij elkaars leven.
Maar betrokkenheid is iets anders dan voortdurend verantwoordelijk zijn voor wat er in de ander gebeurt.
Soms wordt afstemmen aanpassen
Dat verschil is niet altijd duidelijk.
Je partner is moe.
Dus je besluit hem even ruimte te geven.
Prima.
Maar misschien wilde jij eigenlijk iets bespreken.
En dus stel je het uit.
Morgen is hij druk.
Overmorgen heeft hij iets anders.
En uiteindelijk bespreek je het helemaal niet meer.
Niet omdat jij besloot dat het onbelangrijk was.
Maar omdat er nooit een perfect moment kwam waarop de ander helemaal beschikbaar leek.
Jouw behoefte verdwijnt dan langzaam uit beeld
Niet door één grote beslissing.
Maar door kleine bewegingen.
Laat maar.
Het is nu niet het moment.
Zo belangrijk is het ook weer niet.
Ik wil geen gedoe.
En soms heb je dat zo vaak gedaan dat je op een gegeven moment werkelijk niet meer weet:
Wat wilde ik eigenlijk?
Jezelf verliezen in een relatie gebeurt meestal niet ineens
Het kan heel subtiel beginnen.
Je gaat vaker mee in de plannen van de ander.
Je ziet bepaalde vriendinnen minder.
Je hobby verdwijnt.
Je houdt bij keuzes automatisch rekening met wat je partner prettig vindt.
Je past je tempo aan.
Je stelt je eigen wensen uit.
Geen van die dingen hoeft op zichzelf een probleem te zijn.
In relaties beweeg je naar elkaar toe.
Maar beweegt de ander ook naar jou?
En kun jij nog terugbewegen naar jezelf?
Liefde betekent niet dat je hetzelfde moet worden
Je hoeft niet dezelfde hobby’s te hebben.
Dezelfde vrienden.
Dezelfde behoefte aan contact.
Dezelfde mening.
Dezelfde dromen.
Je kunt ontzettend veel van elkaar houden en toch verschillend zijn.
Sterker nog, verschil hoort bij een relatie tussen twee afzonderlijke mensen.
Toch kan verschil spannend voelen
Vooral wanneer harmonie belangrijk voor je is.
Als jij iets anders wilt dan je partner, ontstaat er misschien spanning.
Niet eens ruzie.
Gewoon verschil.
Jij wilt thuisblijven.
Hij wil weg.
Jij wilt sparen.
Hij wil iets kopen.
Jij wilt meer tijd samen.
Hij heeft juist behoefte aan ruimte.
Er is niet automatisch iemand fout.
Maar er moet wel iets gebeuren met het verschil.
Aanpassen is vaak de snelste oplossing
“Maakt mij niet uit, doen we wat jij wilt.”
Klaar.
Geen discussie.
Geen ongemak.
Alleen heb je daarmee niet werkelijk iets opgelost.
Je hebt één behoefte uit het gesprek gehaald.
Die van jou.
Soms is dat helemaal prima
Je hoeft niet van iedere voorkeur een onderhandeling te maken.
Als jij weinig geeft om het restaurant en je partner heel graag ergens wil eten: lekker gaan.
Het wordt pas interessant wanneer jij bijna altijd degene bent die denkt:
Laat maar.
Hoe weet je of je jezelf te veel aanpast?
Niet door bij te houden wie het vaakst zijn zin krijgt.
Kijk liever naar wat er in jou gebeurt.
Durf je te zeggen wat je werkelijk vindt?
Kun je nee zeggen?
Kun je iets willen wat je partner niet begrijpt?
Heb je ruimte voor eigen interesses?
Voel je je vrij om te veranderen?
Kun je een grens aangeven zonder onmiddellijk bang te zijn voor de relatie?
Dat zegt vaak meer.
Een relatie mag verschil verdragen
Je partner hoeft niet enthousiast te zijn over iedere keuze die jij maakt.
En jij hoeft dat andersom ook niet.
Dat kan best even wennen zijn.
Want we willen graag én onszelf zijn én volledige goedkeuring krijgen.
Maar die combinatie bestaat niet altijd.
Soms betekent jezelf blijven dat iemand van wie je houdt iets niet helemaal begrijpt.
Goedkeuring en liefde zijn niet hetzelfde
Iemand kan van je houden en het niet eens zijn met je keuze.
Jij kunt van iemand houden en toch nee zeggen.
Je kunt teleurgesteld zijn en verbonden blijven.
Boos zijn en verbonden blijven.
Ruimte nodig hebben en verbonden blijven.
