Je hebt eindelijk een middag voor jezelf gepland.
Niets bijzonders.
Geen werk.
Geen afspraken.
Even niemand die iets van je nodig heeft.
En toch zit je daar niet helemaal ontspannen.
Je denkt aan wat er thuis nog moet gebeuren.
Aan dat bericht waarop je nog niet hebt gereageerd.
Aan iemand die je misschien had kunnen helpen.
En ergens verschijnt dat stemmetje:
Is dit niet een beetje egoïstisch?
Het bijzondere is dat je waarschijnlijk helemaal niet vindt dat andere vrouwen egoïstisch zijn wanneer ze tijd voor zichzelf nemen.
Maar zodra jij het doet, kan het ineens anders voelen.
Voor jezelf kiezen klinkt makkelijker dan het is
We zeggen het vaak.
Je moet wat vaker voor jezelf kiezen.
Je moet beter voor jezelf zorgen.
Je moet je grenzen aangeven.
Klinkt logisch.
Tot je het werkelijk gaat doen.
Want voor jezelf kiezen betekent soms automatisch dat iemand anders niet krijgt wat hij of zij van jou had gewild.
En precies daar kan het ongemakkelijk worden.
Je kunt niet altijd voor jezelf kiezen zonder dat iemand daar iets van merkt
Je zegt nee tegen een afspraak.
De ander vindt dat jammer.
Je neemt een avond voor jezelf.
Je partner had liever samen iets gedaan.
Je stopt met iets regelen.
Iemand anders moet het overnemen.
Je bent minder beschikbaar.
Mensen merken het.
Dat betekent niet dat je iets verkeerd doet.
Maar het kan wel schuldgevoel oproepen.
Zeker wanneer je gewend bent om veel te geven
Als zorgen voor anderen vanzelfsprekend voor je is, voelt het misschien helemaal niet bijzonder.
Je ziet wat er moet gebeuren.
Dus je doet het.
Je merkt dat iemand iets nodig heeft.
Dus je helpt.
Je denkt vooruit.
Regelt.
Onthoudt.
Past aan.
Niet omdat iemand je iedere keer vraagt.
Het gaat automatisch.
En dan voelt voor jezelf kiezen ineens alsof je iets afpakt
Dat vind ik interessant.
Je neemt een ochtend voor jezelf en ergens voelt het alsof je die tijd bij iemand anders vandaan haalt.
Je geeft geld aan iets voor jezelf uit en denkt meteen aan wat je er ook mee had kunnen doen.
Je boekt een weekend weg en vraagt je af of je je gezin niet tekortdoet.
Terwijl die tijd, dat geld en die ruimte óók van jou zijn.
Schuldgevoel betekent niet automatisch dat je schuldig bent
Die twee halen we gemakkelijk door elkaar.
Je voelt schuld.
Dus denk je:
Blijkbaar doe ik iets verkeerd.
Maar een gevoel is niet altijd bewijs.
Je kunt schuldgevoel ervaren omdat je werkelijk iets hebt gedaan waar je verantwoordelijkheid voor wilt nemen.
Maar je kunt het ook voelen omdat je iets doet wat nieuw voor je is.
Soms is schuldgevoel gewoon de prijs van een oud patroon doorbreken
Je bent gewend ja te zeggen.
Nu zeg je nee.
Dat voelt ongemakkelijk.
Je bent gewend altijd beschikbaar te zijn.
Nu neem je afstand.
Ongemakkelijk.
Je bent gewend jezelf aan te passen.
Nu spreek je een voorkeur uit.
Ook ongemakkelijk.
Niet omdat die keuze verkeerd is.
Maar omdat je iets anders doet dan normaal.
Het vertrouwde voelt vaak veiliger dan het gezonde
Dat geldt voor veel dingen.
Een patroon kan je uitputten en toch vertrouwd voelen.
Je kent je rol.
Je weet wat er van je verwacht wordt.
Je weet hoe mensen reageren.
Wanneer jij verandert, verandert er iets in dat systeem.
Dat kan spanning geven.
Stel dat jij altijd degene bent die regelt
Vakanties.
Verjaardagen.
Afspraken.
Cadeaus.
Familiebezoek.
Alles.
En je besluit:
Ik ga dit niet meer allemaal alleen doen.
Dan kan er even chaos ontstaan.
Dingen worden vergeten.
