Jezelf klein houden ziet er lang niet altijd klein uit.
Je kunt een druk leven hebben.
Een goede baan.
Een bedrijf.
Een gezin.
Veel verantwoordelijkheid dragen.
Sterk overkomen.
Van alles regelen.
En jezelf ondertussen op allerlei plekken toch kleiner maken dan nodig is.
Niet letterlijk.
Maar in wat je zegt.
Wat je vraagt.
Wat je durft te willen.
Wat je laat zien.
En vooral:
hoeveel ruimte je jezelf toestaat.
Het zit vaak in hele gewone momenten
Je hebt een idee tijdens een overleg.
Maar iemand anders praat al.
Dus je laat het zitten.
Je wilt ergens naartoe.
Maar de ander lijkt iets anders leuker te vinden.
Dus prima.
Je wilt een hogere prijs vragen.
Maar voordat iemand iets kan zeggen, verlaag je hem zelf alweer.
Je krijgt een compliment en antwoordt:
Ach, viel wel mee hoor.
Je wilt iets delen.
Maar je verwijdert het toch weer voordat je op publiceren drukt.
Niemand zegt tegen je: maak jezelf kleiner
Dat maakt het juist zo lastig om te herkennen.
Er staat zelden iemand naast je die letterlijk zegt:
Praat wat minder.
Vraag minder.
Wees niet zo aanwezig.
Maak jezelf onzichtbaar.
Vaak gebeurt het veel subtieler.
Je hebt ergens geleerd wat prettig is voor de omgeving.
En je bent daar goed in geworden.
Misschien noemen mensen je makkelijk
Flexibel.
Aardig.
Bescheiden.
Geen gedoe.
Je kunt overal wel in mee.
Dat kunnen mooie eigenschappen zijn
Tot je merkt dat ‘flexibel’ betekent dat jij altijd schuift.
‘Bescheiden’ dat je je eigen werk kleiner maakt.
‘Geen gedoe’ dat je nauwelijks zegt wanneer iets je niet bevalt.
En ‘makkelijk’ dat iedereen ruimte krijgt behalve jij.
Jezelf klein houden begint vaak voordat je iets zegt
Het zit al in de interne correctie.
Je denkt:
Ik wil eigenlijk…
en meteen:
Doe normaal.
Je voelt:
Dit klopt niet voor mij.
en daarna:
Stel je niet aan.
Je denkt:
Hier ben ik goed in.
en direct:
Wie denk ik wel niet dat ik ben?
Die tweede stem klinkt vaak overtuigender dan de eerste
Omdat je haar al langer kent.
Misschien ben je helemaal niet onzeker
Misschien ben je heel goed geworden in jezelf corrigeren.
Dat is iets anders.
Je kunt weten dat je iets kunt
En het toch nauwelijks zeggen.
Je kunt weten wat je wilt.
En het toch pas uitspreken wanneer iemand er drie keer naar vraagt.
Je kunt voelen dat je grens bereikt is.
En alsnog wachten tot je een goede reden hebt.
Dat is jezelf klein houden
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat ruimte innemen ergens ooit iets spannends is geworden.
Misschien leerde je vroeg dat harmonie belangrijk was
Niet per se omdat er thuis iets dramatisch gebeurde.
Misschien was het gewoon makkelijker wanneer iedereen tevreden was.
Je voelde stemmingen goed aan.
Wist wanneer je beter even niets kon zeggen.
Merkt snel wanneer iemand teleurgesteld was.
Dat kan een kwaliteit worden
Je wordt opmerkzaam.
Sociaal.
Invoelend.
Je kunt veel aanvoelen.
Maar er zit een risico in.
Dat je zo goed wordt in voelen wat er bij anderen gebeurt, dat je eigen voorkeur pas daarna komt.
Eerst de kamer lezen
Dan jezelf.
Dat mechanisme kan jarenlang prima functioneren
Tot je op een dag merkt:
Ik weet eigenlijk niet eens wat ík hiervan vind.
Jezelf klein houden lijkt soms op rekening houden
Dat maakt het verwarrend.
