Je kent het misschien wel.
Er gebeurt iets kleins.
Een berichtje blijft onbeantwoord.
Iemand klinkt anders dan normaal.
Je voelt iets in je lichaam.
Er verandert iets in je planning.
En voordat je het weet, heeft je hoofd al een heel verhaal gemaakt.
Niet één mogelijkheid.
Maar tien.
En meestal niet de meest positieve.
Je hoofd is razendsnel
Eigenlijk is het fascinerend.
Hoe snel je ergens kunt zijn wat nog helemaal niet gebeurd is.
Je zit gewoon aan de keukentafel.
Of in de auto.
Of onder de douche.
Maar in gedachten ben je al drie weken verder.
Bij dat moeilijke gesprek.
Bij alles wat fout kan gaan.
Bij alle mogelijke gevolgen.
Je lichaam zit hier.
Maar je hoofd leeft alvast daar.
Je probeert jezelf voor te bereiden
Ik denk dat dit belangrijk is.
Want vaak worden we boos op onszelf.
“Waarom denk ik altijd zo negatief?”
“Waarom kan ik niet gewoon ontspannen?”
Maar meestal probeert je hoofd iets heel logisch te doen.
Het probeert je te beschermen.
Als ik alles alvast bedenk…
dan word ik niet verrast.
Dan ben ik voorbereid.
Dan houd ik controle.
Maar voorbereid zijn is niet hetzelfde als veilig zijn
Dat is het moeilijke.
Want soms voelt nadenken nuttig.
Alsof je iets aan het doen bent.
Alsof je grip krijgt.
Maar na een uur denken voel je je meestal niet rustiger.
Alleen vermoeider.
Omdat je lichaam al die scenario’s niet ervaart als fantasie.
Het reageert alsof het allemaal echt gebeurt.
Hoeveel gesprekken heb je gevoerd die nooit hebben plaatsgevonden?
Dat vraag ik mezelf ook weleens af.
Hoeveel energie gaat er naar dingen die uiteindelijk nooit gebeuren?
Gesprekken die je voorbereid hebt.
Reacties die je bedacht hebt.
Problemen die je alvast opgelost hebt.
Situaties die uiteindelijk heel anders liepen.
Je hoofd heeft hard gewerkt.
Alleen niet altijd aan iets wat werkelijk bestond.
Controle voelt veiliger dan vertrouwen
En dat snap ik.
Loslaten klinkt mooi.
Maar als je gewend bent om alles te overzien, voelt loslaten helemaal niet rustig.
Het voelt spannend.
Alsof je iets vergeet.
Alsof je niet oplet.
Alsof je straks niet voorbereid bent.
Dus blijf je denken.
Niet omdat je graag piekert.
Maar omdat controle bekend voelt.
Wat als je pas mag reageren wanneer iets echt gebeurt?
Een vraag die mij vaak helpt:
Is dit iets wat nu gebeurt?
Of iets waarvan ik bang ben dat het gaat gebeuren?
Dat verschil is belangrijk.
Want op echte situaties kun je reageren.
Maar denkbeeldige situaties kun je eindeloos blijven oplossen.
Je hoeft jezelf niet te overtuigen dat alles goedkomt
Dat werkt vaak niet.
Want eerlijk?
Je weet niet altijd hoe iets loopt.
Niemand weet dat.
Misschien gaat het anders dan je hoopt.
Misschien niet.
Maar misschien mag de vraag veranderen.
Niet:
“Hoe zorg ik dat niets misgaat?”
Maar:
“Kan ik erop vertrouwen dat ik ermee om kan gaan als iets anders loopt?”
Misschien hoef je niet ieder scenario af te maken
Misschien mag je halverwege stoppen.
Wanneer je merkt:
Ik ben niet meer aan het nadenken.
Ik ben mezelf aan het voorbereiden op pijn die er nog niet is.
Dan mag je terug.
Naar vandaag.
Naar dit moment.
Naar wat er nu werkelijk is.
Merk je dat je hoofd vaak vooruitloopt en altijd bezig is met wat er kan gebeuren?
In mijn ademwerk, meditaties en retreats creëren we ruimte om minder vanuit controle te leven en meer vanuit verbinding met jezelf.
Niet omdat je nooit meer zult nadenken.
Maar omdat niet iedere gedachte jouw volledige aandacht hoeft te krijgen.
