Je zit in een restaurant en iemand vraagt:
“Waar heb jij zin in?”
“Maakt mij niet uit. Kies jij maar.”
Je hebt eigenlijk behoefte aan een avond thuis, maar een vriendin vraagt of je meegaat.
“Ja hoor, gezellig.”
Je bent moe, maar iemand heeft hulp nodig.
Dus je gaat.
Je partner vraagt wat jij wilt doen in het weekend.
En voordat je überhaupt bij jezelf hebt gevoeld, denk je al:
Wat zou hij leuk vinden?
Dat soort momenten lijken klein.
En rekening houden met andere mensen is natuurlijk helemaal niet verkeerd.
Het wordt alleen interessant wanneer je automatisch rekening houdt met iedereen…
behalve met jezelf.
Rekening houden met anderen is een mooie eigenschap
Laten we daar beginnen.
We hoeven niet allemaal alleen nog maar te doen waar we zelf zin in hebben.
Je leeft met andere mensen.
Je houdt van ze.
Dus natuurlijk pas je je soms aan.
Je gaat mee naar iets waar je zelf niet zoveel mee hebt omdat het voor je partner belangrijk is.
Je helpt een vriendin terwijl je eigenlijk een rustige middag had gepland.
Je kiest een restaurant waar je kinderen ook iets lusten.
Dat is verbinding.
Liefde vraagt soms dat je rekening houdt met elkaar.
Het probleem is niet dat je dat doet.
De vraag is:
sta jij zelf ook op het lijstje van mensen met wie je rekening houdt?
Want bij sommige vrouwen gaat het automatisch
Je komt ergens binnen en merkt meteen de sfeer.
Wie voelt zich ongemakkelijk?
Wie heeft iets nodig?
Is iedereen oké?
Je denkt vooruit.
Als we dit doen, vindt diegene dat misschien vervelend.
Als ik dit zeg, komt het misschien verkeerd over.
Als ik nee zeg, stel ik iemand teleur.
Je bent al drie stappen verder voordat iemand überhaupt iets heeft gevraagd.
Misschien noem je jezelf gewoon zorgzaam
En dat ben je waarschijnlijk ook.
Maar zorgzaamheid en jezelf aanpassen kunnen behoorlijk dicht bij elkaar liggen.
Het verschil zit vaak niet in wat je doet.
Maar in hoeveel keuze je ervaart.
Je kunt voor iemand koken omdat je daar zin in hebt.
Of omdat je vindt dat jij verantwoordelijk bent voor het eten.
Van buiten ziet het er precies hetzelfde uit.
Van binnen kan het totaal anders voelen.
Soms merk je het pas wanneer je níét voor iemand zorgt
Je besluit een keer niet te helpen.
En daar komt het.
Schuldgevoel.
Je zegt nee tegen een afspraak.
En denkt er de rest van de dag over na.
Je kiest iets wat jij wilt.
En meteen vraag je je af of de ander dat wel leuk vindt.
Dat laat vaak zien hoe vanzelfsprekend het is geworden om anderen mee te nemen in bijna iedere keuze.
Waar komt dat vandaan?
Daar bestaat niet één antwoord op.
Misschien ben je gewoon iemand die veel oog heeft voor anderen.
Misschien heb je geleerd dat rekening houden met mensen belangrijk is.
Misschien was harmonie thuis vroeger belangrijk.
Misschien merkte je al jong stemmingen op.
Of werd je gewaardeerd wanneer je makkelijk, behulpzaam of zelfstandig was.
Misschien is het simpelweg een patroon dat door de jaren heen steeds sterker is geworden.
Je hoeft niet altijd precies te weten waar het vandaan komt om te merken:
Ik doe dit wel heel vaak.
Je kunt heel goed worden in aanvoelen wat anderen willen
Zo goed dat het sneller gaat dan voelen wat jij wilt.
Dat vind ik een belangrijk verschil.
Iemand vraagt:
“Waar zullen we naartoe gaan?”
En je hoofd scant onmiddellijk:
Waar houdt zij van?
Wat is praktisch?
Wat vindt mijn partner?
Wat kost het?
Wat is makkelijk voor iedereen?
Allemaal nuttige informatie.
Alleen één vraag ontbreekt:
Waar heb ík eigenlijk zin in?
Je eigen voorkeur komt vaak pas als laatste
Als er daarna nog ruimte voor is.
En soms heb je jezelf al zo vaak aangepast dat je werkelijk niet meer weet wat je voorkeur was.
“Mij maakt het echt niet uit.”
Misschien.
Maar probeer eens een paar seconden langer te wachten.