Want natuurlijk houd je rekening met mensen.
Dat hoort bij relaties.
Samenwerken.
Een gezin.
Vriendschap.
Het verschil zit in wederkerigheid
Kan de ander ook rekening houden met jou?
Mag jouw voorkeur net zo zichtbaar zijn?
Mag jij teleurstellen?
Mag jij zeggen:
Dit werkt voor mij niet.
Of voelt dat meteen alsof je lastig bent?
Daar zit vaak iets.
Je hoeft niet hard te worden om meer ruimte in te nemen
Dit vind ik belangrijk.
Want ‘jezelf groter maken’ wordt soms vertaald naar:
meer volume.
meer grenzen.
meer nee.
meer zelfvertrouwen.
meer power.
Maar misschien zit jouw groei helemaal niet in harder worden
Misschien zit hij in minder verdwijnen.
Dat is iets anders.
Je hoeft geen dominante vrouw te worden
Je hoeft niet altijd de eerste te spreken.
Niet overal je mening over te geven.
Niet iedereen te confronteren.
Je mag rustig zijn en tóch zichtbaar
Zacht en duidelijk.
Invoelend en begrensd.
Bescheiden en trots.
Het ene sluit het andere niet uit
Hoe merk je dat je jezelf kleiner maakt?
Niet alleen doordat je stil bent.
Sommige vrouwen die zichzelf klein houden praten juist veel.
Maar ze maken hun werk klein.
Hun verlangen.
Hun pijn.
Hun ambities.
Bijvoorbeeld door je zinnen af te zwakken
Misschien is dit een heel stom idee, maar…
Ik weet er niet zoveel van hoor…
Misschien slaat het nergens op…
Ik wilde alleen even zeggen…
Het is vast niet belangrijk…
Luister eens hoe vaak je jezelf verkleint voordat je überhaupt hebt gezegd wat je wilde zeggen
Dat kan confronterend zijn.
Soms doen we dat om de reactie alvast minder gevaarlijk te maken
Als iemand het idee afwijst, heb jij zelf al gezegd dat het misschien stom was.
Dan komt de klap minder hard aan.
Slim.
Maar jammer.
Want je leert jezelf ondertussen:
mijn woorden hebben een waarschuwing nodig voordat ze ruimte mogen innemen.
Probeer de waarschuwing eens weg te laten
Niet:
Dit is misschien een gek idee, maar zouden we…
Gewoon:
Ik heb een idee.
Voel je al verschil?
Jezelf klein houden kan ook heel professioneel klinken
Je werkt hard.
Levert goed werk.
En wanneer iemand vraagt wat je bijdrage was, zeg je:
We hebben dit met het team gedaan.
Ook als jij het grootste deel hebt getrokken.
Samenwerking erkennen is mooi
Maar jezelf uit het verhaal schrijven is iets anders.
Je mag zeggen:
Ik heb dit opgezet.
Dat is geen arrogantie wanneer het waar is.
Veel vrouwen zijn bang om arrogant gevonden te worden
Dat woord hangt snel boven zichtbaar zelfvertrouwen.
Te aanwezig.
Te zeker.
Te ambitieus.
Te veel.
Daardoor blijven sommigen liever aan de veilige kant
Liever iets te bescheiden dan ‘te veel’.
Maar waar ligt die veilige kant eigenlijk?
En wie bepaalt dat?
Misschien ben je nooit ‘te veel’ geweest
Misschien was je alleen meer dan iemand gewend was.
Dat is niet hetzelfde.
Zichtbaarheid roept reactie op
Dat is onvermijdelijk.
Zodra je iets zegt, kan iemand het ermee oneens zijn.
Zodra je werk laat zien, kan iemand het beoordelen.
Zodra je een grens stelt, kan iemand hem vervelend vinden.
Klein blijven beschermt je deels tegen reactie
Maar ook tegen erkenning.
Contact.
Kansen.
Duidelijkheid.
Je kunt niet volledig zichtbaar zijn en volledig onkwetsbaar blijven
Dat is misschien het ongemakkelijke deel.