Dat is misschien wel één van de belangrijkste dingen die je binnen een relatie kunt ervaren.
Je hoeft verbinding niet te bewaren door jezelf te verlaten
Als jij voortdurend inschikt om de relatie rustig te houden, lijkt er aan de buitenkant misschien weinig aan de hand.
Maar vanbinnen kan er steeds meer afstand ontstaan.
Niet per se tot je partner.
Tot jezelf.
Je voelt minder goed wat je wilt.
Je wordt sneller geïrriteerd.
Je mist iets, maar weet niet precies wat.
Misschien helpt dan ook de blog waarom je niet precies hoeft te weten wat je wilt om te voelen dat iets niet meer klopt.
Soms weet je heel goed wat de ander nodig heeft
Rust.
Bevestiging.
Aandacht.
Ruimte.
Een knuffel.
Een gesprek.
Maar wat heb jij nodig?
Dat antwoord komt misschien minder snel.
Dat kan gebeuren wanneer je aandacht in relaties automatisch naar buiten beweegt.
Je kunt de stemming van de ander gaan dragen
Je partner komt chagrijnig thuis.
Je voelt het meteen.
En voor je het weet probeer je de sfeer te veranderen.
Je stelt vragen.
Maakt een grap.
Doet extra lief.
Of wordt zelf stil.
Maar misschien heeft zijn stemming helemaal niets met jou te maken.
Misschien heeft hij gewoon een rotdag.
Niet iedere emotie in huis is jouw verantwoordelijkheid
Dat is makkelijk om te lezen.
Moeilijker om te leven.
Want als jij gevoelig bent voor sfeer, merk je die emotie wel degelijk.
Je kunt alleen leren onderscheid maken tussen:
Ik voel dat jij niet lekker in je vel zit.
en:
Ik moet ervoor zorgen dat jij je beter voelt.
Dat tweede hoeft niet automatisch te volgen uit het eerste.
Je mag betrokken zijn zonder te redden
Je kunt vragen:
“Wil je erover praten?”
En als het antwoord nee is, kun je het laten.
Je hoeft niet te trekken.
Niet te raden.
Niet eindeloos na te denken over wat er speelt.
De ander mag ook verantwoordelijkheid dragen voor zijn eigen binnenwereld.
Dat geldt ook voor jou
Je partner hoeft niet te raden wat jij nodig hebt.
Dat klinkt logisch, maar soms verwachten we dat wel.
Zeker wanneer jij zelf heel goed bent in aanvoelen.
Hij ziet toch dat ik moe ben?
Ze merkt toch dat ik ergens mee zit?
Misschien.
Maar merken is niet hetzelfde als weten wat jij nodig hebt.
Je behoefte uitspreken is iets anders dan eisen dat de ander eraan voldoet
Je kunt zeggen:
“Ik zou graag meer tijd samen willen.”
Dat is informatie.
Daarna ontstaat een gesprek.
Je kunt zeggen:
“Ik heb vanavond behoefte om alleen te zijn.”
Ook informatie.
Een relatie wordt veel duidelijker wanneer beide mensen zichtbaar durven zijn.
Jezelf laten zien is soms spannender dan aanpassen
Want als je je aanpast, is de kans kleiner dat je wordt afgewezen op wat je werkelijk wilt.
Dat is een gekke paradox.
Je bewaart de verbinding.
Maar je laat niet helemaal zien met wie de ander eigenlijk verbonden is.
Echte intimiteit vraagt dat jij er ook bent
Niet alleen de versie van jou die makkelijk is.
Die begripvol is.
Die meegaat.
Die weinig nodig heeft.
Maar ook jij met je voorkeuren.
Grenzen.
Boosheid.
Verlangens.
Onzekerheden.
Eigen ideeën.
Dat maakt verbinding misschien minder glad.
Maar wel echter.
Je hoeft niet alles samen te doen
Dit kan zo bevrijdend zijn.
Jij mag iets hebben wat van jou is.
Een hobby.
Vriendinnen.
Werk.
Een cursus.
Een yogales.
Alleen op pad.
Je hoeft niet alles met je partner te delen om een goede relatie te hebben.
Eigen ruimte kan verbinding juist voeden
Wanneer je altijd samen bent, is er weinig nieuws om mee terug te komen.
Eigen ervaringen geven beweging.
Je ontmoet mensen.
Ontdekt dingen.
Verandert.
En daarna neem je dat weer mee de relatie in.
Ruimte hoeft dus geen bedreiging voor liefde te zijn.
