Het begint vaak heel klein.
Een geluid dat ineens harder lijkt.
Een berichtje dat binnenkomt en voelt als nóg iets erbij.
Iemand die iets aan je vraagt terwijl je net ergens mee bezig bent.
De televisie die aanstaat.
Een gesprek op de achtergrond.
Een telefoon die trilt.
En ineens voel je:
Ik kan er even niets meer bij hebben.
Niet omdat er iets groots gebeurt.
Maar omdat alles bij elkaar teveel wordt.
De druppel is meestal niet de oorzaak
Dat vind ik misschien één van de grootste misverstanden.
We denken vaak dat het komt door dat ene moment.
Die ene vraag.
Die ene opmerking.
Dat ene geluid.
Maar meestal was je systeem daarvoor al vol.
Het was alleen het moment waarop je het ging merken.
Zoals een glas dat langzaam voller wordt.
De laatste druppel krijgt de schuld.
Maar het water zat er al.
Sommige vrouwen voelen alles
Ik zie vaak vrouwen die zichzelf omschrijven als gevoelig.
Ze merken veel op.
De sfeer in een ruimte.
Hoe iemand kijkt.
Een verandering in iemands stem.
Wat iemand misschien nodig heeft.
Ze voelen de wereld niet alleen met hun hoofd.
Maar met hun hele systeem.
En dat is mooi.
Maar het vraagt ook iets.
Ruimte om weer leeg te worden.
We leven in een wereld vol prikkels
Vroeger waren er momenten waarop er gewoon niets gebeurde.
Wachten betekende wachten.
Wandelen betekende wandelen.
Rust betekende rust.
Nu vullen we bijna iedere opening.
Even kijken.
Even reageren.
Even luisteren.
Even iets opzoeken.
Ons hoofd krijgt informatie.
Ons lichaam krijgt indrukken.
De hele dag door.
Wanneer alles teveel voelt
Overprikkeling ziet er niet altijd uit zoals mensen denken.
Het is niet altijd paniek.
Of compleet instorten.
Soms is het subtieler.
Je merkt dat:
je sneller geïrriteerd raakt,
je minder goed tegen geluid kunt,
je behoefte hebt om alleen te zijn,
je gesprekken vermoeiend vindt,
je sneller emotioneel bent,
je gewoon even niemand nodig hebt.
Niet omdat je afstandelijk bent.
Maar omdat je systeem ruimte vraagt.
Je bent niet ineens veranderd
Veel vrouwen zeggen:
“Vroeger kon ik veel meer hebben.”
“Ik ging overal heen.”
“Ik deed alles.”
En dat kan verwarrend voelen.
Maar misschien kon je niet méér hebben.
Misschien ging je vooral langer door.
Er is een verschil.
Minder prikkels betekent niet een kleiner leven
Ik denk dat veel vrouwen bang zijn dat rust kiezen betekent dat hun leven saai wordt.
Minder doen.
Minder meemaken.
Minder spontaan zijn.
Maar misschien ontstaat er juist meer ruimte.
Voor de dingen die er echt toe doen.
Voor gesprekken waarin je aanwezig bent.
Voor momenten die je echt voelt.
Voor energie die niet meteen weer verdwijnt.
Een vraag die je jezelf vaker mag stellen
Niet:
Waarom kan ik hier niet meer tegen?
Maar:
Hoe vol zat mijn systeem eigenlijk al?
Dat verandert zoveel.
Want dan stop je met jezelf veroordelen.
En begin je met luisteren.
Misschien vraagt jouw lichaam niet om minder leven
Misschien vraagt het om minder ruis.
Minder haast.
Minder continu beschikbaar zijn.
Minder alles tegelijk.
Niet omdat je de wereld niet aankunt.
Maar omdat je niet gemaakt bent om de hele dag alles binnen te laten zonder momenten om weer terug te keren naar rust.
Merk je dat alles soms harder binnenkomt dan vroeger?
In mijn yoga, ademwerk en retreats creëren we ruimte om de buitenwereld even zachter te zetten.
Niet om jezelf af te sluiten.
Maar om opnieuw te voelen wat van jou is en wat je onderweg allemaal hebt meegenomen.
