Het gebeurt soms zonder dat je het doorhebt.
Je zit ergens.
Met je gezin.
Met een vriendin.
Tijdens een mooi moment.
Alles waar je ooit naar verlangde, is eigenlijk gewoon hier.
En toch ben jij alweer ergens anders.
In morgen.
In volgende week.
Bij wat er straks nog moet gebeuren.
Je lichaam is aanwezig.
Maar je hoofd is alvast vertrokken.
Altijd één stap vooruit
Ik herken het zo goed bij vrouwen.
Ze zijn ontzettend goed voorbereid.
Ze vergeten bijna niets.
Ze denken overal aan.
Ze zien dingen aankomen voordat anderen ze zien.
En vaak krijgen ze daar complimenten voor.
“Wat fijn dat jij daaraan denkt.”
“Jij hebt alles altijd zo goed geregeld.”
Maar niemand ziet hoeveel energie het kost om continu vooruit te leven.
Je mist niet de grote momenten
Dat is het gekke.
Vaak zijn we er wel bij.
De vakanties.
De verjaardagen.
De mooie gesprekken.
Maar ergens is er altijd nog een stukje aandacht ergens anders.
Een deel dat alvast bezig is met:
Hoe laat moeten we weg?
Hebben we alles geregeld?
Wat moet er daarna?
Wat komt morgen?
Vooruitdenken lijkt verantwoordelijkheid
En soms is het dat ook.
We moeten plannen.
We moeten dingen onthouden.
Een leven vraagt organisatie.
Maar er is een verschil tussen plannen wanneer het nodig is…
en leven alsof je altijd voorbereid moet zijn.
Wanneer rust onwennig voelt
Ik zie het vaak gebeuren.
Op retreats.
Tijdens yoga.
Wanneer er ineens niets hoeft.
Geen telefoon.
Geen planning.
Geen volgende taak.
Dan zou je denken dat ontspanning meteen komt.
Maar vaak gebeurt eerst het tegenovergestelde.
Onrust.
Gedachten.
Het gevoel iets te moeten doen.
Omdat stilstaan iets is geworden waar we bijna aan moeten wennen.
Je hoofd zoekt steeds de volgende stap
We leven in een wereld die daarop gericht is.
Wat wil je bereiken?
Wat is je volgende doel?
Wat moet beter?
Wat komt hierna?
Maar bijna niemand vraagt:
Ben je eigenlijk aanwezig bij wat er nu al is?
De momenten waar je later naar terugverlangt
Dat vind ik zelf altijd een bijzondere gedachte.
Hoe vaak verlangen we later terug naar momenten waar we op dat moment niet helemaal bij waren?
De gewone ochtend.
Een knuffel.
Samen eten.
De zon door het raam.
Een gesprek zonder haast.
Niet groots.
Maar vaak precies de dingen die het leven maken.
Je hoeft niet te stoppen met nadenken
Dat kan ook niet.
Je hoofd denkt.
Dat hoort erbij.
Maar misschien mag je vaker merken wanneer je vertrokken bent.
En jezelf terugbrengen.
Niet streng.
Gewoon:
Hier ben ik.
Dit gebeurt nu.
Eén moment tegelijk
Misschien hoeft je hele leven niet rustiger.
Misschien begint het kleiner.
Je koffie echt proeven.
Luisteren zonder ondertussen een antwoord te bedenken.
Wandelen zonder ergens aan te komen.
Een ademhaling voelen.
Eén moment waarop je nergens anders hoeft te zijn dan hier.
Misschien hoef je niet altijd klaar te staan voor straks
Misschien mag je jezelf eraan herinneren:
Niet alles hoeft voorbereid.
Niet alles hoeft gecontroleerd.
Niet alles hoeft alvast opgelost.
Sommige momenten vragen alleen om geleefd te worden terwijl ze er zijn.
Want straks komt vanzelf.
Maar dit moment maar één keer.
Merk je dat je vaak leeft vanuit de volgende stap?
Tijdens mijn yoga, ademwerk en retreats ontstaat ruimte om uit de snelheid van de dag te stappen.
Niet om alles stil te zetten.
Maar om weer te voelen wat er gebeurt wanneer je niet steeds vooruit hoeft.
