Het is vaak niet het grote moment.
Niet de enorme ruzie.
Niet de grote gebeurtenis.
Niet die ene moeilijke dag.
Het is vaak iets kleins.
De sleutel die je niet kunt vinden.
Een glas dat omvalt.
Iemand die nét iets verkeerd zegt.
De computer die niet doet wat je wilt.
En ineens voel je het.
De tranen.
De frustratie.
De boosheid.
Of gewoon dat gevoel van:
Ik kan dit er nu echt niet bij hebben.
En daarna komt vaak het oordeel
Want bijna meteen daarna komt die andere stem.
Waarom reageer ik zo?
Waar slaat dit op?
Zo erg is het toch niet?
Je kijkt naar de situatie en je hoofd snapt niet waarom je reactie zo groot voelt.
Maar je lichaam kijkt niet alleen naar dat ene moment.
Je lichaam voelt alles wat daarvoor kwam.
Het gaat bijna nooit om de laatste vijf minuten
Dat vind ik zo belangrijk.
Want zoveel vrouwen beoordelen zichzelf op hun reactie.
Maar ze vergeten te kijken naar alles wat eraan voorafging.
De slechte nachten.
De drukke weken.
De gesprekken die energie kostten.
De zorgen waar niemand iets van ziet.
De keren dat je dacht:
“Ik ga gewoon door.”
Alles telt mee.
Een lichaam houdt geen administratie bij zoals je hoofd
Je hoofd denkt:
Maar vandaag was toch helemaal niet zo druk?
Waarom voel ik me dan zo?
Je lichaam telt anders.
Het onthoudt spanning.
Het merkt op hoe vaak je jezelf voorbijloopt.
Het voelt hoeveel herstel er tegenover alle inspanning staat.
En soms zegt het eerder stop dan je hoofd had gepland.
Je bent jezelf niet kwijt
Veel vrouwen zeggen:
“Ik herken mezelf niet meer.”
Omdat ze sneller boos zijn.
Sneller huilen.
Minder kunnen hebben.
Maar misschien zie je juist een deel van jezelf dat je lang hebt genegeerd.
Het deel dat moe is.
Het deel dat ruimte nodig heeft.
Het deel dat niet eindeloos kan blijven geven.
Altijd rustig blijven kost ook energie
We vergeten dat vaak.
Jezelf beheersen.
Sterk blijven.
Je aanpassen.
Je emoties parkeren.
Gewoon doorgaan.
Dat kost allemaal energie.
En wanneer die energie minder wordt, komen dingen sneller naar de oppervlakte.
Niet omdat je ineens anders bent.
Maar omdat de ruimte om alles binnen te houden kleiner wordt.
Wat als je reactie informatie is?
Niet iets wat je meteen moet oplossen.
Niet iets waarvoor je jezelf moet afwijzen.
Maar informatie.
Wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?
Waar ben ik over mijn grens gegaan?
Wat heb ik eigenlijk nodig?
Dat zijn vaak veel interessantere vragen dan:
Waarom doe ik zo?
Zachter kijken verandert veel
Want hoe harder je tegen jezelf praat op de momenten dat je het moeilijk hebt…
hoe meer spanning erbij komt.
Soms begint verandering niet met jezelf verbeteren.
Maar met jezelf minder aanvallen.
Misschien was het niet dat ene kleine ding
Misschien was dat alleen het moment waarop zichtbaar werd hoeveel je al vasthield.
En misschien vraagt jouw lichaam niet om nóg meer controle.
Maar om een moment waarop je niet alles hoeft in te houden.
Niet alles hoeft te dragen.
Niet altijd sterk hoeft te blijven.
Merk je dat jouw lichaam steeds vaker signalen geeft?
In mijn ademwerk, yoga en retreats creëren we ruimte om niet langer alleen maar door te gaan.
Om te luisteren naar wat je lichaam al langer probeert te vertellen.
En opnieuw te ontdekken wat jij nodig hebt.
