Er is een moment dat ik bijna iedere week zie.
Niet tijdens de yogales.
Niet tijdens een ademsessie.
Maar ervoor.
Vrouwen komen binnen. Jas nog half aan. Tas over één schouder. Telefoon in hun hand.
“Ik moest nog even snel een mailtje sturen.”
“Ik ben blij dat ik het net gehaald heb.”
“Ik zit nog helemaal in mijn werk.”
En terwijl ze dat vertellen, zie ik iets anders.
Hun schouders staan hoog.
Hun adem blijft boven in hun borst.
Hun ogen zijn nog overal, behalve hier.
Na een paar minuten stilte gebeurt er meestal iets bijzonders.
Er komt een diepe zucht.
Soms rollen er onverwacht tranen over een wang.
Niet omdat er iets verdrietigs gebeurt.
Maar omdat het lichaam eindelijk merkt hoeveel spanning het al die tijd heeft vastgehouden.
Niet alleen het lichaam.
Ook het hoofd.
Een hoofd dat nooit vrij is
Veel vrouwen zeggen tegen mij:
“Ik wou dat ik mijn hoofd gewoon eens uit kon zetten.”
Maar een hoofd heeft geen aan- en uitknop.
Het doet precies waar het voor gemaakt is.
Denken.
Oplossen.
Onthouden.
Vooruitkijken.
Alleen raakt dat denken soms overuren aan het draaien.
Je bent tijdens het koken bezig met morgen.
Tijdens een gesprek denk je alweer aan wat je straks nog moet doen.
En als je eindelijk in bed ligt, begint je hoofd aan alles wat overdag geen aandacht kreeg.
Niet omdat je dat wilt.
Maar omdat het nooit echt pauze heeft gehad.
Ik denk niet dat vrouwen te veel nadenken
Ik denk dat vrouwen te veel tegelijk proberen vast te houden.
De planning.
De kinderen.
Het werk.
De boodschappen.
De verjaardag volgende week.
Dat gesprek waar je nog iets van vindt.
De vraag of je niemand bent vergeten.
Het lijkt alsof het alleen gedachten zijn.
Maar eigenlijk draag je de hele dag een onzichtbare rugzak.
En die wordt steeds zwaarder.
Wanneer denken een gewoonte wordt
Soms vraag ik vrouwen wanneer dat eigenlijk begonnen is.
Meestal weten ze het niet.
Omdat het niet ineens gebeurde.
Je gaat een beetje harder werken.
Een beetje meer regelen.
Een beetje vaker rekening houden met anderen.
En voor je het weet voelt voortdurend nadenken heel normaal.
Pas wanneer je een keer stilzit, merk je hoeveel geluid er eigenlijk in je hoofd zit.
Je hoeft niet ieder probleem vandaag op te lossen
Dat vind ik zelf nog steeds een mooie oefening.
Wanneer mijn hoofd alweer drie stappen vooruit wil, stel ik mezelf één vraag:
Moet dit echt vandaag?
Heel vaak is het antwoord nee.
Niet alles hoeft nu.
Niet alles vraagt vandaag een oplossing.
En niet iedere gedachte verdient jouw aandacht.
Misschien is stilte niet wat je zoekt
Misschien verlang je niet naar een leeg hoofd.
Misschien verlang je naar ruimte.
Ruimte waarin niet alles tegelijk hoeft.
Ruimte waarin je niet voortdurend degene bent die overal aan denkt.
Dat is iets anders dan proberen je gedachten weg te krijgen.
En misschien ook veel vriendelijker.
Want je hoofd doet niets verkeerd.
Het heeft alleen heel lang gedacht dat het alles moest dragen.
En misschien mag het vandaag één ding minder vasthouden.
Voel je dat je hoofd eigenlijk nooit echt rust krijgt?
In mijn yogalessen, retreats en online trainingen onderzoeken we niet hoe je minder kunt denken, maar hoe je lichaam weer mag ervaren dat het veilig is om los te laten. Vaak ontstaat de rust waar je zo naar verlangt precies daar.
