Je kunt jezelf kwijtraken zonder dat je leven instort.
Dat is misschien wel het verraderlijke.
Je gaat gewoon naar je werk.
Doet boodschappen.
Zorgt voor de mensen om je heen.
Spreekt af met vriendinnen.
Regelt wat geregeld moet worden.
Van buitenaf ziet niemand iets bijzonders.
Misschien jijzelf ook niet.
Tot er ergens een moment komt waarop je denkt:
Maar wat wil ík eigenlijk?
En je hebt geen idee.
Niet omdat je niets wilt.
Maar omdat je zo lang bezig bent geweest met alles om je heen, dat je eigen stem steeds zachter is geworden.
Jezelf kwijt zijn voelt niet altijd dramatisch
Soms verwachten we dat je het heel duidelijk merkt wanneer je niet lekker in je vel zit.
Dat je ongelukkig bent.
Veel huilt.
Nergens meer zin in hebt.
Maar zo hoeft het helemaal niet te voelen.
Je kunt ook gewoon doorgaan.
Sterker nog: je kunt een prima leven hebben.
Een fijn gezin.
Werk.
Een huis.
Mensen van wie je houdt.
En toch ergens voelen:
Ik mis mezelf.
Dat kan lastig uit te leggen zijn.
Want wat mis je dan precies?
Misschien mis je niet iets in je leven
Misschien mis je jouw eigen aanwezigheid erin.
Je bent overal.
Maar vooral in functie van iets.
Op je werk ben je degene die dingen oplost.
Thuis degene die onthoudt wat er moet gebeuren.
In je relatie stem je af.
Voor je kinderen zorg je.
Bij vriendinnen luister je.
Je vervult al die rollen misschien met ontzettend veel liefde.
Maar wanneer ben je gewoon jij?
Zonder dat iemand iets van je nodig heeft?
Een van de eerste signalen: je weet vooral wat er moet
Vraag jezelf eens:
Wat moet ik vandaag doen?
Waarschijnlijk weet je dat vrij snel.
En nu:
Waar heb ik vandaag behoefte aan?
Misschien wordt het al lastiger.
Dat vind ik een interessant verschil.
Want wanneer je lang vanuit verantwoordelijkheid leeft, wordt de buitenwereld heel duidelijk.
Je weet wat anderen verwachten.
Wat praktisch is.
Wat verstandig is.
Wat eerst moet.
Maar je eigen behoefte raakt ergens onderaan het lijstje.
Je zegt vaak: “Het maakt mij niet uit”
Waar zullen we eten?
Maakt mij niet uit.
Wat wil jij doen?
Zeg jij maar.
Waar heb je zin in?
Ik vind alles prima.
Natuurlijk hoeft daar niets achter te zitten.
Sommige dingen maken je werkelijk niets uit.
Maar als je dit heel vaak zegt, kun je jezelf eens afvragen:
Maakt het me echt niet uit?
Of ben ik zo gewend om me aan te passen dat ik niet eens meer controleer wat mijn voorkeur is?
Je hoeft geen sterke mening over alles te hebben
Dat is niet het doel.
Je hoeft niet ineens bij iedere restaurantkeuze een persoonlijk manifest te schrijven.
Maar voorkeuren zijn een vorm van contact.
Hier heb ik zin in.
Dit vind ik mooi.
Dit wil ik liever niet.
Hier word ik blij van.
Het zijn kleine manieren waarop jij aanwezig bent in je eigen leven.
Je voelt pas laat dat iets te veel is
Ook dat kan een signaal zijn.
Je gaat door.
En door.
En door.
Tot je ineens helemaal klaar bent.
Je bent geïrriteerd.
Moe.
Overprikkeld.
Je wilt dat iedereen je met rust laat.
Het lijkt alsof dat gevoel uit het niets kwam.
Maar vaak waren er eerder al signalen.
Je had alleen geen tijd om ze op te merken.
Je lichaam praat vaak eerder dan je hoofd
Een gespannen kaak.
Opgetrokken schouders.
Een onrustige buik.
Een zucht.
Minder concentratie.
Geen zin meer om te praten.
Behoefte aan stilte.
Vermoeidheid.
Dat betekent niet dat ieder lichamelijk signaal een diepere emotionele betekenis heeft.
Maar je lichaam geeft wel informatie over hoe het op dat moment met je gaat.
En als je daar nauwelijks aandacht voor hebt, merk je soms pas heel laat dat je iets nodig had.
Je bent veel bezig met wat anderen nodig hebben
Je merkt snel hoe iemand zich voelt.
Of iemand teleurgesteld is.
Of de sfeer verandert.
Of iemand hulp nodig heeft.
Dat kan een prachtige kwaliteit zijn.
Maar het wordt vermoeiend wanneer je aandacht bijna altijd naar buiten gericht staat.