Soms is ruimte juist wat voorkomt dat je jezelf kwijtraakt
Niet omdat je weg wilt.
Maar omdat je af en toe wilt voelen wie je bent zonder voortdurend af te stemmen.
Dat kan een middag zijn.
Een weekend.
Een wandeling.
Een eigen activiteit.
Je hoeft je daar niet schuldig over te voelen.
Je partner is niet verantwoordelijk voor jouw hele leven
Net zoals jij niet verantwoordelijk bent voor dat van hem.
Eén persoon hoeft niet tegelijkertijd je geliefde, beste vriend, therapeut, avontuurlijke reisgenoot, grootste supporter en oplossing voor iedere emotionele behoefte te zijn.
Je mag een eigen wereld houden.
Dat kan juist lucht geven.
Verlangen mag ook van jou blijven
Misschien heb je dromen die je partner niet deelt.
Dat hoeft niet meteen een probleem te zijn.
Je wilt iets leren.
Een reis maken.
Een bedrijf beginnen.
Dansen.
Meer tijd alleen.
Iets creëren.
Je hoeft niet op alles exact hetzelfde antwoord te hebben.
De vraag is eerder:
is er ruimte voor jouw verlangen binnen de relatie?
Soms maak je je verlangens zelf al kleiner voordat de ander iets zegt
Dat gebeurt ook.
Je denkt:
Dat vindt hij vast niks.
Dat past niet bij ons.
Dat kan toch niet.
En dus spreek je het niet eens uit.
Dan heeft je partner nog geen kans gehad om te reageren.
Je hebt de afwijzing alvast voor hem gedaan.
Let eens op hoe vaak je dat doet
Niet alleen in je relatie.
Ook bij familie.
Vriendinnen.
Werk.
Hoe vaak besluit jij alvast wat een ander waarschijnlijk zal vinden?
En hoeveel keuzes maak je vervolgens op basis van die verwachting?
Misschien leef je dan met grenzen die niemand ooit werkelijk aan je heeft gesteld.
Je mag veranderen binnen een relatie
Dat vind ik belangrijk.
Je hoeft niet dezelfde vrouw te blijven als degene op wie je partner ooit verliefd werd.
Dat kan ook helemaal niet.
Mensen veranderen.
Je interesses veranderen.
Je lichaam verandert.
Je behoeften veranderen.
Je dromen misschien ook.
Een lange relatie vraagt niet dat je stil blijft staan.
De ander mag daar soms aan moeten wennen
Dat is iets anders dan dat je verandering verkeerd is.
Misschien was jij jarenlang degene die overal in meeging.
En begin je ineens vaker een voorkeur uit te spreken.
Dat kan voor de ander even schakelen zijn.
Het systeem verandert.
Jij moet daar misschien zelf ook aan wennen
Want zodra je meer ruimte inneemt, kan schuldgevoel verschijnen.
Ben ik niet egoïstisch?
Vraag ik niet te veel?
Was het vroeger niet makkelijker?
Makkelijker betekent niet automatisch beter.
Als dit herkenbaar is, lees dan ook waarom je je schuldig voelt als je voor jezelf kiest.
Liefde is niet hetzelfde als jezelf opofferen
Natuurlijk offer je soms iets op voor iemand van wie je houdt.
Dat hoort erbij.
Je zorgt voor elkaar.
Je doet dingen waar je niet altijd zin in hebt.
Maar als één persoon structureel verdwijnt zodat de relatie kan blijven functioneren, is er weinig gelijkwaardigheid over.
Je mag geven zonder jezelf weg te geven
Dat verschil voel je vaak.
Geven vanuit liefde kan fijn zijn.
Zelfs wanneer het moeite kost.
Maar voortdurend geven terwijl je eigenlijk leeg bent, voelt anders.
Dan ontstaat er soms wrok.
Waarom ziet niemand hoeveel ik doe?
Waarom denkt niemand aan mij?
Waarom moet ik altijd…
Dat zijn signalen die aandacht verdienen.
Soms heb je eerder iets moeten zeggen
Niet als verwijt naar jezelf.
Maar als inzicht.
Misschien was er al lang een kleine grens.
Een behoefte.
Een irritatie.
Maar je wilde geen gedoe.
Dus ging je door.
Tot de grens ineens heel groot werd.
Kleine eerlijkheid voorkomt soms grote afstand
“Ik heb vanavond echt even tijd alleen nodig.”
“Ik vind dit eigenlijk niet fijn.”
“Ik zou graag willen dat jij dit oppakt.”
“Ik heb behoefte aan meer aandacht.”
