Soms vragen vrouwen mij:
“Hoe vind ik mezelf weer terug?”
Ik vind dat altijd een mooie vraag.
En tegelijk denk ik:
Misschien ben je jezelf helemaal niet kwijt.
Misschien ben je jezelf alleen al heel lang niet meer tegengekomen.
Je wordt langzaam steeds stiller
Niet aan de buitenkant.
Juist niet.
Je gaat naar je werk.
Je bent er voor je gezin.
Je spreekt af met vrienden.
Je doet wat er gedaan moet worden.
Van buiten lijkt er weinig veranderd.
Maar ergens vanbinnen word je steeds stiller.
Je vraagt jezelf minder vaak af waar jij behoefte aan hebt.
Je neemt beslissingen op de automatische piloot.
Je doet wat logisch is.
Wat verstandig is.
Wat van je verwacht wordt.
En ongemerkt raak je verder verwijderd van je eigen stem.
Je past je vaker aan dan je doorhebt
Dat begint vaak heel klein.
Je kiest het restaurant waar de ander graag wil eten.
Je zegt:
“Maakt mij niet uit.”
Je schuift je eigen behoefte nog even op.
Je zegt ja, terwijl je eigenlijk moe bent.
Niet omdat iemand je dwingt.
Maar omdat je gewend bent geraakt om jezelf niet als eerste mee te nemen.
Na verloop van tijd merk je iets opvallends.
Je weet steeds beter wat anderen nodig hebben.
Maar steeds minder wat jij nodig hebt.
Meer doen brengt je niet dichter bij jezelf
Wanneer we voelen dat we niet lekker in ons vel zitten, gaan we vaak zoeken.
Nog een boek.
Nog een podcast.
Nog een cursus.
Nog een methode.
We hopen dat ergens buiten ons het antwoord ligt.
Maar jezelf terugvinden is geen project.
Je hoeft niet nóg beter te worden.
Niet nóg harder aan jezelf te werken.
Soms vraagt het juist het tegenovergestelde.
Even stoppen.
Tijdens een retreat gebeurt er iets bijzonders
Niet omdat er spectaculaire dingen gebeuren.
Maar omdat de buitenwereld even zachter wordt.
Geen boodschappenlijstjes.
Geen werkoverleggen.
Geen huishouden.
Geen honderd kleine beslissingen.
En juist dan hoor ik vrouwen vaak zeggen:
“Ik wist eigenlijk niet meer dat ik dit leuk vond.”
Of:
“Ik ben vergeten hoe fijn stilte voelt.”
Niet omdat ze iets nieuws hebben ontdekt.
Maar omdat iets ouds weer ruimte kreeg.
Je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden
Dat hoor je tegenwoordig vaak.
“Vind de beste versie van jezelf.”
Alsof er ergens een perfecte versie op je wacht.
Ik geloof daar niet zo in.
Ik denk dat je niet iemand anders hoeft te worden.
Ik denk dat je laagjes mag afleggen.
Alles wat je bent gaan doen omdat het moest.
Alles wat je bent gaan geloven over wie je zou moeten zijn.
Totdat er weer iets zichtbaar wordt wat er al die tijd al was.
De antwoorden zijn vaak stiller dan je denkt
Ze schreeuwen niet.
Ze komen niet in een flits.
Ze zitten soms in heel gewone momenten.
Een wandeling.
Een diepe zucht.
Een kop thee in stilte.
Een ochtend zonder haast.
Juist wanneer je niet zoekt…
kan er ineens iets helder worden.
Misschien hoef je jezelf niet te zoeken
Misschien hoef je jezelf alleen weer de ruimte te geven.
Ruimte om te voelen.
Om te twijfelen.
Om te rusten.
Om niet meteen ergens een antwoord op te hebben.
Want hoe voller je agenda wordt…
hoe kleiner die ruimte vaak wordt.
En misschien is dat precies waarom zoveel vrouwen na een retreat zeggen:
“Ik voel me weer meer mezelf.”
Niet omdat ze veranderd zijn.
Maar omdat ze eindelijk weer even tijd met zichzelf hebben doorgebracht.
Soms heb je geen nieuwe inzichten nodig.
Maar een plek waar niets van je wordt gevraagd.
Waar je niet hoeft te presteren.
Waar je weer kunt luisteren naar jezelf.
Dat is precies de ruimte die we tijdens de Mindpiece Retreats samen creëren.