Je hoeft niet alles van jezelf te laten zien
Privacy is iets anders dan jezelf klein houden.
Dat onderscheid vind ik belangrijk.
Je mag dingen voor jezelf houden.
Je hoeft niet online te delen.
Niet alles uit te spreken.
Niet iedere ruimte binnen te stappen.
De vraag is:
Kies ik hier bewust voor minder zichtbaarheid, of trek ik mezelf terug uit angst voor wat er gebeurt als ik wel zichtbaar ben?
Dat verschil voel je meestal wel.
Jezelf klein houden in je werk
Dat kan er zo uitzien:
Je vraagt te weinig geld.
Je biedt steeds extra’s aan zonder ervoor te rekenen.
Je laat iemand anders de credit nemen.
Je wacht tot iemand je ‘ontdekt’.
Je solliciteert alleen als je aan bijna alle eisen voldoet.
Je noemt iets waar je goed in bent ‘gewoon iets wat ik doe’.
Misschien denk je dat kwaliteit vanzelf zichtbaar wordt
Soms wel.
Vaak niet.
Mensen kunnen alleen zien wat jij laat zien
Dat betekent niet dat je jezelf moet verkopen alsof je een product bent.
Maar je mag wel woorden geven aan wat je kunt.
Dat is ook eerlijk
Jezelf klein houden in relaties
Daar wordt het soms nog subtieler.
Je kiest altijd het restaurant waar de ander zin in heeft.
Zegt:
Maakt mij niet uit.
Ook wanneer het je wel uitmaakt.
Je stelt iets niet voor omdat je denkt dat de ander geen zin heeft.
Je houdt een behoefte voor je om de sfeer goed te houden.
En na verloop van tijd raak je geïrriteerd
Omdat de ander nooit rekening houdt met wat jij wilt.
Maar misschien weet die ander niet eens wat jij wilt.
Dat is pijnlijk
En ook belangrijk om te zien.
Mensen kunnen je behoeften niet altijd raden.
Als je jarenlang zegt ‘maakt niet uit’, gaan mensen je misschien geloven
Ook wanneer er vanbinnen wel degelijk voorkeur is.
Ruimte innemen begint soms met iets heel eenvoudigs
Een keuze maken.
Ik wil hier eten.
Ik wil zaterdag liever thuisblijven.
Ik wil dit niet.
Ik wil juist wel mee.
Niet uitleggen tot iedereen het logisch vindt
Dat is voor veel mensen het lastigste stuk.
Een voorkeur heeft niet altijd een verdediging nodig
Je mag iets niet willen omdat je het niet wilt.
Natuurlijk zijn er situaties waarin uitleg nuttig is
Maar er is een verschil tussen toelichten en toestemming proberen te krijgen.
Vraag jezelf eens af hoeveel uitleg jij geeft
Een nee met zes alinea’s.
Een keuze met een compleet pleidooi.
Een grens met excuses ervoor en erna.
Misschien probeer je niet alleen duidelijk te zijn
Misschien probeer je ervoor te zorgen dat niemand iets negatiefs van je keuze kan vinden.
Dat lukt nooit.
Je mag iets kiezen waar iemand anders niet enthousiast over is
Dat is onderdeel van een volwassen relatie.
In waarom nee zeggen zo moeilijk kan voelen schreef ik al dat de spanning vaak niet in het woord nee zit, maar in wat erna gebeurt.
De stilte.
De mogelijke teleurstelling.
De reactie.
Jezelf klein houden voorkomt dat soort momenten
Maar het kost je iets anders.
Je eigen voorkeur raakt steeds moeilijker hoorbaar
Als je haar vaak genoeg overslaat, voelt ze op een gegeven moment minder vanzelfsprekend.
Dan zeg je echt:
Ik weet niet wat ik wil.
Niet omdat er niets in je leeft.
Maar omdat je gewend bent eerst honderd andere dingen mee te wegen.
Je kunt jezelf klein houden door altijd grappig te doen
Ook zo’n interessante.
Je zegt iets kwetsbaars.