Niet iedere behoefte hoeft een zwaar relatiegesprek te worden.
Soms mag het gewoon een zin zijn.
Intimiteit gaat niet alleen over dichtbij zijn
Het gaat ook over jezelf durven blijven terwijl je dichtbij bent.
Dat vind ik misschien wel de mooiste vorm.
Niet versmelten.
Niet verdwijnen.
Maar twee mensen die elkaar werkelijk ontmoeten.
Daarvoor moeten er ook twee mensen aanwezig blijven.
Sensualiteit kan daarin interessant zijn
Want ook daar kun je makkelijk vooral bezig zijn met de ander.
Hoe zie ik eruit?
Vindt de ander dit fijn?
Doe ik het goed?
Terwijl sensualiteit ook gaat over jouw eigen ervaring.
Wat voel jij?
Wat vind jij prettig?
Waar verlangt jouw lichaam naar?
Wat wil je niet?
Je lichaam is niet alleen een plek voor verbinding met iemand anders
Het is eerst jouw lichaam.
Jouw ervaring.
Jouw grens.
Jouw plezier.
Dat klinkt vanzelfsprekend.
Maar juist in intimiteit kan het heel krachtig zijn om dat opnieuw te voelen.
Vraag jezelf eens: wie ben ik binnen mijn relatie?
Niet wie je zou moeten zijn.
Maar wie je daadwerkelijk bent.
Heb je ruimte om luid te zijn?
Stil?
Ambitieus?
Sensueel?
Boos?
Speels?
Onzeker?
Vrij?
Kun je verschillende kanten van jezelf laten bestaan?
Of merk je dat je vooral één versie laat zien omdat die het makkelijkst past?
Je hoeft niet te kiezen tussen verbinding en vrijheid
Dat is misschien de kern.
We denken soms dat vrijheid betekent dat niemand iets van ons mag verwachten.
En dat verbinding betekent dat we voortdurend rekening met elkaar moeten houden.
Maar er zit een enorm gebied tussenin.
Je kunt verbonden zijn en ruimte hebben.
Liefhebben en grenzen hebben.
Samen zijn en alleen willen zijn.
Misschien wordt liefde juist ruimer wanneer jij niet hoeft te verdwijnen
Omdat je ja dan werkelijk ja kan zijn.
Omdat je niet vanuit schuldgevoel blijft.
Omdat je kunt geven zonder stilletjes te hopen dat iemand eindelijk ziet hoeveel je geeft.
Omdat je kunt zeggen wat je nodig hebt.
Omdat de ander jou daadwerkelijk kan leren kennen.
Jezelf blijven in een relatie is geen eenmalige keuze
Het vraagt steeds opnieuw aandacht.
Want levens veranderen.
Er komen kinderen.
Werk.
Drukke periodes.
Ziekte.
Rouw.
Nieuwe dromen.
Soms beweeg je tijdelijk meer naar de ander toe.
Dat is niet erg.
De vraag is alleen of je daarna ook weer terug kunt bewegen.
Naar jezelf.
Je hoeft niet te weten waar jij ophoudt om minder van de ander te houden
Integendeel.
Je mag voelen:
Dit is jouw emotie.
Dit is de mijne.
Dit is jouw behoefte.
Dit is die van mij.
Hier vinden we elkaar.
Hier verschillen we.
En we hoeven dat verschil niet altijd weg te maken.
Dat is niet afstandelijk.
Dat is ruimte.
The Return Method™
Binnen The Return Method™ kijken we daarom niet alleen naar de relatie met anderen.
We beginnen bij de relatie die daaronder ligt:
die met jezelf.
Kun je voelen wat van jou is?
Waar je grens ligt?
Wat je verlangt?
Waar je jezelf aanpast om verbinding te bewaren?
Welke oude patronen je meeneemt wanneer iemand dichtbij komt?
Binnen de methode werken we onder andere met regulatie en veiligheid, oude overlevingspatronen, womb wisdom, sensualiteit, innerlijke balans en relaties.
Niet om onafhankelijk te worden van iedereen.
En ook niet om relaties voortdurend te analyseren.
Maar om te ervaren dat liefde niet hoeft te betekenen dat jij verdwijnt.
Dat je dichtbij iemand kunt zijn en toch je eigen lichaam, verlangens, grenzen en leven kunt blijven voelen.
Je hoeft jezelf niet te verlaten om bij iemand anders te kunnen blijven.
→ Ontdek The Return Method™ en maak ruimte voor verbinding waarin jij niet minder hoeft te worden om samen te kunnen zijn.