Dan weet je precies wat er bij iedereen speelt…
en moet je bij jezelf veel langer zoeken.
Je voelt je verantwoordelijk voor de sfeer
Iemand is stil.
En jij vraagt je af wat er is.
Iemand kijkt anders.
Je denkt terug aan wat je hebt gezegd.
Iemand is geïrriteerd.
Je probeert het weer gezellig te maken.
Niet omdat iemand je dat letterlijk vraagt.
Je voelt het gewoon.
En voordat je het weet, ben je bezig met iets wat eigenlijk van de ander is.
Jezelf kwijtraken gebeurt vaak heel geleidelijk
Niet op één grote dag.
Het zijn kleine momenten.
Je zegt ja terwijl je liever nee wilde zeggen.
Je stelt iets wat jij leuk vindt nog even uit.
Je past je planning aan.
Je houdt rekening met iemand.
Je kiest voor wat praktisch is.
Nog een keer.
En nog een keer.
Geen van die momenten is op zichzelf enorm.
Maar jarenlang bij elkaar kunnen ze wel iets doen.
Vooral wanneer zorgen vanzelfsprekend voor je is
Je hoeft niet gedwongen te worden om voor anderen te zorgen.
Misschien doe je het graag.
Dat maakt het soms juist moeilijker om te merken wanneer je jezelf overslaat.
Want liefde en jezelf wegcijferen kunnen naast elkaar bestaan.
Je kunt ontzettend veel van iemand houden…
en tegelijkertijd te weinig ruimte voor jezelf overhouden.
Je doet weinig dingen alleen omdat jij er zin in hebt
Wanneer deed je voor het laatst iets wat nergens toe hoefde te leiden?
Niet voor je werk.
Niet voor je gezondheid.
Niet voor de kinderen.
Niet omdat het nuttig was.
Gewoon omdat jij dacht:
Daar heb ik zin in.
Misschien moet je even nadenken.
Dat zegt niet meteen dat er iets mis is.
Maar het is wel een interessante vraag.
Plezier verdwijnt vaak stilletjes
Niet het grote plezier.
Vakanties.
Feestjes.
Etentjes.
Maar de kleine dingen.
Muziek hard aanzetten.
Dansen.
Iets aantrekken waarin je je mooi voelt.
Een uur lezen.
Lang douchen.
In de zon zitten.
Zomaar ergens naartoe rijden.
Dingen die nergens voor nodig zijn.
Als je leven druk wordt, verdwijnen juist die dingen gemakkelijk.
Omdat ze niet noodzakelijk zijn.
Maar misschien heb je juist die dingen nodig om jezelf te voelen
Niet omdat dansen of bloemen kopen dé oplossing is.
Maar omdat plezier iets persoonlijks heeft.
Wat jij lekker vindt.
Waar jij van houdt.
Waar jouw ogen van gaan glimmen.
Wat jou nieuwsgierig maakt.
Dat vertelt iets over jou.
Niet over wat er moet.
Maar over wat er leeft.
Je bent vooral bezig met de volgende stap
Je bent ergens…
maar in gedachten alweer verder.
Tijdens het ontbijt denk je aan werk.
Tijdens werk aan wat je thuis nog moet doen.
Tijdens het avondeten aan morgen.
Op de bank aan je telefoon.
Je bent fysiek overal aanwezig.
Maar je aandacht loopt voortdurend vooruit.
Dan kan het lastig worden om jezelf nog werkelijk te ervaren.
Je lichaam wordt iets wat mee moet
Je staat op.
Kleedt het aan.
Geeft het eten.
Brengt het waar het moet zijn.
Misschien sport je ermee.
Maar wanneer vóél je het?
Niet alleen wanneer iets pijn doet.
Gewoon je lichaam.
Je voeten.
Je buik.
Je adem.
Je huid.
Hoe iets beweegt.
Hoe iets prettig voelt.
Dat klinkt misschien zweveriger dan het is
Je hoeft echt niet de hele dag in diepe verbinding met je bekken door de supermarkt te lopen.
Het gaat om aandacht.
Je kunt onder de douche staan en het water voelen.
Buiten lopen en de lucht op je gezicht merken.
Een paar keer rustig bewegen.
Yoga doen.
Je hand op je buik leggen.
Je lichaam hoeft niet alleen het voertuig te zijn waarmee je je taken uitvoert.
Je vraagt anderen vaak wat zij zouden doen
“Wat zou jij doen?”
“Vind jij dit verstandig?”
“Denk jij dat ik dit moet doen?”
Advies vragen is natuurlijk prima.
Maar soms verzamelen we zoveel meningen dat we onze eigen nauwelijks meer horen.
Je vraagt vijf mensen wat zij denken.
