Je stapt in de auto.
Het gesprek is voorbij.
De ander is waarschijnlijk alweer bezig met de rest van de dag.
Maar jij niet.
Bij jou begint het gesprek eigenlijk opnieuw.
Alleen nu in je hoofd.
Je hoort jezelf weer praten.
Je hoort de ander reageren.
Je denkt ineens:
“Waarom zei ik dat eigenlijk?”
“Kwam dat wel goed over?”
“Had ik beter iets anders kunnen zeggen?”
En binnen een paar minuten heb je hetzelfde gesprek al drie keer opnieuw gevoerd.
Met drie verschillende eindes.
Achteraf weet je ineens precies wat je had willen zeggen
Dat vind ik altijd zo bijzonder.
Op het moment zelf doe je gewoon wat je kunt.
Je reageert.
Je praat.
Je bent aanwezig.
Maar achteraf lijkt je hoofd ineens alle antwoorden te hebben.
Dan weet je precies welke zin mooier was geweest.
Welke reactie sterker was geweest.
Wat je anders had moeten doen.
Alsof je hoofd achteraf nog probeert om iets te repareren.
Vaak gaat het niet eens om dat gesprek
Dat is iets wat ik vaak terug zie.
We denken dat het gaat over die ene opmerking.
Die ene blik.
Dat ene moment.
Maar meestal raakt het iets diepers.
De vraag:
Heb ik het goed gedaan?
Vinden ze me nog aardig?
Heb ik iemand teleurgesteld?
Was ik teveel?
Was ik niet genoeg?
En ineens gaat het gesprek niet meer over de ander.
Maar over jou.
De behoefte om alles goed te doen
Veel vrouwen zijn ontzettend goed geworden in afstemmen.
Ze voelen snel hoe iemand kijkt.
Hoe iemand reageert.
Of de sfeer verandert.
Dat is een mooie kwaliteit.
Maar het kan ook vermoeiend worden.
Want wanneer je altijd bezig bent met hoe iets ontvangen wordt, ben je nooit helemaal vrij.
Dan blijf je jezelf controleren.
Zelfs wanneer het moment allang voorbij is.
Je hoofd zoekt zekerheid die er niet altijd komt
Dat is misschien het lastigste.
Je kunt een gesprek honderd keer opnieuw afspelen.
Maar je krijgt nooit volledige zekerheid.
Je weet nooit precies wat iemand dacht.
Of hoe iets overkwam.
Of wat er was gebeurd als je iets anders had gezegd.
Je zoekt rust door meer na te denken.
Maar vaak brengt juist dat meer onrust.
Wat als je jezelf mag geloven?
Misschien hoef je niet ieder woord opnieuw te bekijken.
Niet ieder moment terug te halen.
Niet jezelf continu te beoordelen.
Misschien mag je vertrouwen dat de versie van jou in dat moment deed wat ze kon.
Met de informatie.
De energie.
En het gevoel dat er toen was.
Een kleine oefening
Wanneer je merkt dat je een gesprek opnieuw blijft voeren, vraag jezelf eens:
Ben ik iets aan het oplossen?
Of ben ik mezelf aan het beoordelen?
Dat verschil voel je vaak meteen.
Want soms zoeken we geen antwoord.
We zoeken geruststelling.
Sommige gesprekken mogen gewoon klaar zijn
Niet alles hoeft opnieuw bekeken.
Niet iedere stilte betekent iets.
Niet iedere reactie heeft een verborgen boodschap.
Niet ieder woord hoeft perfect gekozen.
Soms was een gesprek gewoon een gesprek.
Een moment.
Een uitwisseling.
En mag het daarna voorbij zijn.
Misschien is rust in je hoofd niet dat je nooit meer nadenkt.
Misschien ontstaat rust wanneer je jezelf niet meer steeds opnieuw hoeft te controleren.
Wanneer je jezelf iets meer vertrouwt.
Ook achteraf.
Merk je dat je veel leeft vanuit analyseren en aanpassen?
In mijn meditaties, ademwerk en online trajecten onderzoeken we hoe je uit het constante denken zakt en weer leert luisteren naar wat je lichaam eigenlijk al weet.
Niet door jezelf te veranderen.
Maar door jezelf minder vaak te verlaten.
