Je ligt eindelijk in bed.
De dag is klaar.
Niemand vraagt meer iets.
Het huis is stil.
Dit zou het moment moeten zijn waarop je ontspant.
En precies dan begint je hoofd.
Ik moet morgen nog…
Heb ik eigenlijk op dat bericht gereageerd?
Waarom zei ze dat vanmiddag zo?
Niet vergeten dat ik vrijdag…
Wat als…
Je bent lichamelijk moe.
Maar in je hoofd is de vergadering nog lang niet afgelopen.
Herkenbaar?
Dan denk je misschien regelmatig:
Waarom staat mijn hoofd altijd aan?
Een druk hoofd betekent niet automatisch dat je te veel denkt
Dat klinkt misschien vreemd.
Want natuurlijk denk je veel.
Maar de interessantere vraag is:
waarom krijgt je hoofd zoveel om over na te denken?
Misschien probeer je niet alleen je eigen dag te onthouden.
Maar ook die van anderen.
Afspraken.
Boodschappen.
Werk.
Verjaardagen.
School.
Sport.
Wat er nog geregeld moet worden.
Wie waarop wacht.
Je hoofd is dan niet zomaar druk
Het is je agenda.
Je geheugen.
Je planner.
Je probleemoplosser.
Je herinneringssysteem.
En soms ook nog de plek waar je alle gesprekken van de afgelopen week opnieuw afspeelt.
Geen wonder dat het druk wordt.
Je hoofd probeert dingen voor je op te lossen
Dat wordt makkelijk vergeten.
Veel denken voelt vervelend.
Maar denken heeft natuurlijk een functie.
Je brein probeert te voorspellen.
Plannen.
Begrijpen.
Problemen voorkomen.
Je denkt vooruit zodat je niets vergeet
Je analyseert een gesprek zodat je begrijpt wat er gebeurde.
Je bedenkt scenario’s zodat je voorbereid bent.
Dat is op zichzelf niet verkeerd.
Alleen kan een nuttige functie doorschieten
Dan blijf je nadenken terwijl er op dat moment niets meer opgelost kan worden.
Om 23.48 uur hoef je eigenlijk niet te beslissen wat je volgende week donderdag gaat zeggen.
Maar probeer dat je hoofd maar eens wijs te maken.
Waarom staat mijn hoofd vooral ’s avonds aan?
Omdat er dan eindelijk ruimte is.
Overdag ben je bezig.
Je werkt.
Praat.
Rijdt.
Kookt.
Regelt.
Reageert.
Er is voortdurend iets buiten jou dat je aandacht vraagt
En wanneer dat stopt, wordt hoorbaar wat er binnenin nog rondgaat.
Dat kan voelen alsof het denken ineens begint.
Maar misschien was het er al.
Je had alleen geen ruimte om het op te merken.
Daarom kan rust soms juist onrustig voelen
Je gaat op de bank zitten.
En denkt:
Oké, nu ga ik ontspannen.
Maar je hoofd heeft nog een hele lijst openstaan.
Rust betekent dan niet onmiddellijk stilte
Eerst komt soms juist alles voorbij wat gedurende de dag weinig ruimte kreeg.
Dat is niet per se een teken dat je slecht kunt ontspannen.
Het kan ook betekenen dat je abrupt van veel activiteit naar niets gaat.
In waarom niets doen zo moeilijk kan voelen schreef ik al over dat ongemakkelijke overgangsmoment.
We denken vaak dat ontspanning begint zodra we stoppen met werken.
Maar je systeem heeft soms wat tijd nodig om mee te komen.
Je hoofd staat misschien aan omdat jij veel probeert te onthouden
Dit klinkt bijna te praktisch.
Maar kijk eens hoeveel dingen je in je hoofd bewaart.
Niet alleen afspraken.
Ook:
dat de tandpasta bijna op is;
dat je iemand nog moet bellen;
dat er een verjaardag aankomt;
dat een rekening betaald moet worden;
dat je kind iets mee naar school moet nemen;
dat je collega nog informatie nodig heeft.