En daarna ben je nog verwarder.
Omdat vijf mensen vijf verschillende levens hebben.
Misschien weet je het antwoord niet meteen
Dat hoeft ook niet.
Dicht bij jezelf zijn betekent niet dat je altijd precies weet wat je wilt.
Dat beeld kunnen we ook loslaten.
Soms weet je het echt niet.
Je kunt twijfelen.
Twee dingen tegelijk willen.
Van gedachten veranderen.
Maar er is verschil tussen twijfelen…
en jezelf niet eens meer meenemen in de beslissing.
Je kunt jezelf ook kwijtraken in persoonlijke ontwikkeling
Dit vind ik een interessante.
Je leest boeken.
Luistert podcasts.
Volgt mensen online.
Doet cursussen.
Werkt aan jezelf.
En overal krijg je ideeën over hoe je zou moeten leven.
Meer grenzen.
Meer rust.
Meer vrouwelijke energie.
Beter reguleren.
Meer voelen.
Minder pleasen.
Voor je het weet heb je van jezelf weer een project gemaakt.
Je hoeft jezelf niet voortdurend te verbeteren om dichter bij jezelf te komen
Soms is het tegenovergestelde nodig.
Minder informatie.
Minder zoeken.
Minder vragen:
Wat moet ik veranderen?
En vaker:
Wat merk ik nu?
Dat is veel eenvoudiger.
En soms ook moeilijker.
Hoe krijg je het contact met jezelf terug?
Niet door morgen een totaal ander leven te beginnen.
Je hoeft niet alles wat je hebt opgebouwd weg te gooien.
Je hoeft niet ineens egoïstisch te worden.
Je hoeft niet wekenlang alleen naar een hut in het bos.
Begin klein.
Heel klein.
Vraag jezelf vaker: wat wil ik?
Niet:
Wat is verstandig?
Niet:
Wat vindt iedereen hiervan?
Niet:
Wat hoort?
Eerst:
Wat wil ik?
Daarna mag je alle praktische informatie erbij halen.
Misschien kun je niet altijd kiezen wat je wilt.
Dat hoort bij het leven.
Maar je kunt wel weten dat er een voorkeur was.
Dat is contact.
Vraag ook: wat wil ik niet?
Soms is dat makkelijker.
Je weet misschien niet precies waar je naartoe wilt.
Maar wel dat iets niet meer klopt.
Dat je niet nóg een jaar zo wilt werken.
Dat je die afspraak eigenlijk niet wilt.
Dat je meer ruimte nodig hebt.
Dat je iets mist.
Ook dat is informatie.
Je hoeft niet meteen het eindpunt te kennen om serieus te nemen dat je huidige plek niet helemaal meer past.
Doe iets zonder iemand mee te nemen
Ga wandelen.
Drink ergens koffie.
Ga naar yoga.
Naar de sauna.
Een museum.
Wat bij jou past.
Niet omdat alleen dingen doen beter is.
Maar omdat je dan even niet hoeft af te stemmen.
Waar wil ik zitten?
Hoe lang wil ik blijven?
Waar heb ik zin in?
Kleine keuzes.
Allemaal van jou.
Laat je telefoon soms thuis of in je tas
Niet als digitale detox.
Niet als nieuwe discipline.
Maar omdat verveling ruimte kan geven.
Als je vijf minuten moet wachten en niet onmiddellijk iets consumeert, komt er ruimte.
Gedachten.
Observaties.
Misschien een idee.
Misschien helemaal niets.
Ook goed.
Je hoeft niet iedere lege seconde dicht te maken.
Kom terug naar je lichaam
Yoga kan daarbij helpen.
Ademwerk kan daarbij helpen.
Dansen.
Wandelen.
Zwemmen.
Alles waarbij je aandacht niet alleen in gedachten zit.
Niet omdat je lichaam altijd het antwoord weet.
Maar omdat jij meer bent dan alleen je gedachten.
Doe weer iets wat vroeger van jou was
Dat kan verrassend veel losmaken.
Waar hield je vroeger van?
Niet per se als kind.
Ook vijf of tien jaar geleden.
Muziek.
Schrijven.
Paardrijden.
Dansen.
Fotografie.
Koken.
Reizen.
Kleding.
De zee.
Wat is onderweg verdwenen?
En mis je het eigenlijk?
Niet alles hoeft terug
Je verandert.
Sommige dingen passen gewoon niet meer.
Maar soms kom je iets tegen en denk je:
O ja.
Dit was ik ook.
Dat vind ik een mooi moment.
Niet omdat je terug moet naar wie je vroeger was.
Maar omdat je delen van jezelf weer tegenkomt.
Oefen met voorkeuren
Begin belachelijk klein als dat nodig is.
Welke thee wil ik?
Waar wil ik zitten?
