Het is soms moeilijk uit te leggen aan iemand anders.
Want er gebeurt eigenlijk niets bijzonders.
Er staat muziek aan.
Iemand stelt een vraag.
Er wordt door elkaar gepraat.
De telefoon maakt geluid.
Normale dingen.
Dingen waar je vroeger misschien niet eens bij stil stond.
Maar ineens merk je:
Ik wil gewoon even stilte.
Even niemand.
Even niets erbij.
Alsof alles harder binnenkomt
Ik hoor vrouwen vaak zeggen:
“Ik snap het niet, vroeger kon ik veel meer hebben.”
Ze konden na een werkdag nog afspreken.
Naar een verjaardag.
Boodschappen doen in een drukke winkel.
Nog gezellig praten aan het einde van de dag.
En nu voelt dezelfde situatie ineens zwaar.
Alsof het volume van de wereld omhoog is gezet.
Je bent niet gevoeliger geworden
Dat denken we vaak.
Dat we veranderd zijn.
Dat we minder aankunnen.
Dat we ons niet zo moeten aanstellen.
Maar soms is het niet je gevoeligheid die groter is geworden.
Soms is je ruimte kleiner geworden.
Er zit al zoveel in je systeem dat alles wat erbij komt harder binnenkomt.
Denk eens aan je telefoon
Als je batterij op 100% staat, kun je van alles openen.
Apps.
Foto’s.
Berichten.
Alles werkt.
Maar als je nog maar 3% hebt?
Dan voelt zelfs iets kleins als teveel.
Niet omdat die ene app ineens zwaarder is.
Maar omdat er bijna geen energie meer beschikbaar is.
Met ons werkt het vaak net zo.
Altijd beschikbaar staan kost iets
We zijn zo gewend geraakt om bereikbaar te zijn.
Voor iedereen.
Voor werk.
Voor kinderen.
Voor vrienden.
Voor berichten die binnenkomen.
Zelfs wanneer niemand iets vraagt, staat er vaak toch iets open.
Een soort innerlijke alertheid.
Alsof er altijd nog iets kan komen.
De behoefte om alleen te zijn
Veel vrouwen voelen zich daar schuldig over.
Dat ze na een drukke dag liever even alleen zijn.
Dat ze geen zin hebben om te praten.
Dat ze stilte willen.
Maar misschien is dat geen afstand nemen.
Misschien is dat herstellen.
Een moment waarop je systeem even niets nieuws hoeft te verwerken.
De wereld hoeft niet zachter te worden
Dat zou fijn zijn natuurlijk.
Maar waarschijnlijk gebeurt dat niet.
Er blijven geluiden.
Mensen.
Taken.
Prikkels.
De vraag is niet:
Hoe zorg ik dat niets mij meer raakt?
De vraag is:
Hoe zorg ik dat ik mezelf niet kwijtraak tussen alles wat binnenkomt?
Kleine momenten zonder input
Niet omdat je een perfect ochtendritueel nodig hebt.
Niet omdat je nog iets moet toevoegen.
Maar juist minder.
Een autorit zonder muziek.
Je koffie zonder telefoon.
Een wandeling zonder iets in je oren.
Een paar minuten gewoon kijken.
Je zou verbaasd zijn hoeveel ruimte ontstaat wanneer je even niets nieuws binnenlaat.
Misschien is jouw behoefte aan rust logisch
Misschien ben je niet ongezellig geworden.
Misschien ben je niet minder sterk geworden.
Misschien heeft je lichaam gewoon heel lang heel veel verwerkt.
En vraagt het nu iets wat we vaak vergeten:
Ruimte.
Stilte.
Een moment waarop niemand iets nodig heeft.
Ook jij niet.
Voel je dat je verlangt naar een plek waar de wereld even zachter mag worden?
Tijdens mijn One Day Retreats creëren we precies die ruimte.
Een dag zonder haast.
Met yoga, ademwerk, stilte en momenten waarop je niets hoeft vast te houden.
Alleen even zijn.