Al die kleine openstaande dingen vragen een beetje aandacht
Niet voortdurend bewust.
Maar genoeg om af en toe opnieuw boven te komen.
Niet vergeten.
Dat is wat je hoofd eigenlijk zegt.
Misschien hoef je niet beter te leren stoppen met denken
Misschien moet je sommige dingen uit je hoofd halen.
Schrijf ze op.
Niet in zes verschillende apps.
Op één plek.
Een lijst kan soms meer rust geven dan een meditatie
Niet zo spiritueel.
Wel praktisch.
Je brein hoeft iets minder hard te blijven roepen wanneer het erop kan vertrouwen dat jij het ergens hebt vastgelegd
Dat lost natuurlijk niet ieder druk hoofd op.
Maar het kan verrassend veel schelen.
Een druk hoofd en mentale belasting
Er bestaat ook werk dat nauwelijks zichtbaar is.
Nadenken.
Vooruitdenken.
Onthouden.
Organiseren.
Je hebt misschien de boodschappen niet gedaan
Maar je hebt wel bedacht wat er nodig is.
Gecheckt wat nog in huis is.
Bepaald wanneer iemand boodschappen kan doen.
Dat is óók werk
Alleen zie je het niet op een afgevinkte lijst.
Wanneer jij degene bent die thuis of op je werk veel van die mentale planning draagt, kan je hoofd voortdurend actief blijven.
Niet omdat jij niet kunt loslaten.
Maar omdat er daadwerkelijk veel te onthouden en organiseren is.
Soms moet je dus niet alleen leren ontspannen
Soms moet er iets anders verdeeld worden.
Dat schreef ik ook in waarom vrouwelijke kracht niet betekent dat je alles alleen moet kunnen.
Je hoeft niet beter te leren dragen wat eigenlijk met meerdere mensen gedragen kan worden.
Je hoofd kan ook aanstaan omdat je voortdurend bereikbaar bent
Je telefoon heeft daarin behoorlijk veel veranderd.
Er is bijna geen natuurlijk einde meer aan een dag.
Werk kan ’s avonds nog binnenkomen.
Vrienden kunnen altijd appen.
Nieuws stopt nooit.
Instagram heeft geen laatste pagina.
Je kunt dus eindeloos doorgaan met nieuwe informatie binnenhalen
En ieder stukje informatie vraagt iets van je aandacht.
Zelfs een onschuldig bericht
Kunnen we volgende week afspreken?
maakt een nieuw denkproces:
Wanneer kan ik?
Wat stond er ook alweer?
Moet ik nog iets verzetten?
Eén bericht is niets
Vijftig kleine schakelmomenten op een dag zijn iets anders.
In waarom voel ik me zo snel overprikkeld? schreef ik over hoe niet alleen geluid en drukte, maar ook informatie en beslissingen prikkels kunnen zijn.
Een hoofd dat altijd aanstaat en overprikkeling kunnen elkaar daardoor versterken.
Hoe voller je hoofd, hoe minder ruimte er overblijft voor nieuwe input
En hoe meer input er binnenkomt, hoe moeilijker het wordt om rust te ervaren.
Misschien heb je geen rustprobleem maar een inputprobleem
Dat is een interessante om eens te onderzoeken.
Hoeveel informatie krijg je op een gemiddelde dag binnen?
Je wordt wakker.
Telefoon.
Nieuws.
Mail.
Instagram.
Podcast tijdens het ontbijt.
Radio in de auto.
Werk.
Gesprekken.
WhatsApp.
Serie tijdens het eten.
Nog even scrollen in bed.
Wanneer was er niets?
Niet:
geen werk.
Maar werkelijk:
geen nieuwe informatie.
Voor veel mensen zijn die momenten zeldzaam geworden
We vullen ieder gaatje.
Wachten bij de tandarts?
Telefoon.
In de trein?
Telefoon.
Vijf minuten voordat iemand arriveert?