Wat zou je kiezen als je alleen was?
Dat is een interessante vraag.
Niet omdat jouw voorkeur altijd moet winnen
Dat is niet het doel.
Je kunt heel goed weten wat jij wilt en tóch iets anders kiezen.
Omdat je rekening wilt houden met iemand.
Het verschil is dat je jezelf dan niet overslaat.
Je denkt:
Ik had eigenlijk zin in Italiaans, maar zij wil heel graag sushi. Prima, laten we sushi doen.
Dat is iets anders dan niet eens meer voelen waar jij zin in had.
Jezelf meenemen is niet hetzelfde als altijd voor jezelf kiezen
Dat vind ik misschien wel de kern.
Voor jezelf kiezen wordt soms gebracht alsof je voortaan je eigen behoefte boven alles moet zetten.
Maar zo werkt een leven met andere mensen niet.
Soms kies je voor je kind.
Soms voor je partner.
Soms voor je werk.
Soms voor een vriendin.
En soms voor jezelf.
Het gaat er niet om dat jij altijd op één staat.
Het gaat erom dat jij niet standaard op de laatste plaats staat.
Misschien ben je bang om lastig te zijn
Dat kan heel subtiel zijn.
Je wilt geen gedoe.
Dus je past je aan.
Je wilt niemand teleurstellen.
Dus je zegt ja.
Je wilt de sfeer goed houden.
Dus je zegt niet wat je werkelijk vindt.
Je wilt niet egoïstisch zijn.
Dus je doet het toch.
En iedere afzonderlijke keuze lijkt klein.
Maar bij elkaar kan er een patroon ontstaan waarin jij steeds minder ruimte inneemt.
“Ik ben makkelijk”
Dat klinkt positief.
En het kan ook positief zijn.
Maar soms zit er iets onder.
Ik heb weinig nodig.
Ik vind alles prima.
Maak je om mij maar geen zorgen.
Ik red mezelf wel.
Misschien heb je daar zelfs trots uit gehaald.
Maar wat gebeurt er als je wél iets nodig hebt?
Kun je dat dan zeggen?
Behoeften maken je niet moeilijk
Je kunt behoefte hebben aan rust.
Aandacht.
Alleen zijn.
Hulp.
Aanraking.
Duidelijkheid.
Tijd.
Dat betekent niet automatisch dat iemand anders daarin moet voorzien.
Maar jij mag wel weten dat de behoefte er is.
Dat is al een belangrijk verschil.
Want wat je niet erkent, kun je ook niet communiceren
Als jij pas merkt dat je rust nodig hebt wanneer je volledig uitgeput bent, is het lastig om eerder een grens aan te geven.
Als je pas merkt dat je iets vervelend vindt wanneer je ontzettend geïrriteerd bent, is er al veel gebeurd.
Daarom begint voor jezelf zorgen niet bij harder nee zeggen.
Het begint vaak veel eerder.
Bij voelen.
Wat gebeurt er in mij?
Dat is een vraag die je gedurende een dag vaker kunt stellen.
Niet voortdurend.
Je hoeft niet van ieder moment een zelfonderzoek te maken.
Maar bijvoorbeeld wanneer iemand iets van je vraagt.
Voordat je automatisch ja zegt:
Wat gebeurt er eigenlijk bij mij?
Heb ik hier ruimte voor?
Wil ik dit?
Voelt het prima?
Voel ik weerstand?
Dat kost misschien vijf seconden.
Je hoeft niet meteen antwoord te geven
Dit is zo’n simpele manier om ruimte terug te pakken.
“Ik kijk even en laat het je weten.”
Meer niet.
Je hoeft niet bij iedere vraag onmiddellijk beschikbaar te zijn.
Die kleine pauze kan genoeg zijn om van automatisch aanpassen naar bewust kiezen te gaan.
Zeker als je heel snel ja zegt
Misschien ken je dit.
Je zegt ja.
Het gesprek is voorbij.
En vijf minuten later denk je:
Waarom heb ik dit eigenlijk afgesproken?
Dan was je antwoord sneller dan je gevoel.
Dat gebeurt.
De volgende keer kun je proberen iets meer tijd ertussen te zetten.
Let eens op hoe vaak je jezelf uitlegt
Ook interessant.
Je zegt nee.
Maar een simpel nee voelt niet voldoende.
Dus:
“Ik kan helaas niet, want ik heb deze week al zoveel gewerkt en morgen moet ik vroeg op en mijn dochter heeft ook nog…”
Je bouwt een complete verdediging.
Alsof je grens pas geldig wordt wanneer de ander hem redelijk vindt.