Iemand vindt dat vervelend.
Misschien hoor je:
“Maar jij deed dat toch altijd?”
En precies daar wordt het verleidelijk om het toch maar weer op te pakken.
Want dan is de spanning meteen weg
Je regelt het.
Iedereen tevreden.
Rust.
Alleen ben jij weer terug in dezelfde rol.
Dat is waarom verandering niet alleen gaat over weten wat beter voor je is.
Je moet soms ook het ongemak kunnen verdragen dat ontstaat wanneer je iets anders gaat doen.
Iemand anders mag jouw keuze jammer vinden
Dat is moeilijker dan het klinkt.
We willen graag voor onszelf kiezen én dat iedereen dat volledig begrijpt.
Het liefst zegt de ander:
“Natuurlijk! Goed dat je voor jezelf kiest. Geniet ervan.”
Fijn als dat gebeurt.
Maar soms gebeurt het niet.
Soms is iemand gewoon teleurgesteld
En dan?
Dan is iemand teleurgesteld.
Je hoeft dat gevoel niet onmiddellijk weg te maken.
Je kunt begrijpen dat iemand iets jammer vindt zonder jouw keuze terug te draaien.
Dat is een belangrijk verschil.
Liefde betekent niet dat je teleurstelling moet voorkomen
Je kunt ontzettend veel van iemand houden en toch iets doen wat diegene liever anders had gezien.
Dat gebeurt in iedere echte relatie.
Je hebt verschillende behoeften.
Andere grenzen.
Andere verlangens.
Verbinding betekent niet dat je altijd hetzelfde wilt.
Toch hebben veel vrouwen geleerd om harmonie belangrijk te maken
Geen gedoe.
Iedereen tevreden.
Gezellig.
Niet moeilijk doen.
En dus wordt aanpassen de snelste route naar rust.
Je zegt toch ja.
Gaat toch mee.
Regelt het toch.
En inderdaad:
de spanning verdwijnt.
Maar jouw behoefte verdwijnt daarmee niet automatisch.
Die komt vaak ergens anders terug
Als irritatie.
Vermoeidheid.
Kortaf reageren.
Geen zin meer hebben.
Afstand.
Of die gedachte:
Waarom moet ík altijd alles doen?
Terwijl je misschien zelf ook steeds opnieuw ja hebt gezegd.
Niet omdat het jouw schuld is.
Maar omdat patronen soms door iedereen in stand worden gehouden.
Voor jezelf kiezen vraagt daarom ook eerlijkheid
Niet alleen naar anderen.
Ook naar jezelf.
Heb je werkelijk geen keuze?
Of voelt de andere keuze vooral ongemakkelijk?
Dat zijn twee verschillende dingen.
“Maar ik kan mijn kinderen toch niet gewoon laten zitten?”
Natuurlijk niet.
Voor jezelf kiezen betekent niet dat je geen verantwoordelijkheid meer neemt.
Sommige dingen horen bij jouw leven.
Kinderen moeten verzorgd worden.
Werk moet soms af.
Een zieke ouder kan hulp nodig hebben.
Je kunt niet iedere behoefte onmiddellijk volgen.
Dat is ook helemaal niet het doel.
Voor jezelf kiezen betekent niet: ik eerst
Dat wordt soms zo zwart-wit gemaakt.
Alsof je vanaf nu iedere beslissing begint met:
Wat levert dit mij op?
Daar geloof ik niet in.
Je leeft met mensen.
Je houdt rekening met elkaar.
Soms zet je bewust iemand anders voorop.
Het verschil is dat je dat niet automatisch altijd doet.
Misschien is een betere zin: ik ook
Niet:
Iedereen moet rekening houden met mij.
Maar:
Ik houd ook rekening met mezelf.
Dat voelt voor mij veel realistischer.
Je kind telt mee.
Je partner telt mee.
Je werk telt mee.
Je vriendin telt mee.
En jij ook.
Dat ene woord kan al veel veranderen
Ook.
Ik heb óók rust nodig.
Ik heb óók een grens.
Ik heb óók verlangens.
Mijn tijd is óók belangrijk.
Mijn lichaam heeft óók aandacht nodig.
Mijn leven is óók van mij.
Dat hoeft niemand anders kleiner te maken.
Goed voor jezelf zorgen hoeft niet verdiend te worden
Dit zie je vaak.
Eerst alles afmaken.