Telefoon.
Dat is begrijpelijk
Onze telefoons zijn gemaakt om interessant te zijn.
Maar je aandacht krijgt daardoor weinig lege ruimte.
Misschien hoeft niet ieder stil moment gevuld
Probeer eens vijf minuten te wachten zonder iets te pakken.
Dat kan verrassend ongemakkelijk voelen.
Niet omdat er iets mis is.
Omdat je het misschien nauwelijks meer gewend bent.
Een hoofd dat altijd aanstaat kan ook voortdurend gesprekken herhalen
Waarom zei ik dat?
Had ik anders moeten reageren?
Wat bedoelde hij daarmee?
Achteraf analyseren kan nuttig zijn.
Je leert van gesprekken.
Maar er komt een moment waarop nadenken niets nieuws meer oplevert.
Dan verandert reflecteren in rondjes lopen.
Stel jezelf dan eens één vraag:
Komt er nog nieuwe informatie uit dit denken?
Als het antwoord nee is, hoef je het probleem misschien niet nog een zevende keer door te nemen.
Dat betekent niet dat je gedachten zomaar kunt uitzetten
Zo werkt het helaas niet.
Niet denken aan die roze olifant.
Daar is hij al.
Je kunt gedachten niet altijd stoppen
Maar je hoeft ze ook niet allemaal verder uit te werken.
Dat is iets anders.
Een gedachte kan langskomen zonder dat je er een vergadering van maakt
Ze reageerde kort.
Oké.
Dat is een gedachte.
Je hoeft niet direct:
Misschien is ze boos.
Waarom zou ze boos zijn?
Heb ik iets gezegd?
Vorige week deed ze ook al…
Voor je het weet ben je twintig minuten verder
Op basis van één kort bericht.
Soms weet je het gewoon niet
Dat kan het antwoord zijn.
Ik weet niet waarom ze kort reageerde.
Klaar.
Onzekerheid verdragen geeft soms meer rust dan nog langer zoeken naar een antwoord dat je niet kunt weten.
Je hoofd kan ook druk worden van jezelf voortdurend beoordelen
Dit is een andere vorm van denken.
Hoe kwam ik over?
Doe ik genoeg?
Ben ik een goede moeder?
Had ik productiever moeten zijn?
Waarom lukt het anderen wel?
Je bent dan niet alleen je leven aan het leven
Je beoordeelt ondertussen voortdurend hoe je het leven doet.
Dat is vermoeiend.
In hoe word je zelfverzekerder zonder harder te worden? schreef ik over dat interne publiek.
De versie van jou die voortdurend naar jezelf kijkt.
Soms ontstaat rust niet doordat je minder doet
Maar doordat je jezelf tijdens het doen minder beoordeelt.
Je hoeft niet van iedere dag een rapportcijfer te maken
Sommige dagen zijn gewoon dinsdag.
Niet optimaal.
Niet transformerend.
Niet je meest productieve dag ooit.
Gewoon een dag.
Je hoeft niet ieder gevoel te analyseren
Ook persoonlijke ontwikkeling kan je hoofd behoorlijk bezighouden.
Waarom voel ik dit?
Wat probeert dit me te vertellen?
Welk patroon zit hieronder?
Wat moet ik hiermee?
Soms is dat interessant.
Maar niet ieder gevoel bevat een verborgen boodschap.
Misschien ben je chagrijnig omdat je honger hebt.
Moe omdat je slecht hebt geslapen.
Geïrriteerd omdat iemand irritant deed.
Niet alles hoeft een diep proces te worden
Dat kan behoorlijk veel ruimte geven.
Je hoeft jezelf niet voortdurend te begrijpen om goed voor jezelf te kunnen zorgen
Soms mag je gewoon zeggen:
Ik heb vandaag rust nodig.
Zonder analyse.
Waarom lukt het niet om mijn hoofd leeg te maken?
Omdat een leeg hoofd misschien niet het juiste doel is.
Gedachten horen bij een werkend brein.