Soms mag “dat lukt me niet” genoeg zijn
Niet altijd.
In sommige situaties is uitleg logisch.
Maar je hoeft niet iedere persoonlijke keuze voor een denkbeeldige jury te verdedigen.
Je mag ergens geen ruimte voor hebben.
Ook wanneer iemand anders denkt dat het best zou kunnen.
Teleurstelling is niet hetzelfde als afwijzing
Dit is voor veel mensen een lastige.
Iemand kan teleurgesteld zijn in jouw antwoord.
En nog steeds van je houden.
Je vriendin kan het jammer vinden dat je niet meegaat.
Je partner kan liever iets anders hebben gewild.
Je collega kan balen dat jij iets niet oppakt.
Dat gevoel mag bij hen bestaan.
Je hoeft niet iedere teleurstelling onmiddellijk op te lossen.
Dat is misschien precies wat rekening houden met anderen soms ingewikkeld maakt
Je voelt hun reactie.
En wilt die meteen zachter maken.
Dus trek je je grens terug.
“Nou vooruit dan.”
En daar is iedereen weer tevreden.
Behalve misschien jij.
Je kunt iemand liefhebben en toch iets kiezen wat diegene niet leuk vindt
Dat is volwassen verbinding.
Niet voortdurend dezelfde behoefte hebben.
Niet elkaar altijd tevreden houden.
Maar verschil kunnen verdragen.
Jij wilt dit.
Ik wil dat.
En onze relatie hoeft daar niet meteen van kapot.
Misschien heb je geleerd dat harmonie hetzelfde is als veiligheid
Dan kan verschil behoorlijk ongemakkelijk voelen.
Een gespannen sfeer.
Iemand die even stil is.
Een gezicht dat verandert.
Je merkt het meteen.
En automatisch wil je herstellen.
Dat kan zo snel gaan dat je niet eens doorhebt dat je het doet.
Maar niet iedere stilte is jouw verantwoordelijkheid
Niet iedere emotie van iemand anders vraagt om actie van jou.
Iemand mag teleurgesteld zijn.
Boos.
Moe.
Stil.
Geïrriteerd.
Je kunt betrokken zijn zonder het gevoel over te nemen als jouw taak.
Dat verschil kan enorm veel ruimte geven.
Je bent niet verantwoordelijk voor ieders geluk
Dat klinkt heel logisch wanneer je het leest.
Maar probeer het eens werkelijk te leven.
Je organiseert een weekend en iemand vindt iets niet leuk.
Je kiest voor jezelf en iemand baalt.
Je zegt nee en iemand moet iets anders regelen.
Kun je dat laten bestaan?
Of begint er onmiddellijk iets in jou te werken?
Rekening houden met anderen kan ook een manier zijn om controle te houden
Niet bewust.
Maar als jij vooruitdenkt, voorkomt, oplost en aanpast, verklein je de kans op gedoe.
Iedereen tevreden.
Sfeer goed.
Geen conflict.
Dat geeft rust.
Alleen kost het ontzettend veel energie om voortdurend de emotionele verkeersleider van je omgeving te zijn.
Je mag mensen ook zelf laten aangeven wat ze nodig hebben
Je hoeft niet altijd vooruit te denken.
Misschien is die ander prima in staat om te zeggen:
“Dit vind ik niet fijn.”
“Kun je me helpen?”
“Ik heb iets anders nodig.”
Je hoeft niet iedere mogelijke behoefte alvast op te lossen voordat hij uitgesproken is.
Probeer eens niet in te vullen
Dit kan een mooie oefening zijn.
Je denkt:
Als ik dit doe, vindt zij dat vast vervelend.
Stop.
Weet je dat?
Heeft ze dat gezegd?
Of probeer jij een mogelijke reactie alvast te voorkomen?
Dat onderscheid is belangrijk.
Soms zijn we aan het reageren op iets wat nog helemaal niet gebeurd is
Je zegt geen nee omdat iemand misschien teleurgesteld raakt.
Je stelt iets niet voor omdat je partner het misschien niet leuk vindt.
Je vraagt niet om hulp omdat iemand misschien denkt dat je lastig bent.
Je houdt dus rekening met een reactie die alleen nog in jouw hoofd bestaat.
Dat kan je wereld behoorlijk klein maken.
Oefen met kleine voorkeuren
Je hoeft niet te beginnen met enorme grenzen.
Zeg gewoon eens wat je wilt eten.
Waar je wilt zitten.
Welke film je wilt zien.
Waar je naartoe wilt.
Niet:
“Mij maakt het niet uit.”
