Er was een tijd dat ik dacht dat ik alles met mijn hoofd kon oplossen.
Als ik maar goed genoeg nadacht.
Als ik maar sterk genoeg was.
Als ik maar bleef doorgaan.
En misschien herken je dat wel.
Dat je voelt dat je moe bent, maar jezelf vertelt dat het nog wel gaat.
Dat je lichaam om rust vraagt, terwijl je hoofd alweer bezig is met de volgende taak.
Dat je diep vanbinnen weet dat het teveel is, maar toch doorgaat.
Omdat er nog zoveel moet.
Omdat anderen op je rekenen.
Omdat je niet gewend bent om stil te staan.
Je lichaam merkt het vaak als eerste
Wat ik heb geleerd, is dat ons lichaam vaak veel eerder weet dat er iets uit balans is.
Niet omdat het tegen ons werkt.
Maar omdat het eerlijk is.
Je hoofd kan relativeren.
Je hoofd kan verklaren waarom je nog even door moet.
Maar je lichaam voelt wat er werkelijk gebeurt.
Dat laat zich zien in kleine signalen.
Je wordt vermoeider wakker.
Je hebt minder geduld.
Je schouders staan altijd gespannen.
Je slaapt licht.
Je voelt onrust zonder precies te weten waarom.
Vaak zijn het geen grote alarmbellen.
Meer kleine tikjes op de deur.
Maar hoe langer je ze negeert, hoe harder er geklopt wordt.
Sterke vrouwen luisteren vaak als laatste
Wat mij opvalt, is dat juist vrouwen die veel aankunnen vaak het langst doorgaan.
De vrouwen die zorgen.
Die regelen.
Die hun verantwoordelijkheid nemen.
Die sterk zijn voor anderen.
Ze zijn gewend geraakt aan dragen.
En daardoor merken ze soms niet hoeveel ze eigenlijk meedragen.
Tot hun lichaam op een dag zegt:
Nu lukt het niet meer.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat niemand eindeloos kan geven zonder op te laden.
Vermoeidheid is niet altijd een tekort aan slaap
Veel vrouwen denken dat ze gewoon moe zijn.
Dus gaan ze eerder naar bed.
Nemen een vrije dag.
Boeken een weekend weg.
En soms helpt dat even.
Maar niet altijd.
Want er bestaat ook een andere vermoeidheid.
De vermoeidheid van jarenlang zorgen.
Van altijd alert zijn.
Van jezelf aanpassen.
Van verantwoordelijkheid dragen.
Van emoties inslikken.
Die vermoeidheid los je niet op met één goede nacht slaap.
We zijn gewend geraakt aan negeren
Misschien herken je dit.
Je voelt spanning in je lichaam.
Maar je gaat toch.
Je voelt dat je rust nodig hebt.
Maar je plant nog iets in.
Je merkt dat je batterij leeg raakt.
Maar zegt tegen jezelf:
“Nog even.”
En voor je het weet is dat “nog even” een maand geworden.
Of een jaar.
Veel vrouwen zijn zo gewend geraakt aan het negeren van hun signalen dat ze niet eens meer weten hoe luisteren voelt.
Rust nemen voelt soms ongemakkelijk
Dat klinkt misschien vreemd.
Maar voor vrouwen die altijd bezig zijn, kan rust bijna oncomfortabel voelen.
Je gaat zitten.
En ineens voel je hoeveel spanning er eigenlijk aanwezig is.
Je hoofd wordt drukker.
Je voelt onrust.
Misschien zelfs schuldgevoel.
Alsof je iets nuttigs zou moeten doen.
Maar dat betekent niet dat rust verkeerd is.
Het betekent vaak dat je systeem moet wennen aan vertragen.
Wat heeft jouw lichaam vandaag nodig?
Niet volgende maand.
Niet na de vakantie.
Niet wanneer alles eindelijk af is.
Vandaag.
Misschien is dat een wandeling.
Misschien tien minuten stilte.
Misschien een diepe ademhaling.
Misschien een avond zonder schermen.
Misschien eerder naar bed.
Het hoeft niet groots te zijn.
Herstel begint vaak in kleine momenten waarop je jezelf serieus neemt.
Misschien hoef je niet langer door te zetten
Misschien hoef je niet nog sterker te worden.
Niet nog meer discipline te ontwikkelen.
Niet nog harder je best te doen.
Misschien vraagt jouw lichaam iets heel anders.
Meer rust.
Meer ruimte.
Meer aandacht.
En misschien begint dat met één simpele vraag:
Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?
Niet het antwoord dat je aan anderen geeft.
Maar het eerlijke antwoord.
Want daar begint vaak iets te veranderen.
Niet wanneer je lichaam schreeuwt.
Maar wanneer je besluit te luisteren terwijl het nog fluistert.
