“Nog even.”
Het zijn maar twee woorden.
En toch kunnen ze jaren van je leven bepalen.
Nog even deze drukke periode.
Nog even wachten tot de vakantie.
Nog even de kinderen wat ouder.
Nog even dit project afronden.
Nog even.
En voor je het weet, zijn er maanden voorbij.
Soms zelfs jaren.
Volhouden voelt als iets om trots op te zijn
We krijgen er vaak complimenten voor.
“Wat knap dat je alles combineert.”
“Jij blijft altijd zo rustig.”
“Ik weet niet hoe je het doet.”
En ergens doet dat iets.
Het bevestigt dat doorgaan de juiste keuze is.
Dat sterk zijn iets is om trots op te zijn.
Maar niemand vraagt hoeveel energie het kost.
Je grens verschuift ongemerkt
Het bijzondere aan grenzen is dat ze niet ineens verdwijnen.
Ze schuiven op.
Heel langzaam.
Waar je vroeger moe van werd, doe je nu gewoon.
Waar je vroeger nee tegen zei, zeg je nu ja op.
Je raakt gewend aan een vol hoofd.
Aan weinig rust.
Aan altijd ‘aan’ staan.
Totdat je niet meer weet hoe ontspannen eigenlijk voelt.
Je lichaam probeert je al langer iets te vertellen
Niet met grote woorden.
Maar met kleine signalen.
Je slaapt lichter.
Je vergeet meer.
Je hebt minder geduld.
Je raakt sneller overprikkeld.
Je voelt minder enthousiasme voor dingen waar je vroeger blij van werd.
Vaak denken we dat het vanzelf weer overgaat.
Maar wat als je lichaam juist vraagt om aandacht?
Sterk zijn betekent niet dat je nooit stopt
Dat is misschien wel de grootste misvatting.
We denken dat kracht betekent dat je blijft doorgaan.
Maar soms vraagt kracht juist iets anders.
Toegeven dat je moe bent.
Een afspraak afzeggen.
Een weekend voor jezelf plannen.
Hulp aannemen.
Niet omdat je het niet aankunt.
Maar omdat je jezelf serieus neemt.
Je hoeft niet te wachten op een kantelpunt
Ik gun iedere vrouw dat ze eerder luistert.
Niet pas wanneer haar lichaam de rem erop zet.
Niet pas wanneer de energie helemaal op is.
Maar op het moment dat er vanbinnen een stemmetje zegt:
“Zo wil ik eigenlijk niet verder.”
Dat stemmetje verdient aandacht.
Niet later.
Nu.
Een retreat is geen beloning
Veel vrouwen zien een retreat als iets wat ze eerst moeten verdienen.
Als alles af is.
Als iedereen geholpen is.
Als er eindelijk tijd overblijft.
Maar wat als een retreat geen beloning is?
Wat als het juist de plek is waar je weer energie opdoet om verder te kunnen?
Dat is iets heel anders.
Misschien hoef je vandaag niet vol te houden
Misschien hoef je jezelf vandaag niet te bewijzen.
Misschien hoef je niet nog een week te wachten.
Of nog een maand.
Misschien mag je gewoon eerlijk zijn.
Eerlijk over hoe het écht met je gaat.
Want juist daar begint vaak de verandering.
Niet bij nóg harder je best doen.
Maar bij het moment waarop je stopt met doen alsof alles wel gaat.
Voel je dat je al te lang alleen maar aan het volhouden bent?
De Mindpiece Retreats zijn er voor vrouwen die verlangen naar rust voordat hun lichaam hen dwingt om stil te staan.
Soms begint herstel niet met een grote beslissing.
Maar met jezelf eindelijk serieus nemen.