Zelfs tijdens meditatie kunnen gedachten blijven komen.
Dat betekent niet dat je het verkeerd doet.
Misschien gaat rust in je hoofd minder over geen gedachten hebben
En meer over minder meegesleept worden door iedere gedachte.
Er is verschil tussen:
Ik moet morgen boodschappen doen.
en twintig minuten nadenken over wanneer je boodschappen gaat doen, wat je nodig hebt, waarom je altijd degene bent die boodschappen doet en waarom je leven zo druk is.
De eerste gedachte duurt drie seconden
De rest bouwen we eromheen.
Soms kun je gewoon denken:
Dat schrijf ik op. Morgen.
Je hoeft problemen niet ’s nachts op te lossen
Maak hier desnoods een regel van.
Na een bepaald tijdstip worden er geen levensbeslissingen meer genomen.
Want alles voelt groter wanneer je moe bent
Een klein probleem kan om 23.30 uur ineens een complete levenscrisis worden.
Slaap er eerst op
Letterlijk.
Morgen is het probleem misschien nog steeds echt
Maar jij hebt meer capaciteit om ernaar te kijken.
Hoe krijg je meer rust in je hoofd?
Niet met één truc.
Maar er zijn wel dingen die je kunt onderzoeken.
1. Haal openstaande taken uit je hoofd
Schrijf ze op.
Alles.
Niet alleen belangrijke dingen.
Tandarts bellen.
Cadeau bestellen.
Mail beantwoorden.
Afspraak plannen.
Je hoeft ze niet meteen te doen
Je wilt alleen voorkomen dat je hoofd ze steeds opnieuw hoeft aan te bieden.
2. Maak onderscheid tussen nu en later
Niet ieder probleem is een probleem voor vandaag.
Vraag:
Moet ik hier nu iets mee?
Zo nee:
wanneer wel?
Schrijf dat op.
Laat het liggen.
3. Verminder input
Je hoeft niet tegelijkertijd te koken, een podcast te luisteren en berichten te beantwoorden.
Eén ding tegelijk klinkt bijna ouderwets
Maar het kan heerlijk zijn.
4. Maak overgangsmomenten
We springen vaak direct van werk naar gezin.
Van laptop naar boodschappen.
Van kinderen naar administratie.
Misschien helpt tien minuten ertussen.
Even wandelen.
Douchen.
In de auto blijven zitten zonder telefoon.
Niet als ritueel dat perfect uitgevoerd moet worden
Gewoon als overgang.
5. Stop eerder met nieuwe informatie
Vooral ’s avonds.
Je hoeft niet vlak voor het slapen nog:
nieuws;
werkmail;
een ingewikkelde podcast;
veertig reels;
een discussie op WhatsApp.
Je brein krijgt dan steeds nieuw materiaal om mee verder te gaan
En daarna vraag je het vijf minuten later om stil te worden.
Dat is nogal een overgang.
6. Beweeg
Soms helpt denken over je denken helemaal niet.
Je hebt misschien iets lichamelijks nodig.
Wandelen.
Yoga.
Fietsen.
Dansen.
Niet om gedachten weg te drukken
Maar om je aandacht ook ergens anders te laten zijn.
Yoga om uit je hoofd te komen
Yoga kan helpen om je aandacht te verschuiven van denken naar voelen.
Niet omdat je tijdens yoga ineens nergens meer aan denkt.
Dat gebeurt mij ook niet altijd.
Maar je aandacht krijgt iets concreets.
Adem.
Beweging.
Voeten op de mat.
Spanning.
Ontspanning.
Je hoeft even niet ieder probleem op te lossen.
In yoga om uit je hoofd en in je lichaam te komen lees je daar meer over.
Ademwerk bij een druk hoofd
Ook je adem kan een anker zijn.
Niet als magische uitknop voor gedachten.
Maar als iets lichamelijks waar je je aandacht naartoe kunt brengen.
Hoe adem je eigenlijk wanneer je hoofd overuren maakt?
Snel?
