Het is een aparte soort moe.
Niet de moeheid na een lange wandeling.
Niet de moeheid na een nacht slecht slapen.
Maar een moeheid die bijna niet uit te leggen is.
Je lichaam doet het nog.
Je gaat naar je werk.
Je praat.
Je lacht.
Je doet boodschappen.
Maar ergens voelt het alsof er geen ruimte meer is.
Alsof je hoofd helemaal vol zit.
Je kunt niet aanwijzen waarvan je moe bent
Dat maakt het soms lastig.
Want als iemand vraagt:
“Waar ben je dan zo moe van?”
Weet je het niet precies.
Er is niet één groot ding.
Niet één duidelijke oorzaak.
Het is alles bij elkaar.
Alle kleine dingen waar je hoofd de hele dag mee bezig is.
Niemand ziet hoeveel gedachten je verwerkt
Dat vind ik iets wat vaak vergeten wordt.
We kijken vooral naar wat iemand doet.
Hoeveel uur iemand werkt.
Hoe druk de agenda is.
Hoeveel afspraken er staan.
Maar niemand ziet wat er ondertussen allemaal in je hoofd gebeurt.
De beslissingen.
De twijfels.
De lijstjes.
De herinneringen.
De gesprekken die je nog verwerkt.
De dingen waar je rekening mee houdt.
Je hoofd draagt vaak meer dan je agenda laat zien
Soms lijkt een dag helemaal niet zo druk.
En toch ben je leeg.
Omdat energie niet alleen gaat naar wat zichtbaar is.
Het gaat ook naar:
nadenken,
aanvoelen,
kiezen,
plannen,
onthouden,
jezelf aanpassen.
En dat zijn dingen die bijna niemand meetelt.
Je hoofd krijgt weinig lege ruimte
Vroeger ontstonden er vanzelf pauzes.
Even wachten.
Even zitten.
Even niets.
Nu vullen we die momenten vaak meteen.
Met lezen.
Luisteren.
Scrollen.
Reageren.
Zelfs onze ontspanning vraagt vaak nog verwerking.
Een serie kijken.
Een podcast luisteren.
Social media.
Nog meer informatie.
Soms heb je geen afleiding nodig maar leegte
Dat verschil voel je.
Afleiding haalt je even weg.
Maar leegte geeft ruimte.
Een wandeling zonder doel.
Voor je uit kijken.
In stilte thee drinken.
Even niets nieuws binnenlaten.
Dat lijkt weinig.
Maar voor een vol hoofd kan het ontzettend veel betekenen.
Waarom niets doen ongemakkelijk voelt
Veel vrouwen vinden dat moeilijk.
Gewoon zitten.
Gewoon zijn.
Want dan voel je ineens hoeveel er eigenlijk speelt.
Daarom blijven we vaak liever bezig.
Niet bewust.
Maar omdat bezig blijven vertrouwd voelt.
Misschien is je hoofd niet gemaakt om zoveel vast te houden
We verwachten veel van onszelf.
Dat we alles onthouden.
Alles combineren.
Overal aandacht voor hebben.
Altijd bereikbaar zijn.
Maar ergens is het logisch dat een hoofd daar moe van wordt.
Wat mag uit je hoofd?
Dat is een vraag die ik mooi vind.
Niet:
Hoe krijg ik meer gedaan?
Maar:
Wat hoeft niet allemaal door mij gedragen te worden?
Welke gedachten zijn echt van mij?
Welke verantwoordelijkheid mag ik neerleggen?
Waar mag ruimte ontstaan?
Misschien heb je geen lege agenda nodig
Misschien heb je een leger hoofd nodig.
Minder openstaande tabbladen.
Minder ruis.
Minder voortdurend schakelen.
Niet omdat je minder aankunt.
Maar omdat je meer rust verdient dan alleen slapen aan het einde van de dag.
Merk je dat je hoofd vaak voller voelt dan je zou willen?
In mijn meditaties, yoga en ademwerk creëren we momenten waarin je niet nog meer hoeft te verwerken.
Ruimte om te vertragen.
Om uit alle gedachten te zakken.
En weer te voelen hoe het is wanneer niet alles tegelijk aandacht vraagt.