En meteen een grap erachteraan.
Je vertelt waar je trots op bent.
Maar maakt het snel belachelijk.
Humor is heerlijk
Maar soms is het ook een uitweg.
Kun je iets moois over jezelf zeggen en het even laten staan?
Zonder te knipogen?
Bijvoorbeeld:
Ik ben hier echt goed in.
Punt.
Voelt dat ongemakkelijk?
Interessant.
Misschien ben je gewend je succes kleiner te maken om verbinding te behouden
Want succes kan afstand oproepen.
Als jij groeit, verandert er soms iets in relaties.
Niet altijd.
Maar het kan.
Sommige mensen vinden jouw verandering leuk
Anderen moeten eraan wennen.
En een enkeling vond je misschien vooral prettig toen jij niet te veel ruimte innam.
Dat is confronterend.
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om een oude dynamiek in stand te houden
Relaties mogen mee veranderen.
En soms doen ze dat niet.
Jezelf klein houden kan eruitzien als wachten
Wachten tot je zekerder bent.
Slanker.
Meer ervaring hebt.
Meer volgers.
Een diploma.
Een betere website.
Meer kennis.
Daarna ga je jezelf laten zien
Alleen verschuift ‘daarna’ vaak.
Want zekerheid komt zelden vóór zichtbaarheid
Vaak groeit ze doordat je dingen doet terwijl je nog niet volledig zeker bent.
Je eerste keer hoeft niet indrukwekkend
Dat geldt voor bijna alles.
Je eerste les.
Eerste video.
Eerste workshop.
Eerste artikel.
Eerste keer dat je ergens voor gaat staan.
Je hoeft niet eerst klaar te zijn om te beginnen
Want klaar bestaat nauwelijks.
Misschien wacht je eigenlijk op toestemming
Van wie?
Dat is een goede vraag.
Een partner?
Ouders?
Volgers?
Collega’s?
Iemand met meer ervaring?
Wat zou je doen als niemand je officieel hoefde goed te keuren?
Niet roekeloos.
Maar wel eerlijk.
Misschien zou je iets eerder beginnen
Een prijs verhogen.
Een aanbod maken.
Een opleiding volgen.
Een reis boeken.
Een gesprek voeren.
Jezelf klein houden kan ook betekenen dat je je verlangen verkleint
Je wilt iets heel graag.
Maar noemt het:
Zou wel leuk zijn.
Omdat ‘ik wil dit’ kwetsbaarder is.
Het ene klinkt vrijblijvend
Het andere heeft gewicht.
Zeg eens:
Ik wil dit.
Niet:
Misschien ooit.
Niet:
Als het uitkomt.
Gewoon even voelen hoe de woorden landen.
Je hoeft er daarna nog niets mee te doen
In waarom je verlangens serieus nemen niet betekent dat je alles moet omgooien schreef ik juist dat verlangen geen opdracht is.
Maar het mag wel bestaan in volle grootte.
Jezelf klein houden kan ook door je emoties te verkleinen
Het is niet zo erg.
Anderen hebben het erger.
Ik stel me aan.
Laat maar.
Dat lijkt misschien volwassen
Maar relativeren kan soms gewoon een snelle manier zijn om iets niet te hoeven voelen of benoemen.
Iets hoeft niet het ergste ter wereld te zijn om jou te raken
Dat mag.
Andersom geldt hetzelfde voor plezier
Je hoeft ook je enthousiasme niet kleiner te maken.
Sommige mensen vertellen iets leuks en voegen meteen toe:
Maar ja, we zien wel.
Alsof te enthousiast zijn gevaarlijk is.
Misschien ben je bang om teleurgesteld te worden
Als je niet te veel hoopt, doet het minder pijn.
Logisch.
Maar je haalt ook alvast een deel van het plezier weg.
Je mag ergens zin in hebben voordat je weet hoe het afloopt
Jezelf groot maken betekent niet dat je altijd zeker bent
Dat beeld klopt niet.
Je kunt iets spannend vinden en toch doen.
Twijfelen en toch spreken.