Welke muziek wil ik horen?
Wil ik eigenlijk mee?
Wil ik nu praten of liever even alleen zijn?
Je hoeft niet iedere voorkeur uit te spreken.
Maar merk hem op.
Je eigen stem wordt niet luider doordat je harder nadenkt
Vaak juist niet.
Je kunt uren proberen te bedenken wat je wilt.
Lijstjes maken.
Voors en tegens.
Scenario’s.
Soms helpt dat.
Maar sommige antwoorden ontstaan pas wanneer je stopt met trekken.
Tijdens een wandeling.
Onder de douche.
Na yoga.
Op vakantie.
Wanneer je hoofd even niet bezig is met het produceren van een antwoord.
Geef jezelf daarom ruimte zonder opdracht
Niet:
“Ik ga vanmiddag twee uur wandelen zodat ik eindelijk weet wat ik met mijn leven wil.”
Dat is alsnog werk.
Ga gewoon wandelen.
Misschien weet je daarna nog steeds niets.
Ook goed.
Contact met jezelf hoeft niet onmiddellijk een resultaat op te leveren.
Jezelf terugvinden betekent niet teruggaan
Dat vind ik belangrijk.
Je hoeft niet de vrouw te worden die je tien jaar geleden was.
Die vrouw had een ander leven.
Andere ervaringen.
Andere verlangens.
Jezelf terugvinden kan juist betekenen dat je ontdekt wie je nú bent.
En misschien ken je haar nog niet zo goed.
Dat kan spannend zijn
Want misschien wil ze andere dingen.
Misschien vindt ze iets niet meer belangrijk wat jarenlang belangrijk was.
Misschien verlangt ze naar meer vrijheid.
Rust.
Creativiteit.
Sensualiteit.
Avontuur.
Alleen zijn.
Een andere manier van werken.
Dat betekent niet dat je alles meteen moet veranderen.
Je mag eerst luisteren.
Je hoeft niet alles wat je voelt uit te voeren
Dat is ook onderdeel van volwassen leven.
Je kunt ergens naar verlangen en besluiten er niets mee te doen.
Je kunt iets niet leuk vinden en het toch doen omdat het belangrijk is.
Contact met jezelf betekent niet dat ieder gevoel de leiding krijgt.
Het betekent dat jouw binnenwereld ook een stem krijgt aan tafel.
Misschien is dát jezelf niet meer verlaten
Niet dat je altijd voor jezelf kiest.
Maar dat je jezelf meeneemt.
Ook wanneer je uiteindelijk voor iemand anders kiest.
Ook wanneer je iets doet waar je geen zin in hebt.
Je weet tenminste:
Dit voel ik.
Dit wil ik.
Dit heb ik nodig.
En van daaruit maak je een keuze.
Je hoeft niet gevonden te worden
Misschien is jezelf terugvinden uiteindelijk ook een gekke uitdrukking.
Alsof je ergens verdwenen bent.
Alsof de echte jij diep verstopt zit en je haar alleen maar hoeft op te graven.
Volgens mij ben je er gewoon.
Onder alle rollen.
Taken.
Verwachtingen.
Meningen.
Gewoontes.
Je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden.
Je mag alleen weer vaker luisteren.
Begin vandaag met één vraag
Niet tien.
Geen journal met 38 prompts.
Gewoon één.
Waar heb ik vandaag behoefte aan?
Misschien is het antwoord rust.
Buitenlucht.
Beweging.
Een gesprek.
Alleen zijn.
Plezier.
Seks.
Slapen.
Niets.
Misschien weet je het niet.
Ook dat mag.
Stel de vraag morgen opnieuw.
Niet om het perfecte antwoord te krijgen.
Maar om jezelf weer mee te laten praten in je eigen leven.
Mindpiece Retreat
Soms merk je pas hoeveel je voortdurend aan het afstemmen bent wanneer je er een paar dagen uit stapt.
Daarom gaat het Mindpiece Retreat voor mij niet over nóg harder aan jezelf werken.
Drie dagen lang hoef je niet degene te zijn die het eten bedenkt, alles plant of voortdurend kijkt wat iemand anders nodig heeft.
Er ontstaat ruimte.
Met Yin Yoga, Slow Flow, verbonden ademhaling, Womb Healing, Sensual Dance en meditatie.
Maar ook met stilte, lekker eten, gesprekken, natuur en momenten waarop helemaal niets hoeft.
Niet om in drie dagen ‘jezelf terug te vinden’.
Maar om genoeg ruimte te maken zodat je jezelf weer iets beter kunt horen.
Het Mindpiece Retreat vindt plaats van 16 t/m 18 oktober 2026 bij De Wierschuur in Noord-Holland.
→ Bekijk het Mindpiece Retreat en het volledige programma.