Maar:
“Ik heb eigenlijk hier zin in.”
De ander mag daarna nog steeds iets anders willen.
Maar jij bent tenminste in het gesprek aanwezig.
Oefen ook met ontvangen
Als je veel rekening houdt met anderen, ben je waarschijnlijk gewend om te geven.
Laat iemand anders eens kiezen voor jouw gemak.
Laat iemand iets voor je meenemen.
Laat je partner koken.
Neem hulp aan.
Niet onmiddellijk compenseren.
Gewoon ontvangen.
Merk op wat dat met je doet
Voelt het fijn?
Ongemakkelijk?
Krijg je de neiging om meteen iets terug te doen?
Denk je:
Ik kan het zelf wel.
Interessant.
Je hoeft er niets van te vinden.
Alleen merken.
Grenzen hoeven je niet minder liefdevol te maken
Eigenlijk kunnen ze relaties juist eerlijker maken.
Want een ja dat werkelijk ja is voelt anders dan een ja waar onderhuids irritatie onder zit.
Als je voortdurend over jezelf heen gaat, komt dat er vaak ergens uit.
Kortaf.
Moe.
Afstandelijk.
Boos om iets kleins.
Dan lijkt de grens ineens heel groot.
Terwijl hij misschien veel eerder zacht aangegeven had kunnen worden.
Een nee kan dus juist zorgzaam zijn
Voor jezelf.
Maar soms ook voor de relatie.
Omdat de ander weet waar hij of zij aan toe is.
Omdat jij niet iets geeft wat je eigenlijk niet wilde geven.
Omdat er minder stille verwachtingen ontstaan.
Dat is niet egoïstisch.
Dat is duidelijk.
Je hoeft niet van de ene uiterste naar de andere te gaan
Als je jezelf jarenlang hebt aangepast, hoef je niet vanaf morgen te denken:
Iedereen zoekt het maar uit.
Dat is niet nodig.
Je mag nog steeds zorgzaam zijn.
Betrokken.
Liefdevol.
Behulpzaam.
Het enige verschil is dat je jezelf óók begint mee te rekenen.
Stel jezelf daarom eens dezelfde vraag die je anderen stelt
Hoe gaat het met je?
Wat heb je nodig?
Waar heb je zin in?
Wat zou fijn zijn?
Waar heb je geen ruimte voor?
Je hoeft niet op ieder antwoord actie te ondernemen.
Maar luister eens.
Misschien ontdek je dat je helemaal niet minder voor anderen wilt doen
Je wilt het alleen minder automatisch doen.
Dat is een groot verschil.
Je wilt geven omdat je wilt geven.
Niet omdat je bang bent voor wat er gebeurt wanneer je het niet doet.
Je wilt rekening houden met iemand vanuit liefde.
Niet vanuit schuldgevoel.
Dan blijft zorgzaamheid iets moois.
Voor jezelf kiezen hoeft niemand anders kleiner te maken
Er is ruimte voor beide.
Jouw behoefte.
En die van de ander.
Soms wint die van jou.
Soms die van de ander.
Soms zoeken jullie iets ertussenin.
Dat is relatie.
Maar als jouw behoefte nooit wordt uitgesproken, valt er ook niets af te stemmen.
Misschien begint voor jezelf kiezen dus niet met nee zeggen
Maar met jezelf weer horen.
Voordat je antwoordt.
Voordat je je aanpast.
Voordat je oplost.
Heel even:
En ik?
Niet:
Ik eerst.
Maar:
Ik ook.
Dat zijn twee totaal verschillende dingen.
The Return Method™
Dit is precies één van de bewegingen binnen The Return Method™.
Niet leren om harder te worden.
Niet overal grenzen omheen zetten.
En ook niet stoppen met zorgen voor de mensen van wie je houdt.
Maar onderzoeken waarom je zo gemakkelijk naar buiten beweegt en jezelf onderweg soms vergeet.
Waarom je automatisch aanvoelt wat een ander nodig heeft.
Waarom nee zeggen ongemakkelijk kan voelen.
Waarom ontvangen soms moeilijker is dan geven.
En hoe je weer leert voelen:
Wat gebeurt er eigenlijk bij mij?
Binnen The Return Method™ werken we via lichaam, regulatie, oude overlevingspatronen, womb wisdom, sensualiteit en relaties aan een andere manier van verbinden.
Niet door minder rekening te houden met iedereen.
Maar door eindelijk één vrouw aan dat rijtje toe te voegen.
Jezelf.
→ Ontdek The Return Method™ en leer jezelf weer meenemen in de keuzes die je iedere dag maakt.