Bang zijn en toch zichtbaar zijn.
Zelfvertrouwen is niet de afwezigheid van twijfel
Vaak is het weten:
ik kan omgaan met wat er gebeurt, ook als het niet perfect gaat.
Daar zit veel meer vrijheid in
Misschien maak je jezelf klein door voortdurend te vergelijken
Je wilt iets delen.
Dan zie je iemand die het beter doet.
Iemand met meer ervaring.
Meer bereik.
Een mooier bedrijf.
Een sterker lichaam.
En je denkt:
Laat maar.
Maar er zal altijd iemand verder zijn.
Als je eerst de beste moet zijn voordat je ruimte mag innemen, wordt het heel stil.
Je hoeft niet uniek te zijn om iets waardevols toe te voegen
Je hoeft niet de eerste te zijn.
Niet de grootste.
Niet de expert van Nederland.
Je mag gewoon iets goed doen
En daar staan.
Dat is misschien minder sexy dan ‘own your power’
Maar een stuk bruikbaarder.
Wat gebeurt er als je stopt met jezelf klein houden?
Waarschijnlijk niet dat je ineens overal luid aanwezig bent.
Misschien gebeurt er iets veel subtielers.
Je antwoordt niet meer automatisch ‘maakt niet uit’
Je vraagt een eerlijk tarief.
Je zegt iets voordat het perfect geformuleerd is.
Je neemt een compliment aan.
Je noemt je werk bij naam.
Je stopt met honderd excuses.
Dat zijn kleine bewegingen
Maar ze veranderen de verhouding met jezelf.
Je leert:
mijn voorkeur mag bestaan.
mijn werk mag gezien worden.
mijn grens hoeft niet populair te zijn.
mijn verlangen is niet gênant.
Dat is ruimte innemen
Een simpele oefening
Let één week op het woord ‘maar’ nadat je iets over jezelf zegt.
Bijvoorbeeld:
Ik ben best trots op wat ik heb opgebouwd, maar het stelt nog niet zoveel voor.
Ik zou graag meer willen verdienen, maar geld is ook niet alles.
Ik wil graag die reis maken, maar dat is natuurlijk niet realistisch.
Wat gebeurt er als je de zin vóór ‘maar’ laat staan?
Ik ben trots op wat ik heb opgebouwd.
Ik wil meer verdienen.
Ik wil die reis maken.
Je hoeft daarna niet direct actie te ondernemen
Maar laat de zin eens ademen.
Nog een plek om op te letten: het woord ‘gewoon’
Ik ben gewoon yogadocent.
Ik heb gewoon een kleine onderneming.
Ik maak gewoon wat content.
‘Gewoon’ kan een onschuldig woord zijn
Maar soms haalt het precies de betekenis weg uit iets waar je veel tijd, kennis en liefde in hebt gestoken.
Misschien mag je het gewoon weglaten
Ja, die was expres.
Wat als meer ruimte innemen egoïstisch voelt?
Dan helpt het om verschil te maken tussen ruimte innemen en ruimte afpakken.
Ruimte innemen:
zeggen wat je nodig hebt.
je mening geven.
een grens stellen.
zichtbaar zijn met je werk.
tijd voor jezelf nemen.
Ruimte afpakken:
structureel alleen rekening houden met jezelf.
anderen niet laten spreken.
grenzen negeren.
eisen dat alles om jou draait.
Dat zijn niet dezelfde dingen
Er zit een enorm gebied tussen onzichtbaar worden en dominant zijn.
Daar mag jij ook gewoon bestaan.
In voor jezelf kiezen zonder egoïstisch te worden gaat het precies over dat verschil.
En misschien voelt het eerst ongemakkelijk
Dat is logisch.
Nieuw gedrag voelt niet automatisch goed alleen omdat het gezonder voor je is.
Soms voelt het juist heel onwennig.
Je zegt een keer nee
En denkt daarna drie uur:
Had ik dit wel moeten doen?
Dat betekent niet dat de grens verkeerd was.
Het betekent misschien alleen dat je dit niet gewend bent.