Dan mag je zitten.
Eerst zorgen dat iedereen voorzien is.
Dan jij.
Eerst hard werken.
Dan rust.
Maar het probleem is:
alles is nooit af.
Er is altijd was.
Altijd mail.
Altijd iemand die iets nodig heeft.
Als rust pas mag wanneer niets meer hoeft, komt hij zelden.
Rust is geen beloning voor uitputting
Je hoeft niet volledig leeg te zijn voordat je mag stoppen.
Je hoeft niet te kunnen bewijzen dat je hard genoeg hebt gewerkt.
Je mag rust nemen omdat je een mens bent die niet gemaakt is om iedere minuut productief te zijn.
Plezier hoeft trouwens ook niet verdiend te worden
Daar hebben we het minder vaak over.
Je mag iets doen omdat het leuk is.
Niet omdat het gezond is.
Niet omdat je er iets van leert.
Niet omdat je daarna productiever bent.
Gewoon omdat jij er plezier aan beleeft.
Dat is genoeg.
Soms zit juist daar schuldgevoel
Een massage.
Een retreat.
Een middag winkelen.
Alleen op reis.
Een dure jurk.
Uit eten met een vriendin.
Een yogales terwijl thuis genoeg te doen is.
Dingen die alleen voor jou zijn kunnen gemakkelijker egoïstisch voelen dan iets waar het hele gezin iets aan heeft.
Interessant, toch?
Vraag jezelf eens wat je zou zeggen tegen een vriendin
Stel dat zij tegen je zegt:
“Ik ben zo moe, maar ik voel me schuldig als ik een middag voor mezelf neem.”
Wat zou je zeggen?
Waarschijnlijk niet:
“Ja, terecht. Ga eerst maar stofzuigen.”
Waarschijnlijk gun je haar die middag.
Waarom zou voor jou een andere regel gelden?
Je hoeft jezelf niet voortdurend te rechtvaardigen
Dat is ook een vorm van ruimte innemen.
Je kunt zeggen:
“Zaterdag heb ik iets voor mezelf gepland.”
Zonder een heel verhaal over waarom je dat nodig hebt.
Je hoeft je behoefte niet zo overtuigend te presenteren dat niemand er nog bezwaar tegen kan hebben.
Misschien voelt dat in het begin ongemakkelijk
Prima.
Ongemak hoeft niet onmiddellijk opgelost.
Je kunt schuldgevoel voelen en tóch naar yoga gaan.
Je kunt iemand teleurstellen en tóch bij je nee blijven.
Je kunt twijfelen en tóch die dag voor jezelf nemen.
Gevoel hoeft niet altijd te bepalen wat je doet.
Soms verdwijnt schuldgevoel pas nadat je iets vaker hebt gedaan
Niet ervoor.
Dat is belangrijk.
We wachten vaak tot iets goed voelt voordat we het durven doen.
Maar nieuwe grenzen voelen niet altijd direct goed.
Je lichaam en hoofd moeten soms ervaren:
Oh.
Ik zei nee en iedereen leeft nog.
Ik nam tijd voor mezelf en thuis ging het ook gewoon door.
Misschien ontdek je zelfs dat anderen meer kunnen dan je dacht
Dat gebeurt ook.
Wanneer jij minder doet, ontstaat ruimte voor iemand anders om meer te doen.
Je partner kan iets regelen.
Je kinderen kunnen iets zelf.
Een collega vindt een oplossing.
Een vriendin vraagt iemand anders.
Niet alles valt om wanneer jij een stap terugzet.
Nodig zijn en geliefd zijn zijn niet hetzelfde
Die vind ik belangrijk.
Je hoeft niet voortdurend nodig te zijn om waardevol te zijn.
Mensen hoeven niet afhankelijk van jou te zijn om van je te houden.
Je hoeft je plek niet te verdienen door alles voor iedereen te dragen.
Dat kan best confronterend zijn
Want nodig zijn geeft ook iets.
Betekenis.
Waardering.
Controle.
Een duidelijke rol.
Als jij degene bent die alles regelt, weet je precies wie je bent.
Wanneer je dat minder doet, kan er ruimte ontstaan.
En dan komt misschien weer de vraag:
Wat wil ík eigenlijk met die ruimte?
Dat is niet altijd meteen duidelijk
Misschien heb je eindelijk een vrije middag en weet je niet eens wat je wilt doen.