Hoog?
Houd je je adem soms vast?
Alleen dat waarnemen kan al een verandering zijn.
Je bent dan niet alleen meer ín de gedachten.
Je merkt ook je lichaam.
In wat doet ademwerk met je lichaam? lees je meer over ademwerk en lichaamsbewustzijn.
Je hoeft niet uit je hoofd
Dit klinkt misschien vreemd na alles wat ik hierboven schrijf.
Maar ik vind de uitspraak uit je hoofd, in je lichaam soms te zwart-wit.
Je hoofd is niet de vijand
Denken is fantastisch.
Je hebt je hoofd nodig.
Voor plannen.
Creativiteit.
Analyse.
Humor.
Werk.
Het probleem is niet dat je denkt
Het probleem ontstaat wanneer denken de enige stand lijkt te zijn.
Dus misschien hoef je niet uit je hoofd
Je mag je lichaam er weer bij betrekken.
Dat is iets anders.
Denken én voelen
Plannen én ervaren.
Doen én rusten.
Je hoeft niets uit te schakelen
Je mag iets toevoegen.
Waarom pieker ik zoveel over anderen?
Omdat relaties belangrijk zijn.
We willen erbij horen.
Begrepen worden.
Geen conflict.
Maar sommige vrouwen nemen daarin ontzettend veel verantwoordelijkheid.
Was ze teleurgesteld?
Had ik anders moeten reageren?
Had ik meer moeten vragen?
Voor je het weet ben je niet alleen verantwoordelijk voor je eigen woorden
Maar ook voor hoe iedereen zich daarbij voelt.
Dat is nogal een baan.
In waarom je je verantwoordelijk voelt voor anderen schreef ik hierover.
Je kunt rekening houden met iemand zonder diens volledige emotionele ervaring te hoeven managen.
Soms mag je denken:
Ik heb mijn best gedaan. De rest is niet volledig van mij.
Je hoofd kan ook aanstaan omdat je iets niet uitspreekt
Je denkt honderd keer over een gesprek na.
Wat je zou willen zeggen.
Hoe je het moet formuleren.
Wat de ander zal antwoorden.
Soms is dat omdat er werkelijk een gesprek nodig is.
Dan helpt nog meer denken misschien niet.
Misschien moet er iets gezegd worden.
Een grens.
Een vraag.
Een behoefte.
Niet ieder druk hoofd vraagt om meditatie
Soms vraagt het om duidelijkheid.
Dat vind ik belangrijk.
Als iets je al weken bezighoudt, vraag dan:
Is er een actie die ik blijf uitstellen?
Misschien is het antwoord nee.
Maar soms weet je meteen welke.
Je hoofd probeert dan misschien niet lastig te zijn
Het probeert je steeds terug te brengen naar iets wat nog openstaat.
Dichter bij jezelf komen betekent soms stoppen met alles analyseren
In hoe kom je weer dichter bij jezelf? schreef ik over jezelf opnieuw raadplegen.
Wat voel ik?
Wat wil ik?
Wat heb ik nodig?
Maar ook daar zit een grens.
Je hoeft niet drie uur te onderzoeken wat je nodig hebt.
Misschien weet je het na tien seconden al.
Ik wil alleen zijn.
Oké.
Ik wil dat gesprek voeren.
Oké.
Ik ben moe.
Ook duidelijk.
Vertrouw soms op het eerste simpele antwoord voordat je hoofd er een proefschrift van maakt.
Een praktische oefening voor een druk hoofd
Pak vanavond papier.
Niet je telefoon.
Schrijf drie kopjes:
Moet ik doen
Moet ik bespreken
Kan wachten
Schrijf alles op wat door je hoofd blijft gaan.
Niet netjes.
Niet logisch.
Gewoon eruit.
Kijk daarna naar de eerste categorie.
Wat moet werkelijk morgen?
Waarschijnlijk minder dan je denkt.
Kijk naar de tweede.
Is er een gesprek dat je al dagen in gedachten voert maar nog niet in werkelijkheid?