Ongemak is niet altijd een stopbord
Maar ook niet altijd een teken dat je ‘door je angst heen moet’.
Kijk gewoon wat er werkelijk gebeurt.
Misschien ontdek je dat de wereld niet instort
De ander zegt:
Oké.
En gaat door.
Dan denk je:
Was dit alles?
Ja.
Soms wel.
We dragen soms jarenlang angst voor reacties die uiteindelijk ongeveer twaalf seconden duren
Dat is bijna komisch.
Natuurlijk kan er ook wél reactie komen
Teleurstelling.
Irritatie.
Een andere mening.
Dat hoort erbij.
Jij kunt niet tegelijk volledig jezelf zijn én garanderen dat iedereen daar comfortabel mee is
Dat is een keuze die geen mens krijgt.
Je kunt wel leren verdragen dat iemand even iets van jou vindt
Zonder meteen terug te krabbelen.
Dat is vaak waar echte ruimte begint
Niet in grootse statements.
Maar in blijven staan wanneer iemand niet onmiddellijk applaudisseert.
Hoe stop je met jezelf klein houden?
Niet door jezelf iedere ochtend te vertellen dat je powerful bent.
Kan leuk zijn.
Maar meestal zit verandering in gedrag.
Begin hier:
Zeg één voorkeur eerder.
Neem één compliment aan zonder tegenargument.
Laat één excuus weg.
Vraag één keer wat je werkelijk wilt.
Spreek één keer voordat je zin perfect is.
Deel één ding waarvan je normaal denkt: wie zit hierop te wachten?
Kijk daarna wat er gebeurt
Misschien voelt het spannend.
Misschien bevrijdend.
Waarschijnlijk beide.
Je hoeft niet ineens ‘de grootste versie van jezelf’ te worden
Ook zo’n zin waar ik weinig mee kan.
Hoe groot moet je precies worden?
Misschien hoef je alleen te stoppen met jezelf iedere keer een paar centimeter kleiner te maken
Dat is genoeg.
In hoe ontdek je waar je werkelijk blij van wordt? schreef ik dat je jezelf ook leert kennen door te ervaren.
Dit geldt hier net zo.
Je ontdekt hoeveel ruimte bij je past door af en toe wat meer in te nemen.
Niet door er alleen over na te denken.
Misschien vind je sommige vormen van zichtbaarheid helemaal niet fijn
Prima.
Dan kies je anders.
Het doel is niet dat je overal staat
Het doel is dat je niet automatisch verdwijnt.
Dat is een belangrijk verschil.
En wat als je van nature rustig bent?
Dan blijf je rustig.
Je hoeft je temperament niet te veranderen.
Een rustige vrouw kan ontzettend duidelijk zijn
Een introverte vrouw kan zichtbaar zijn.
Een zachte vrouw kan een sterke grens hebben.
Een bescheiden vrouw kan weten wat ze waard is.
Kracht hoeft niet luid
En zachtheid hoeft niet klein.
The Return Method™
Binnen The Return Method™ gaat jezelf groter maken niet over een nieuwe persoonlijkheid bouwen.
Niet over luider worden.
Niet over overal aanwezig moeten zijn.
Binnen Heart’s Wild Honesty en Unleash Your JUICY-ness gaat het eerder om herkennen waar jij jezelf al terugtrekt voordat iemand anders daar überhaupt om heeft gevraagd.
Waar maak je je verlangen kleiner?
Waar slik je woorden in?
Waar wacht je op toestemming?
Waar laat je jouw plek leeg terwijl je er eigenlijk best wilt staan?
En daarna hoeft de beweging niet groot te zijn.
Misschien zeg je één zin zonder hem af te zwakken.
Maak je één keuze zonder uitgebreid excuus.
Laat je één deel van jezelf zien dat je normaal terughoudt.
Dat is genoeg om te beginnen.
Je hoeft niet meer ruimte in te nemen dan bij je past. Maar je hoeft jezelf ook niet kleiner te maken zodat iedereen om je heen comfortabel kan blijven.
