Ik vraag het weleens tijdens een retreat.
“Wanneer heb jij voor het laatst een hele dag niet op je telefoon gekeken?”
Meestal blijft het even stil.
Niet omdat vrouwen de vraag niet begrijpen.
Maar omdat bijna niemand zich dat nog kan herinneren.
En eerlijk?
Ik ook niet altijd.
Onze telefoon is overal.
Hij ligt naast ons bed.
Gaat mee naar de keuken.
Naar de wc.
Naar de bank.
Zelfs tijdens een wandeling zit hij vaak in onze hand.
Niet omdat we voortdurend iets belangrijks moeten doen.
Maar omdat we eraan gewend zijn geraakt.
We pakken onze telefoon vaker dan we denken
Soms zonder reden.
Je wacht op de waterkoker.
Telefoon.
Je staat in de rij.
Telefoon.
Je hebt een paar minuten over.
Telefoon.
Vaak weten we niet eens meer waarom we hem pakken.
Het gebeurt automatisch.
Niet omdat er iets mis is met ons.
Maar omdat ons brein gewend is geraakt aan steeds weer een nieuwe prikkel.
Je hoofd krijgt bijna geen pauze meer
Vroeger waren er lege momenten.
Je keek uit het raam.
Je wachtte gewoon.
Je dwaalde een beetje af.
Nu vullen we die momenten bijna altijd op.
Met nieuws.
Social media.
Berichten.
Video’s.
Nog meer informatie.
Ons hoofd krijgt nauwelijks de kans om even niets te verwerken.
Een melding lijkt klein
Maar iedere melding vraagt iets van je.
Al is het maar een paar seconden.
Je aandacht verschuift.
Je denkt ergens aan.
Je reageert.
En daarna probeer je weer terug te gaan naar waar je mee bezig was.
Dat gebeurt tientallen, soms honderden keren per dag.
Geen wonder dat zoveel vrouwen zeggen:
“Ik voel me de hele dag opgejaagd.”
Tijdens een retreat zie ik hetzelfde gebeuren
In het begin grijpen veel vrouwen automatisch naar hun telefoon.
Na een oefening.
Tijdens een kop thee.
Even kijken.
Misschien is er een bericht.
Misschien hebben de kinderen iets gestuurd.
Misschien gebeurt er iets.
Na een tijdje verandert dat.
De telefoon blijft vaker liggen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat de behoefte langzaam verdwijnt.
En daar gebeurt iets moois.
Er komen gesprekken.
Er wordt gelachen.
Er wordt naar buiten gekeken.
Er wordt gewoon even gezeten.
Alsof er tijd terugkomt.
Je mist minder dan je denkt
Dat vind ik misschien wel de grootste ontdekking.
We zijn bang dat we iets missen.
Een belangrijk bericht.
Een telefoontje.
Nieuws.
Maar meestal ontdekken vrouwen juist hoeveel ze terugkrijgen.
Meer aandacht.
Meer rust.
Meer ruimte in hun hoofd.
Meer verbinding met de mensen die daadwerkelijk tegenover hen zitten.
Je hoeft niet meteen een hele dag offline
Dat hoeft helemaal niet.
Begin eens klein.
Leg je telefoon weg tijdens het ontbijt.
Maak een wandeling zonder hem in je hand.
Laat hem een keer beneden liggen wanneer je gaat slapen.
Niet als regel.
Maar als experiment.
Kijk eens wat er gebeurt.
Niet met je telefoon.
Maar met jou.
Misschien is het niet de telefoon
De telefoon is niet de vijand.
Het gaat niet om goed of fout.
Het gaat om de vraag:
Hoe vaak ben ik nog echt aanwezig?
Bij een gesprek.
Bij een maaltijd.
Bij de natuur.
Bij mezelf.
Want aandacht is misschien wel het meest waardevolle wat we vandaag de dag kunnen geven.
Aan een ander.
Maar ook aan onszelf.
Soms begint rust met minder kijken
Niet naar een scherm.
Maar naar buiten.
Naar de lucht.
Naar de bomen.
Naar de mensen naast je.
Of gewoon even naar binnen.
Naar hoe het eigenlijk met je gaat.
Misschien is dat wel de mooiste vorm van een digitale detox.
Niet minder leven.
Maar meer aanwezig zijn in het leven dat er al is.
Tijdens de Mindpiece Retreats laten veel vrouwen hun telefoon vanzelf steeds vaker liggen.
Niet omdat dat moet.
Maar omdat er iets veel interessanters ontstaat.
Rust.
Echte gesprekken.
Aandacht.
En het gevoel dat je even nergens anders hoeft te zijn dan precies waar je bent.