Geen probleem.
Je hoeft de vrijgekomen ruimte niet onmiddellijk perfect te benutten.
Misschien zit je gewoon een uur op de bank.
Dat telt ook.
Voor jezelf kiezen gaat niet alleen over grenzen
Het gaat ook over verlangen.
Wat zou jij doen als je meer ruimte had?
Waar zou je tijd aan besteden?
Waar krijg je energie van?
Waar verlang je al lang naar?
Wat zou je vaker willen voelen?
Dat vind ik minstens zo interessant als leren nee zeggen.
Want uiteindelijk wil je niet alleen minder geven
Je wilt waarschijnlijk ook meer leven.
Meer plezier.
Meer rust.
Meer voelen.
Meer vrijheid.
Meer contact met je lichaam.
Meer ruimte voor delen van jou die jarenlang minder aandacht kregen.
Daarom maken we grenzen.
Niet om een muur om ons leven te bouwen.
Maar om ruimte te beschermen voor wat we wél willen.
Schuldgevoel mag mee
Misschien hoef je dus niet te wachten tot je zonder schuldgevoel voor jezelf kunt kiezen.
Laat het maar even naast je zitten.
Ik voel me hier schuldig over.
Oké.
En toch ga ik.
En toch rust ik.
En toch zeg ik nee.
En toch kies ik dit keer voor mezelf.
Langzaam kan er iets veranderen.
Niet omdat je harder wordt
Juist niet.
Je kunt zorgzaam blijven.
Liefdevol.
Betrokken.
Je hoeft je hart niet dicht te zetten om grenzen te krijgen.
Je hoeft alleen te stoppen met geloven dat liefde betekent dat jij jezelf voortdurend moet overslaan.
Misschien is goed voor jezelf zorgen ook goed voor je relaties
Niet omdat je daarna nóg meer kunt geven.
Dat argument hoor je vaak:
Je moet eerst voor jezelf zorgen zodat je beter voor anderen kunt zorgen.
Maar zelfs daarin maken we zelfzorg weer nuttig voor iemand anders.
Wat als jij ook voor jezelf mag zorgen omdat jouw welzijn op zichzelf belangrijk is?
Niet alleen omdat anderen daarna een leukere versie van jou krijgen.
Gewoon omdat jij er ook bent.
Je leven is niet alleen de plek waar je voor anderen zorgt
Het is ook jouw leven.
Jouw tijd.
Jouw lichaam.
Jouw verlangens.
Jouw ervaringen.
En ja, een groot deel daarvan deel je misschien met de mensen van wie je houdt.
Prachtig.
Maar er mag ook iets van jou blijven.
Voor jezelf kiezen betekent niet dat je minder van anderen houdt
Misschien betekent het juist dat je jezelf niet meer buiten die liefde houdt.
Je hoeft niet te kiezen tussen goed zijn voor anderen en goed zijn voor jezelf.
Er mag iets nieuws ontstaan:
een leven waarin jij niet altijd degene bent die overblijft nadat iedereen gekregen heeft wat hij nodig heeft.
Een leven waarin jij vanaf het begin meetelt.
Niet altijd eerst.
Wel altijd mee.
The Return Method™
The Return Method™ gaat niet over leren om voortaan alleen nog maar voor jezelf te kiezen.
Het gaat over ontdekken waarom dat soms überhaupt zo moeilijk voelt.
Waarom je zo gemakkelijk verantwoordelijkheid draagt.
Waarom je schuldgevoel kunt voelen wanneer je een grens stelt.
Waarom ontvangen ongemakkelijk kan zijn.
Waarom je precies weet wat iedereen nodig heeft, maar bij jezelf soms langer moet zoeken.
Binnen The Return Method™ werken we met je lichaam, regulatie, oude overlevingspatronen, womb wisdom, sensualiteit, verlangen en relaties.
Niet zodat je harder wordt.
Maar zodat je jezelf niet meer hoeft te verlaten om verbonden te blijven met anderen.
Zodat er naast alle mensen voor wie je zorgt ook ruimte komt voor jou.
Niet als laatste.
Niet pas wanneer alles af is.
Maar gewoon omdat jij óók onderdeel bent van je leven.
→ Ontdek The Return Method™ en maak weer ruimte voor jezelf, zonder dat je minder hoeft te houden van de mensen om je heen.
