Ik vind het bijzonder hoe snel we iets proberen te begrijpen.
Er gebeurt iets.
Een gevoel.
Een reactie.
Een spanning in je lichaam.
En bijna automatisch gaat je hoofd aan.
Waarom voel ik dit?
Waar komt dit vandaan?
Hoe los ik dit op?
Wat moet ik hiermee?
Nog voordat je eigenlijk hebt gevoeld wat er gebeurt, probeer je het al te verklaren.
We hebben geleerd om slim met gevoelens om te gaan
En dat klinkt misschien gek.
Maar veel vrouwen zijn ontzettend goed geworden in voelen begrijpen.
Ze kunnen precies vertellen waarom ze iets voelen.
Waar het vandaan komt.
Welke patronen erbij horen.
Wat de oorzaak misschien is.
Ze hebben boeken gelezen.
Podcasts geluisterd.
Aan zichzelf gewerkt.
En toch blijft er iets hetzelfde.
Omdat begrijpen niet altijd hetzelfde is als voelen.
Je kunt over verdriet praten zonder het echt te voelen
Dat zie ik vaak.
En misschien herken je het.
Je vertelt iets wat eigenlijk heel veel met je doet.
Maar je vertelt het rustig.
Bijna alsof het over iemand anders gaat.
Je kunt precies uitleggen waarom iets pijn deed.
Waarom je zo geworden bent.
Waarom je reageert zoals je reageert.
Maar ergens blijft er afstand.
Alsof je hoofd tussen jou en het gevoel blijft staan.
Je hoofd heeft je geholpen
Daarom geloof ik ook niet dat we boos moeten zijn op ons hoofd.
Denken kan bescherming zijn.
Analyseren kan veiligheid geven.
Begrijpen kan ervoor zorgen dat iets minder overweldigend voelt.
Misschien was dat ooit precies wat je nodig had.
Een manier om door te gaan.
Een manier om overeind te blijven.
Maar niet alles kan opgelost worden
Dat is soms frustrerend.
Want we zijn gewend om iets te doen.
Een probleem vraagt een oplossing.
Een vraag vraagt een antwoord.
Maar gevoelens werken anders.
Verdriet vraagt niet altijd een oplossing.
Boosheid vraagt niet altijd een verklaring.
Angst vraagt niet altijd een plan.
Soms vraagt iets alleen maar om gevoeld te worden.
Je lichaam vertelt een ander verhaal
Je hoofd kan zeggen:
“Het gaat prima.”
“Het is al lang geleden.”
“Zo erg was het niet.”
Maar je lichaam kan iets anders laten zien.
Een adem die hoog blijft.
Schouders die gespannen zijn.
Een buik die zich inhoudt.
Een brok in je keel.
Je lichaam bewaart soms verhalen waar je hoofd allang klaar mee dacht te zijn.
Altijd denken houdt je bezig
En bezig blijven kan veilig voelen.
Want wanneer je denkt, hoef je niet stil te vallen.
Niet te zakken.
Niet te voelen wat misschien onder de oppervlakte ligt.
Daarom voelt vertragen soms juist onrustig.
Niet omdat rust verkeerd is.
Maar omdat er eindelijk ruimte ontstaat.
De vraag verandert
Niet:
Waarom voel ik dit?
Maar:
Waar voel ik dit?
Niet:
Hoe kom ik hiervan af?
Maar:
Kan ik hier even bij blijven?
Dat zijn kleine verschillen.
Maar ze brengen je van je hoofd terug naar je lichaam.
Je hoeft je hoofd niet uit te zetten
Je hoofd hoort erbij.
Je gedachten horen erbij.
Maar misschien hoeft je hoofd niet altijd degene te zijn die voorop loopt.
Misschien mag je lichaam ook iets vertellen.
Misschien zit er wijsheid in een gevoel voordat je precies begrijpt waarom het er is.
Soms weet je lichaam het eerder
Nog voordat je de woorden hebt.
Nog voordat je de verklaring hebt.
Nog voordat je alles begrijpt.
Misschien is de vraag niet altijd:
Wat denk ik hierover?
Maar:
Wat voel ik eigenlijk?
En durf ik daar even naar te luisteren?
Voel je dat je veel begrijpt, maar toch steeds in dezelfde patronen blijft terugkomen?
In mijn online traject The Return Method werken we niet alleen met inzichten.
We werken via het lichaam.
Met adem, bewustwording en oefeningen die je helpen om niet alleen te weten, maar ook te ervaren.
Want verandering ontstaat niet alleen door begrijpen.
Maar door opnieuw contact te maken met wat je voelt.
