Soms zie ik het al voordat iemand iets heeft gezegd.
Ze stapt binnen.
Glimlacht vriendelijk.
Zegt dat het goed gaat.
En ondertussen zie ik iemand die al heel lang aan het dragen is.
Niet één groot probleem.
Maar honderd kleine dingen.
De agenda.
Het huishouden.
Het werk.
De kinderen.
De verjaardag die nog geregeld moet worden.
De boodschappen.
Dat gesprek waar ze nog over nadenkt.
En ergens tussendoor probeert ze ook nog een beetje voor zichzelf te zorgen.
Dragen wordt ongemerkt normaal
Dat is misschien wel het verraderlijke.
Je merkt niet wanneer het begint.
Je doet gewoon wat nodig is.
Vandaag.
Morgen.
Volgende week.
En voor je het weet, is het vanzelfsprekend geworden dat jij degene bent die overal aan denkt.
Niet omdat iemand dat van je vraagt.
Maar omdat jij het altijd al deed.
Niemand ziet wat je allemaal onthoudt
Vaak kijken we alleen naar wat iemand doet.
Maar een groot deel van de belasting is onzichtbaar.
Jij weet wanneer de tandartsafspraak is.
Je denkt aan het cadeau voor een verjaardag.
Je merkt dat de voorraadkast bijna leeg is.
Je voelt aan dat iemand niet lekker in zijn vel zit.
Je houdt alles draaiende.
En dat kost energie.
Meer dan de meeste mensen beseffen.
Sterk zijn is niet hetzelfde als alles alleen doen
Dat hebben veel vrouwen ooit geleerd.
Dat je het zelf moet kunnen.
Dat hulp vragen lastig is.
Dat je niemand tot last wilt zijn.
Maar waarom eigenlijk?
Waarom vinden we het zo vanzelfsprekend om altijd beschikbaar te zijn voor anderen…
en zo moeilijk om zelf iets te ontvangen?
Een retreat laat iets bijzonders zien
Tijdens een retreat hoef je niets te organiseren.
Je hoeft niet te bedenken wat er gegeten wordt.
Je hoeft niet op de tijd te letten.
Je hoeft niet degene te zijn die alles overziet.
En juist dat voelt voor sommige vrouwen in het begin vreemd.
Alsof ze iets vergeten.
Alsof ze eigenlijk zouden moeten opstaan om iets te doen.
Totdat langzaam het besef komt:
Ik hoef het deze keer niet te dragen.
Je bent niet verantwoordelijk voor alles
Dat klinkt logisch.
Maar voel die zin eens echt.
Je bent niet verantwoordelijk voor ieders geluk.
Niet voor ieders stemming.
Niet voor het oplossen van ieder probleem.
Niet voor het voorkomen van iedere teleurstelling.
Dat betekent niet dat je onverschillig bent.
Het betekent alleen dat jouw schouders niet bedoeld zijn om de hele wereld te dragen.
Er ontstaat ruimte wanneer je iets neerlegt
Niet alles hoeft vandaag opgelost.
Niet alles hoeft door jou gedaan.
Niet overal hoef jij de eerste stap in te zetten.
Misschien is dat moeilijk.
Misschien voelt het zelfs ongemakkelijk.
Maar iedere keer dat je iets neerlegt wat niet van jou is…
ontstaat er ruimte voor iets anders.
Voor adem.
Voor rust.
Voor jezelf.
Misschien is dit de echte vraag
Niet:
Hoe houd ik alles vol?
Maar:
Waarom denk ik dat ik alles moet dragen?
Dat is een vraag die veel verandert.
Omdat je niet langer alleen kijkt naar wat je doet.
Maar ook naar waarom je het doet.
Je hoeft het niet alleen te kunnen
Misschien is dat wel de grootste opluchting.
Dat je niet hoeft te wachten tot je volledig bent uitgeput.
Dat je niet eerst hoeft te bewijzen hoe sterk je bent.
Dat je ook vandaag mag kiezen voor meer ruimte.
Niet omdat je opgeeft.
Maar omdat je jezelf net zo belangrijk vindt als alle mensen voor wie je iedere dag klaarstaat.
Voel je dat je al lange tijd meer draagt dan goed voor je is?
Tijdens de Mindpiece Retreats hoef je even nergens verantwoordelijk voor te zijn.
Je hoeft niets te regelen.
Niets te organiseren.
Niets op te lossen.
Alleen jezelf toestemming te geven om een paar dagen niet degene te zijn die alles draagt.