En de derde?
Laat die staan.
Je hebt hem vastgelegd.
Je hoeft hem vanavond niet meer vast te houden.
Een tweede oefening: creëer tien minuten zonder input
Geen meditatie nodig.
Geen muziek.
Geen podcast.
Geen telefoon.
Thee drinken.
Wandelen.
Uit het raam kijken.
Je hoeft niets bijzonders te voelen.
Het gaat alleen om tien minuten waarin er niets nieuws binnen hoeft te komen.
Misschien voelt dat heerlijk.
Misschien verschrikkelijk.
Allebei interessant.
Een derde oefening: stel jezelf één vraag voordat je gaat slapen
Is er iets dat ik vannacht werkelijk kan oplossen?
Waarschijnlijk niet.
Schrijf op wat je morgen wilt oppakken.
En geef jezelf toestemming om het probleem voor een paar uur niet actief vast te houden.
Dat betekent niet dat je gegarandeerd stopt met denken.
Maar je geeft je hoofd wel een andere boodschap:
Ik ben het niet vergeten. Ik kom erop terug.
Wat als je hoofd echt nooit stopt?
Als je langdurig veel piekert, slecht slaapt, sterke angst ervaart, moeite hebt om te functioneren of merkt dat gedachten je dagelijks leven steeds meer beheersen, bespreek dat dan met je huisarts of een andere passende zorgprofessional.
Niet ieder druk hoofd is simpelweg het gevolg van een volle agenda.
Er kunnen verschillende factoren meespelen.
Je hoeft zelf niet eerst te bepalen wat er precies aan de hand is.
Maar als je vooral veel draagt, plant en verwerkt?
Kijk dan niet alleen naar hoe je je hoofd stiller krijgt.
Kijk naar wat je hoofd allemaal probeert vast te houden.
Misschien hoeft niet alles door jou onthouden te worden.
Niet ieder probleem door jou opgelost.
Niet iedere emotie begrepen.
Niet ieder bericht vandaag beantwoord.
Misschien mag er iets open blijven
Dat kan spannend zijn.
Maar het leven blijft altijd een beetje onaf.
Er zal altijd nog een mail zijn
Een taak.
Een vraag.
Een gesprek.
Als rust pas begint wanneer alles afgehandeld is, komt rust nooit
Dat is misschien de kern.
Je moet soms rusten terwijl er nog dingen openstaan
Niet omdat ze niet belangrijk zijn.
Maar omdat jij ook belangrijk bent.
The Return Method™
Binnen The Return Method™ proberen we je hoofd niet uit te schakelen.
Je hoeft geen vrouw te worden die altijd volledig in haar lichaam leeft, intuïtief weet wat ze nodig heeft en nooit meer piekert.
Dat is geen realistisch mens.
Binnen Inner Guru gaat het juist over onderscheid leren maken.
Welke gedachte vraagt werkelijk om aandacht?
Welke taak moet worden vastgelegd?
Welke vraag hoeft vandaag niet beantwoord?
En welke gedachte is inmiddels voor de zesde keer hetzelfde rondje aan het lopen?
Binnen Heart’s Wild Honesty kijken we ook naar wat er onder al dat denken misschien al lang duidelijk is.
Soms denk je niet omdat je het antwoord niet weet.
Soms denk je omdat je het antwoord eigenlijk wél weet, maar het spannend vindt om ernaar te handelen.
En binnen Inner Union hoeft je hoofd niet langer tegenover je lichaam te staan.
Je hebt ze allebei nodig.
Je hoofd om richting te geven.
Je lichaam om te merken hoe het onderweg met je gaat.
Misschien hoef je dus niet te leren hoe je nooit meer denkt.
Misschien mag je leren dat niet iedere gedachte jouw onmiddellijke aandacht nodig heeft.
Rust in je hoofd begint niet altijd wanneer je gedachten verdwijnen. Soms begint ze wanneer jij niet meer achter iedere gedachte aan hoeft.
